I SA/Po 913/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych; postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł ([...] [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od cofniętej skargi. Pismem z dnia 13 marca 2013 r. skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika wniosła skargę na wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za okres od stycznia 2010 r. do września 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia – wpisu stosunkowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Pismem z dnia 07 maja 2013 r. skarżąca wniosła zażalenie na wskazane zarządzenie. Zażalenie to oddalono postanowieniem NSA z dnia 20 czerwca 2013 r., II FZ 369/13. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 01 lipca 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wykonania zarządzenia z dnia 25 kwietnia 2013 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 16 sierpnia 2013 r., III SA/Po 557/13 odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy. Odpis wskazanego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 sierpnia 2013 r. W dniu 29 sierpnia 2013 r. skarżąca uiściła na rachunek tutejszego sądu wymaganą kwotę wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej nadpłaty w podatku od gier za miesiące od lutego 2010 r. do września 2012 r. oraz w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego we wspomnianym podatku za wskazany ostatnio okres. W omawianym piśmie wniesiono również m.in. o zawieszenie postępowaniu do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie SK 3/14. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r., III SA/Po 557/13 zawiesił postępowanie. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 08 sierpnia 2017 r. III SA/Po 557/13 podjął zawieszone postępowanie. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na zawiadomienie o terminie rozprawy pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. ponownie wskazał, że cofa skargę wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie wywołane skargą podlega umorzeniu. Stosownie do postanowień art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W oparciu o powyższe regulacje należy uznać, że w badanej sprawie pełnomocnik skarżącej pismami z dnia 17 lutego 2014 r., 24 lipca 2017 r. oraz 30 sierpnia 2017 r. skutecznie cofnął skargę wniesioną na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję. Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 60 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II. sentencji niniejszego orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.