I SA/Po 927/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Syndyka masy upadłości "X." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towaru i usług postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Syndyk masy upadłości "X." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. złożył do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że odpowiedź na pismo wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 8 lipca 2013 r., natomiast skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu 8 sierpnia 2013 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został m.in. w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od powyższej zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 P.p.s.a. wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (m.in. na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że skargę, która zostanie wniesiona po terminie, sąd obowiązany jest odrzucić. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt badanej sprawy wskazać należy, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została prawidłowo doręczona osobie upoważnionej przez syndyka do odbioru korespondencji w dniu 8 lipca 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 33 akt adm.). Od tej daty zatem należało liczyć 30-dniowy termin do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną, którego ostatni dzień przypadał na dzień 7 sierpnia 2013 r. Skarga natomiast została nadana w placówce pocztowej w Poznaniu w dniu 8 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 5 akt sąd.), a więc po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.