I SA/Po 943/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Roman Wiatrowski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia 2004 r. do grudnia 2005r. postanawia: zawiesić postępowanie /-/R. Wiatrowski Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej określił K. L. decyzją z dnia 14 lipca 2009r. o nr [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2004r. oraz styczeń - maj, lipiec, wrzesień i grudzień 2005r., a także nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: styczeń - kwiecień, czerwiec, październik 2004 oraz czerwiec, sierpień, październik i listopad 2005r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. strona podniosła m.in. zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm. dalej O.p.) w związku z art. 70 § 1 ww. ustawy przez nieuwzględnienie instytucji przedawnienia w stosunku do części zobowiązań. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 grudnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkowując się do ww. zarzutu wskazał, iż w myśli art. 208 § 1 organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała jednak okoliczność powodująca umorzenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dnia 9 czerwca 2008r. oskarżyciel Skarbowy w Urzędzie Skarbowym w G. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia wobec K. L. m.in. w sprawie zawyżenia podatku naliczonego VAT w okresie od stycznia 2004r. do grudnia 2005r. w firmie strony tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007r. nr 111 poz.765 ze zm.). Oskarżyciel skarbowy wydał postanowienie w dniu 11 czerwca 2008r. o zwieszeniu powyższego dochodzenia z uwagi na konieczność ustalenia stronie prawidłowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2004r. do grudnia 2005r. Pismem z dnia 11 kwietnia 2011r., na wezwanie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej przesłał do tut. Sądu potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie ww. postanowień. Z nadesłanych dowodów nie wynika, aby strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania karno – skarbowego. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011r. , sygn. akt I FSK 525/10 Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. nr 78 , poz.483 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm. ) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne : "czy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik nie jest informowany, do momentu uznania go za podejrzanego – jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Ze względu na powyższą okoliczność, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż wystąpiła przesłanka, o której stanowi art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej p.p.s.a)., umożliwiająca fakultatywne zawieszenie postępowania. Zgodnie z tym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd zważył, iż opisana wyżej zależność zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem ocena prawna zagadnienia przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu będzie miała wpływ na sposób oceny kwestii prawnej zaistniałej w sprawie zawisłej przed tut. Sądem. W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji postanowienia. R. Wiatrowski