I SA/Po 943/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] P. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Sądu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego w kwocie [...] zł, zdeponowanej na rachunku bankowym zobowiązanej A. M. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powołany wyżej przepis koresponduje z obowiązującą w postępowaniu egzekucyjnym zasadą, iż rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile nie stanowią inaczej przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Na postanowienie to służy zaś zażalenie, jeżeli ustawa ta lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 17 § 1 u.p.e.a.). Powyższe oznacza, że ustawodawca nie objął możliwością kontroli sądowej tych postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie, jak też postanowień kończących to postępowanie lub rozstrzygają sprawę co do istoty. Z kolei, zgodnie z art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Regulacja ta jednoznacznie stanowi, że w przypadku wydania ostatecznego postanowienia o odmowie wyłączenia rzeczy spod egzekucji administracyjnej wyłączona jest droga postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast właściwa jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym regulowana przepisem art. 842 Kodeksu postępowania cywilnego. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z akt rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. w postanowieniu z dnia [...], nr [...], błędne pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zamiast o prawie wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W tym miejscu wskazać jednak należy, że zgodnie z przepisami art. 112 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 168, ze zm., dalej K.p.a) i art. 18 u.p.e.a., błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Oznacza to, że w każdym przypadku ewentualnego uchybienia przez adresata terminu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego wskutek wadliwości pouczenia, termin ten powinien zostać przywrócony lub też powinny zostać podjęte inne działania mające na celu zapobieżenie skutkom zastosowania się do błędnego pouczenia lub niepodjęcia odpowiednich czynności w przewidzianym terminie. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. skargę odrzucił (pkt 1 sentencji), a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił skarżącemu w całości uiszczony wpis od skargi (pkt 2 sentencji).