I SA/Po 949/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi SK na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania za uzasadnione zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia [...] SK, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie uwzględnienia zarzutów i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ podatkowy poinformował, że po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznał podniesione przez skarżącego argumenty za zasadne w całości. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, – dalej jako: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na zarządzenie Sądu z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano skarżącego do podania czy cofa skargę. Skarżący w odpowiedzi z dnia [...] wyjaśnił, że skargę cofa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 zdanie 1 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy m.in. sytuacja, gdy wskutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie taka sytuacja nastąpiła, a zatem postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi złożonej przez skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...], stało się bezprzedmiotowe. Uwzględniając powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w pkt I sentencji. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli czyniło zasadnym pozytywne rozpatrzenie wniosku strony skarżącego w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). W badanej sprawie na sumę kosztów postępowania w kwocie [...] złożyły się: uiszczony wpis od skargi w kwocie [...], koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...], ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) oraz koszty opłaconego pełnomocnictwa w kwocie [...]. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 209, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 w.w rozporządzenia, postanowił jak w pkt II sentencji.