I SA/Po 961/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu MB i PB od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], o sygn. akt [...], umarzającego postępowania w przedmiocie wniosków MB i PB o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi MB i PB na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę MB i PB na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], o sygn. akt [...], oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA z dnia [...]. Tym samym postanowienie WSA z dnia [...] stało się prawomocne z dniem [...]. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W ustawowym terminie skarżący złożyli sprzeciw podnosząc, że nie mają możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać ich na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto wskazali, że ich sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku, któremu uległ skarżący i który obecnie przebywa na rencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie sądu rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie na skutek wydania przez NSA orzeczenia oddalającego środek zaskarżenia od tego orzeczenia. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy sąd zauważa, że w wyniku wydania przez NSA postanowienia z dnia [...], o sygn. akt [...], postanowienie WSA z dnia [...], sygn. akt [...] o odrzuceniu skargi stało się z dniem [...] prawomocne. W tej sytuacji rozpoznanie wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, co uzasadniało umorzenie wywołanego nim postępowania w oparciu o regulacje art. 249a P.p.s.a. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego WSA z dnia [...], sygn. akt [...] należało utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.