I SA/Po 963/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.B na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2008r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. A.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję wskazaną w sentencji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku strona wyjaśniła, że o wydaniu decyzji dowiedziała się przeglądając akta przedmiotowej sprawy w Urzędzie Skarbowym w [...] w dniu [...] sierpnia 2013r. Nie wie dlaczego decyzja nie została doręczona i wskazała, że prawdopodobnie doręczyciel nie awizował w ogóle przesyłki z decyzją Izby Skarbowej lub awizował ją pod błędny adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z regulacji tej wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu [...]sierpnia 2013 r. skarżący powziął informację o wydaniu zaskarżonej decyzji, natomiast wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony do Sądu w dniu [...] sierpnia 2013 r. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż nie dopatrzył się naruszeń przy doręczaniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została bowiem skutecznie doręczona w trybie zastępczym, określonym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., nr 749 ze zm.; dalej O.p). Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, o czym stanowi art. 150 § 1a O.p. Z kolei z § 2 art. 150 O.p. wynika, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana: w dniu [...]marca 2013r. i w dniu [...] marca 2013r. Na formularzu potwierdzenia odbioru odnotowano gdzie pozostawiono przesyłkę (UP [...]), doręczający uczynił też wzmiankę o pozostawieniu awiza na drzwiach mieszkania adresata. Skarżący przedmiotowej przesyłki nie podjął. W związku z powyższym organ działając na podstawie art. 150 § 2 O.p, nieodebraną decyzję pozostawił w aktach sprawy i uznał za skutecznie doręczoną w dniu [...]marca 2013r. W rozpoznanej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okolicznością, na którą powoływał się skarżący były zaniedbania operatora pocztowego, tj. brak awizo informującego o możliwości odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym lub awizowanie pod błędny adres. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła jednak wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Należy również podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wszczął postępowanie reklamacyjne przed Urzędem Pocztowym, w celu wyjaśnienia podnoszonych we wniosku okoliczności. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.