I SA/Po 965/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od lipca do listopada 2006 r. i zobowiązania podatkowego za grudzień 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Spółka w skardze na powyższą decyzję wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest to uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto zdaniem spółki w sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa z uwagi na orzekanie przez organy administracyjne pomimo upływu terminu przedawnienia należności publicznoprawnych. Zapłata zobowiązania narazi spółkę na nieodwracalne skutki, gdyż będzie miała realny i znaczący wpływ na jej sytuację ekonomiczną, a nawet byt jako przedsiębiorcy. Fakt posiadania zaległości podatkowych skarżącej uniemożliwia wzięcie udziału we wszelkich przetargach realizowanych w oparciu o prawo zamówień publicznych. Niemożność realizowania kolejnych inwestycji jak i pozyskiwania zamówień spowodowałaby niemożliwe do przezwyciężenia skutki. Rynek usług budowlanych przeżywa obecnie kryzys i każde zlecenie stanowi o bycie spółki. Jest ona obecnie w trakcie prac budowlanych i nie jest w stanie uiścić całej kwoty podatku VAT wraz z odsetkami albowiem mogłaby utracić płynność finansową. Ponadto ciążą na niej zobowiązania wobec podwykonawców projektów, które realizuje. Konieczność poniesienia jednorazowo spornej należności publicznoprawnej może narazić ją na konieczność ponoszenia kar umownych z uwagi na niemożność terminowego rozliczenia się z podwykonawcami. W związku z powyższym spółka wniosła o rozłożenie orzeczonych zaległości na raty. Także działania windykacyjne mogłyby zachwiać płynność finansową spółki, utratę wiarygodności dla banków, kontrahentów i partnerów gospodarczych, co grozi natychmiastowym wypowiedzeniem posiadanych kredytów. Takie działanie mogłoby doprowadzić do zwolnień pracowników spółki. W przypadku egzekucji spółka oprócz utraty płynności finansowej zostanie również pozbawiona możliwości udziału w przetargach, które stanowią podstawę jej egzystencji gospodarczej. Spółka zaznaczyła, że nie uzyskała wsparcia finansowego od wspólników [..] i [...], albowiem w dniu [...] lipca 2005 r. zawarli oni umowę pożyczki, która opiewa na kwotę [...] zł, a okres spłaty upływa [...] sierpnia 2020 r. Do wniosku spółka załączyła: listę przetargów, w których brała udział, zawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty z dnia [...] stycznia 2013 r. (potwierdzające udział skarżącej w przetargu), ogłoszenie o wyniku przetargu na roboty budowlane [...] (potwierdzające udział skarżącej w przetargu), umowa nr [...] zawarta w dniu [...] kwietnia 2013 r., umowa nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona skarżącemu ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Wywody podatnika w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188). Sąd stwierdza, że skarżąca nie uzasadniła przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani odpisów zeznań rocznych podatkowych, a w tym zakresie sąd nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania spółki. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Skarżąca nie wyjaśniła też na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Sąd stwierdza, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy skarżącej nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz kwestia upływu terminu przedawnienia należności publicznoprawnych nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do powyższych sytuacji. Stąd powołanie się przez spółkę m. in. na rażące naruszenie prawa z uwagi na orzekanie przez organy administracyjne pomimo upływu terminu przedawnienia należności publicznoprawnych - nie mogło doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Sąd wyjaśnia również, że same obawy dotyczące utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, czy utraty płynności finansowej nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.