I SA/Po 965/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Pismem z dnia 23 marca 2017 r. L. W. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych przedawnienia zobowiązania kredytowego. Skarżąca przedstawiła opis stanu faktycznego, zgodnie z którym w dniu 23 listopada 2007 r. zawarła umowę kredytową z A. S.A. w W.. W związku z pogorszeniem sytuacji materialnej wnioskodawczyni przestała spłacać zobowiązanie. Powstała wierzytelność została sprzedana na rzecz B. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W.. Na początku marca 2016 r. skarżąca otrzymała pozew, w którym wskazany ostatnio fundusz zażądał od niej zapłaty [...] zł. W trakcie postępowania skarżąca podniosła zarzut przedawnienia. Wyrokiem SR w O., Wydział I Cywilny z dnia 8 czerwca 2016 r. oddalono powództwo. Na początku 2017 r. skarżąca otrzymała od wskazanego powyżej funduszu, reprezentowanego przez Firmę Windykacyjną C. – informację PIT-8C. Wnioskodawczynię wezwano ponadto do rozliczenia z Urzędem Skarbowym. Na wezwanie organu skarżąca wskazała, że umowa kredytowa nie była związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zobowiązanie z tytułu umowy przedawniło się z dniem 16 grudnia 2013 r. W momencie przedawnienia roszczenia wierzycielem skarżącej był pierwotny z wierzycieli, tj. A. S.A. z siedzibą w W.. Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego skarżąca zwróciła się do organu z następującymi pytaniami: 1) Czy obecny wierzyciel ma podstawę do wystawienia PIT-8C? 2) Czy wnioskodawczyni podlega obowiązkowi opodatkowania takiego przychodu? W ocenie skarżącej opisane przez nią roszczenie nie stanowi przychodu, z uwagi na co nie dochodzi do aktualizacji obowiązku zapłaty podatku. Po stronie wnioskodawczyni nie wystąpiło bowiem trwałe przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie nie powstał przychód. Powołano się na postanowienia art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PDOF"). Istota przedawnienia polega na tym, że po upływie określonego w ustawie terminu, ten przeciwko komu kieruje się roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia. Skutkiem tego przedawnione roszczenie nie gaśnie, a jedynie nie może być przymusowo zrealizowane. Znajduje to wyraz w tym, że dłużnik, który po upływie terminu przedawnienia spełni świadczenie, nie może następnie żądać jego zwrotu, chociażby nie był świadomy upływu terminu przedawnienia i związanych z tym skutków. Mimo zatem rezygnacji przez nowego wierzyciela z dochodzenia przedawnionego długu zobowiązanie nadal istnieje, a dłużnik ma obowiązek je wykonać, przy czym wierzyciel nie może dochodzić przymusowego wykonania zobowiązania. Z uwagi na powyższe w ocenie skarżącej w związku z przedawnieniem zobowiązania kredytowego, nie wystąpiło po jej stronie trwałe przysporzenie majątkowe i nie powstał przychód podlegający opodatkowaniu tak jak to występuje w przypadku umorzenia wierzytelności przez bank. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 15 maja 2017 r., nr [...] uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. Powołując się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz z art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF, stwierdzono, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega co do zasady każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z definicji przychodu wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Powołano się również na art. 20 ust. 1 ustawy o PDOF przewidujący otwarty katalog przychodów z innych źródeł oraz art. 42a powołanego aktu przewidującego obowiązek sporządzenia informacji podatkowych (PIT-8C). Odwołując się do postanowień ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm. – dalej w skrócie: "k.c."), wyjaśniono, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia. W sytuacji gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi wykonać zobowiązania. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia. Skutki finansowe przedawnienia zobowiązania z tytułu kredytu dla kredytobiorcy oraz kredytodawcy są zatem takie same jak przy jego umorzeniu. Kredytobiorca kosztem kredytodawcy osiąga realne przysporzenie majątkowe. Przychód podatkowy z tytułu przedawnionego zobowiązania powstaje w momencie upływu terminu przedawnienia. W konsekwencji, jeżeli kredytobiorca, powołując się na przedawnienie zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu, odmawia jego spłacenia, wówczas kredytobiorca osiąga realne przysporzenie majątkowe, które – jako przychód z innych źródeł – podlega opodatkowaniu. Stosownie zaś do postanowień art. 42a ustawy o PDOF na świadczeniodawcy ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C na imię kredytobiorcy, w którym jako przychód z innych źródeł należy wykazać wartość przedawnionego zobowiązania, którego kredytobiorca odmawia spłacenia. W ocenie organu, gdy dochodzi do przedawnienia zobowiązania, kredytobiorca w dacie przedawnienia osiąga przychód z innych źródeł w wysokości przedawnionego zobowiązania (składającego się z należności głównej oraz odsetek umownych wymagalnych na dzień przedawnienia). Z uwagi na powyższe obecny wierzyciel skarżącej (nie będący wierzycielem w dacie przedawnienia zobowiązania kredytowego) nie jest obowiązany do wystawienia informacji, o której mowa w art. 42a ustawy o PDOF (PIT-8C). Informację tą powinien wystawić bank, z którym zawarto umowę kredytową. Nie zmienia to jednak tego, że odmowa spłaty zaciągniętego kredytu, skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu art. 20 ust. 1 powołanego aktu. Przychód ten powstał w 2013 r., tj. w momencie przedawnienia zobowiązania, w wysokości zadłużenia z tytułu kapitału oraz odsetek, które były wymagalne na moment przedawnienia. Zaznaczono również, że nieotrzymanie przez skarżącą informacji PIT-8C od pierwotnego wierzyciela nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do tutejszego sądu skargą na wskazaną powyżej interpretację. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym oraz o przyznanie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw wraz z kwotą opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszanie: I) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej interpretacji, a mianowicie: 1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż wskutek przedawnionego zobowiązania kredytowego po stronie skarżącej wystąpiło trwałe przysporzenie majątkowe, podczas gdy przedawnienie zobowiązania nie wywołuje zmiany charakteru zobowiązania na zobowiązanie bezzwrotne i nie powoduje powstania przychodu z nieodpłatnego świadczenia; 2) art. 2a O.p. – poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązujących przepisów polegającej na przyjęciu, że przedawnione roszczenie kredytowe stanowi "przychody z innych źródeł"; II) przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 9 ustawy o PDOF – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedawnione zobowiązanie kredytowe stanowi dochód, podczas gdy roszczenie to z uwagi, iż zostaje przekształcone w zobowiązanie naturalne, może być w każdym czasie spełnione przez skarżącą; 2) art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o PDOF i art. 508 k.c. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżąca poprzez podniesienie zarzutu przedawnienia wyraziła akceptację na zwolnienie z długu, podczas gdy akceptacja skarżącej na zwolnienie z długu nigdy nie miała miejsca, a wierzyciel w dalszym ciągu może dochodzić zobowiązania (poza jego przymusowym wykonaniem); 3) art. 11 ust 1 ustawy o PDOF – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że po stronie skarżącej nastąpiło trwałe przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie powstał przychód podlegający opodatkowaniu tak jak to występuje w przypadku umorzenia wierzytelności przez bank, podczas gdy przedawnienie zobowiązania nie wywołuje zmiany charakteru zobowiązania na zobowiązanie bezzwrotne i nie powoduje powstania przychodu z nieodpłatnego świadczenia; 4) art. 20 ust 1 ustawy o PDOF – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedawnione roszczenie kredytowe stanowi "przychód z innych źródeł", podczas gdy wniosku takiego nie można wyprowadzić z obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoczynając rozważania prawne w zawisłej przed sądem sprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.). Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia, czy przedawnione roszczenie stanowi przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. - Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.; dalej: ustawa o PDOF). Zdaniem skarżącej roszczenie na skutek przedawnienia nie gaśnie, a jedynie nie może być przymusowo zrealizowane. Znajduje to wyraz w tym, że dłużnik, który po upływie terminu przedawnienia spełni świadczenie, nie może następnie żądać jego zwrotu, chociażby nie był świadomy upływu terminu przedawnienia i związanych z tym skutków. Mimo zatem rezygnacji wierzyciela z dochodzenia przedawnionego długu zobowiązanie nadal istnieje, a dłużnik ma obowiązek je wykonać, przy czym wierzyciel nie może dochodzić przymusowego wykonania zobowiązania. Z uwagi na powyższe, w ocenie skarżącej, w związku z przedawnieniem zobowiązania kredytowego, nie wystąpiło po jej stronie trwałe przysporzenie majątkowe i nie powstał przychód podlegający opodatkowaniu, tak jak to występuje w przypadku umorzenia wierzytelności przez bank. Natomiast w ocenie organu, w sytuacji gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi wykonać zobowiązania. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia. Skutki finansowe przedawnienia zobowiązania z tytułu kredytu dla kredytobiorcy oraz kredytodawcy są zatem takie same jak przy jego umorzeniu. Kredytobiorca kosztem kredytodawcy osiąga realne przysporzenie majątkowe. Przychód podatkowy z tytułu przedawnionego zobowiązania powstaje w momencie upływu terminu przedawnienia. W konsekwencji, jeżeli kredytobiorca, powołując się na przedawnienie zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu, odmawia jego spłacenia, wówczas kredytobiorca osiąga realne przysporzenie majątkowe, które – jako przychód z innych źródeł – podlega opodatkowaniu. Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PDOF opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 11 ust 1 ustawy o PDOF przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Na mocy art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o PDOF przychodem z działalności gospodarczej jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Art. 20 ust 1 ustawy o PDOF stanowi natomiast, że za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Należy także wyjaśnić, że poza sporem jest, że przedawnienie roszczenia majątkowego powoduje, że przekształca się ono w zobowiązanie niezupełne (naturalne), którego cechą jest niemożność jego przymusowej realizacji (Komentarz do kodeksu cywilnego, Księga pierwsza, Część Ogólna, pod red. S. Dmowskiego, S. Prudnickiego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 442). Mając powyższe na uwadze, zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., I SA/GL 834/17 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle którego nie można ograniczyć hipotezy art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF tylko do wartości umorzonych wierzytelności. To, że – jak wskazała skarżąca – korzyść nie ma charakteru trwałego, gdyż dłużnik może dobrowolnie wykonać przedawnione zobowiązanie, nie ma istotnego wpływu na ocenę, czy przedawniona należność stanowi przychód podatkowy. Z chwilą bowiem upływu terminu przedawnienia obowiązek spełnienia świadczenia nie istnieje, a to oznacza, że otrzymany i niespłacony kredyt stanowi przychód podatkowy, gdyż "nieodpłatne świadczenie" określa się według kryteriów ustawy podatkowej, a nie według przepisów Kodeksu cywilnego. Dodatkowo należy zauważyć, że dobrowolne wykonanie zobowiązania – na gruncie niniejszej sprawy – jest mało prawdopodobne, skoro skarżąca powołała się przed sądem powszechnym na zarzut przedawnienia. Na marginesie należy także zaznaczyć, że sytuacja ekonomiczna dłużnika, któremu został dług umorzony i dłużnika, którego należność się przedawniła, jest tożsama. W obu bowiem przypadkach dłużnik nie ma obowiązku uregulowania należności. Przyjęcie zatem, że w jednym przypadku ciąży na podatniku obowiązek podatkowy, w drugim zaś nie – w sytuacji, gdy zarówno kredyt umorzony, jak i kredyt przedawniony, nie podlegają uregulowaniu – w sposób wyraźny naruszałoby zasadę równości wobec prawa i zasadę powszechności opodatkowania. W rezultacie na uwzględnienie zasługuje pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 stycznia 2008 r., II FKS 1578/06 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik - wykazując określoną aktywność - ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji podatnika - czyli w przypadku przedawnionego zobowiązania jest to pierwszy dzień po upływie terminu przedawnienia. Skoro zatem źródłem przychodu, w myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PDOF, może być inne źródło niż określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-8, a innym źródłem z kolei mogą być wszystkie zdarzenia, które powodują otrzymanie/pozostawienie do dyspozycji podatnika czy to środków pieniężnych czy świadczenia w naturze czy nieodpłatnego świadczenia, to za uprawniony należy uznać pogląd, że źródłem powstania przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia będzie przedawniona wierzytelność. W ocenie Sądu przedawnienie wierzytelności (kredytu) wyczerpuje bowiem pojęcie nieodpłatnego świadczenia. Przez takie sformułowanie należy rozumieć sytuacje, gdy jedna strona świadczy coś na rzecz drugiej, zaś ta nie ma obowiązku wykonać świadczenia wzajemnego stanowiącego ekwiwalent otrzymanego świadczenia. Brak tego świadczenia wzajemnego może przy tym wynikać z ustawy lub też z woli stron. Tego rodzaju działania mogą mieć charakter jednostronnych czynności prawnych, jak też umów. Świadczenia nieodpłatne mogą polegać na działaniach zwiększających majątek dłużnika, lecz także zmniejszających jego długi. W takiej sytuacji, podstawą powstania przychodu jest brak konieczności zapłaty kredytu na rzecz wierzyciela w związku z upływem czasu, z którym obowiązujące ustawodawstwo wiąże skutek przedawnienia. Przychodem podlegającym opodatkowaniu będzie zatem wartość kredytu w przedawnionej części, a jego źródłem będzie przedawnienie wierzytelności. Należy także podzielić pogląd WSA w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2966/08 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazujący, że w przypadku umorzenia odsetek przedawnionych dochód powstaje nie w chwili umorzenia odsetek, ale w pierwszym dniu po upływie terminu przedawnienia. W rezultacie należy się zgodzić ze stanowiskiem organu podatkowego wyrażonym w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że wartość przedawnionej wierzytelności stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, który powstaje w momencie upływu terminu przedawnienia. W konsekwencji, jeżeli kredytobiorca, powołując się na przedawnienie zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu, odmawia jego spłacenia, to osiąga realne przysporzenie majątkowe, które – jako przychód z innych źródeł – podlega opodatkowaniu. Tym samym nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty. W szczególności nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do tego zarzutu, należy zauważyć, że przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym. W świetle art. 14h Ordynacji podatkowej przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej nie stosuje się w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, na podstawie którego niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Niezależnie od tego, że art. 2a Ordynacji podatkowej nie został wymieniony w art. 14h Ordynacji podatkowej w gronie przepisów, które stosuje się sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, należy stwierdzić, że w sprawie poddanej sądowej kontroli nie wystąpiła niedająca się usunąć wątpliwość co do treści przepisów prawa podatkowego. Za okoliczność taką nie można uznać wątpliwości powstałych po stronie skarżącej co do rozumienia przepisów prawa podatkowego. Jak wskazał bowiem organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, z analizowanych przepisów możliwe było wyinterpretowanie jednoznacznej treści normy prawnej przy pomocy dyrektyw wykładni prawniczej. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 9, art. 11 ust 1, art. 14 ust. 2 pkt 6 i art. 20 ust 1 ustawy o PDOF. Jak wyjaśniono powyżej, w świetle powołanych przez skarżącą przepisów z chwilą przedawnienia wierzytelności majątkowej powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W rezultacie w zaskarżonej interpretacji organ dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów i prawidłowo odniósł je do stanu faktycznego opisanego we wniosku o jej wydanie. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), jak w sentencji wyroku.