I SA/Po 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego z dnia 21 września 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: grudzień 2011 r., od stycznia do kwietnia 2012 r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2011 r., od stycznia do marca 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego; postanawia odrzucić wniosek. Pismem nadanym dnia 02 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu dnia 29 czerwca 2017 r. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 września 2017 r., I SA/Po 990/17 odrzucił skargę. Pismem z dnia 21 września 2017 r. skarżący oświadczył, że nie zgadza się z treścią wskazanego ostatnio rozstrzygnięcia. Wskazano również, że osoba, która przekazała skarżącemu korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję pomyliła się wskazując skarżącemu datę doręczenia. Z uwagi na powyższe skarżący działał w przeświadczeniu, że termin na wniesienie skargi mija dopiero z dniem 03 sierpnia 2017 r. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 września 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 21 września 2017 r. oraz jego opłacenia. W terminie otwartym do uzupełnienia braków skarżący pismem z dnia 21 października 2017 r. oświadczył, że jego pismo z dnia 21 września 2017 r. nie było zażaleniem a wnioskiem o przywrócenie terminu. Do wskazanego ostatnio pisma dołączone zostało oświadczenie A. K. – osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 30 października 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 21 października 2017 r. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania – poprzez nadesłanie odpisu wskazanego ostatnio pisma wraz z załącznikiem celem doręczenia stronie przeciwnej. Po uzupełnieniu przez skarżącego wskazanego ostatnio braku zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 8 grudnia 2017 r. odpis wniosku skarżącego z dnia 21 września 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z odpisem pisma z dnia 21 października 2017 r. przekazano Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w P. celem zachowania pośredniego trybu wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazane powyżej pisma zostały przekazane do organu w dniu 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 powołanego ostatnio aktu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zaznaczenia jednak wymaga, że na zasadzie wyjątku zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Co natomiast szczególnie istotne w kontekście niniejszej sprawy stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść wyżej przytoczonego art. 88 p.p.s.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu [por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., I OZ 963/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Podkreślić należy, iż, w przeciwieństwie do rozpatrywania merytorycznego wniosku o przywrócenie terminu, przesłanka winy strony bądź jej braku w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie ma znaczenia dla stwierdzenia wniesienia tego wniosku po terminie [tak: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2007 r., I FZ 518/07]. Wskazaną przez skarżącego przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi było pozostawanie w błędnym przeświadczeniu co do daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Tak ustalona przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi ustała z dniem 15 września 2017 r., wskazanym przez skarżącego w piśmie z dnia 21 września 2017 r. jako data otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w dniu 15 września 2017 r. rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Termin ten mijał z dniem 22 września 2017 r. Podkreślić należy, że skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie dochował pośredniego trybu wnoszenia tego rodzaju wniosku wynikającego z art. 87 § 3 p.p.s.a. W tego rodzaju sytuacji za datę miarodajną dla oceny terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy przyjąć datę w której Sąd nadał tego rodzaju wniosek do organu, tj. dzień 11 grudnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze nie może budzić wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z uchybieniem terminu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a., co skutkuje obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 88 powołanego ostatnio aktu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 88 zd. 1. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.