I SA/Po 992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant referent stażysta Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok postanowił I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić skarżącej Spółce kwotę [...] zł ( [...]) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od cofniętej skargi. Pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. X. S.A. z siedzibą w X., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. W odpowiedzi na skargę z dnia 27 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Po 351/11, wydanym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), postępowanie zostało zawieszone, a następnie postanowieniem Sądu z dnia 25 października 2011 r. zostało podjęte. Postanowieniem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 829/11, WSA w Poznaniu, na podstawie art. 56 P.p.s.a., ponownie zawiesił postępowanie w sprawie, które następnie postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. zostało podjęte. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r., które wpłynęło do Sądu w dniu rozprawy, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, oświadczyła, że cofa skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., o sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. skarżąca cofnęła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skarg. Wobec powyższego cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono, jak w pkt II sentencji, w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.