I SAB/Po 10/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wymiaru podatku do nieruchomości za 2015 r. postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z [...] listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania. W skardze z [...] marca 2021 r., złożonej do tut. Sądu za pośrednictwem Burmistrza Miasta, skarżący wskazał, że wnosi o ponaglenie organu w załatwieniu sprawy o sygn. akt I SA/Po [...] z [...] listopada 2020 r. oraz stwierdzenie, czy brak załatwienia sprawy, a nawet brak jakiejkolwiek reakcji do 22 marca 2021 r., jest usprawiedliwiony. Odpowiadając na skargę, organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie strona nie wniosła ponaglenia do właściwego organu, a zatem skarga powinna zostać odrzucona. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji podatkowej strona powinna przed wniesieniem skargi skorzystać z regulacji przewidzianej w art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), zgodnie z którą na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 58 § 3 P.p.s.a. stanowi, że skargę odrzuca się postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej. Uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu. Brak wyczerpania dostępnych środków zaskarżenia w sprawie bezczynności organu powoduje, że skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., a to zaś obliguje sąd do jej odrzucenia. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że z akt sprawy nie wynika, aby przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarżący skierował ponaglenie do organu wyższego stopnia. W konsekwencji niewyczerpanie przez niego środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skutkuje jej niedopuszczalnością. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.