I SAB/Po 12/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia del. NSA Janusz Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie restrukturyzacji należności w podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę /-/ J. Ruszyński Z akt sprawy wynika, że Spółka jawna "A" A.T. i R.M. w M. złożyła wniosek o restrukturyzację podatku od nieruchomości wskazując na to, że podatnikiem jest Spółka jawna "A". Z treści art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wynika, że restrukturyzacji podlegają m.in. zaległości w podatku od nieruchomości, stan na dzień 30 czerwca 2002 r. Przedmiotem skargi jest według skarżącego bezczynność Burmistrza Gminy polegająca na nie wydaniu decyzji w sprawie wniosku o restrukturyzację należności w podatku od nieruchomości położonej w M. przy ul. [..]. Okazało się, że skarga na bezczynność organu I instancji wniesiona została w dniu 10 listopada 2003 r., natomiast w dniu [...] Burmistrz Gminy decyzją umorzył postępowanie w sprawie wniosku "A" Spółki jawnej o restrukturyzację należności z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeśli służyły takie skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W odniesieniu do skarg na bezczynność organów w zakresie aktów i czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 cytowanej ustawy znajduje zastosowanie przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego określona w art. 52 § 2 ustawy. Tak więc skarżący winien przed wniesieniem skargi do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa, tj. podjęcie określonej czynności lub wydanie określonej decyzji i skargę do Sądu może wnieść dopiero po wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie takiego wezwania skarżący nie wystosował. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 ustawy) i jako taka jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy podlega odrzuceniu. /-/ J. Ruszyński