I SAB/Po 2/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 08 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata AP o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi AW na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nierozpoznania pisma postanawia: 1. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – adwokatowi AP tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, 2. odmówić uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę AW na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nierozpoznania pisma. Skarżący w piśmie z dnia [...] wniósł o przyznanie adwokata i równocześnie zaznaczył, że wyjeżdża na rehabilitację i wobec tego wniósł o przesłanie korespondencji po dniu [...]. Następnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącego adwokata i zwolnił go od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata AP [por. k. [...] akt sąd.]. Następnie ORA pismem z dnia [...] poinformowała, że w dniu [...] adwokat AP otrzymał informację o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu w sprawie o sygn. akt [...] [por. k. [...] akt sąd.]. Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy wedle norm przypisanych, w tym wynagrodzenia oraz kosztów nadania listu poleconego w kwocie [...]. Pełnomocnik oświadczył, że opłata za tę pomoc nie została zapłacona w całości ani w części. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o zwrot wydatków związanych z korespondencją. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nierozpoznania pisma. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] wpis sądowy w niniejszej sprawie jest stały i wynosi [...] [por. k. nr [...] akt sąd.]. Wobec tego przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami w drugiej instancji: za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie 240,- zł. § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast w jakich okolicznościach następuje ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącego, za które przysługuje wynagrodzenie, było sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że w.w opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności [por. zarządzenie Sędziego sprawozdawcy z dnia [...] – k. nr [...] akt sąd.]. Wobec tego w przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b), czyli w wysokości [...]. W tych okolicznościach należało przyznać adwokatowi tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT. Odnosząc się do zgłoszonego wniosku o zwrot wydatków związanych z korespondencją w kwocie [...] wskazać należy, że w.w wydatek nie został udokumentowany. Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że nie wszystkie wydatki podlegają zwrotowi. Cześć z nich rekompensowana jest już bowiem w ramach przyznanego pełnomocnikowi wynagrodzenia, mimo iż granica pomiędzy wydatkami, które powinny być wynagrodzone w ten sposób, a tymi, które wymagają "odrębnego" zwrotu, postrzegana jest dość płynnie (W. Maciejko, M. Rojewski, P. Zaborniak, Zarys metodyki pracy referendarza sądowego, Warszawa 2009, s. 270-271). Za ugruntowane można zatem uznać stanowisko, że wynagrodzenie powinno stanowić źródło pokrycia wydatków drobnych i zwykle występujących przy okazji procesu sądowego, a takimi są właśnie koszty korespondencji. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b) w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.