I SAB/Po 3/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Gabriela Gorzan po rozpoznaniu w dniu 11 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od października do grudnia 2001 r. oraz od lutego do czerwca 2002r. postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu wpis od skargi w kwocie [...] zł po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia. /-/ G. Gorzan Art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Jednakże z treści art. 52 § 1 powyżej wskazanej ustawy wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem. Chodzi o sytuację, o której mowa w § 2 powyższego artykułu, mianowicie gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), który z mocy art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) ma zastosowanie do postępowania przed organami kontroli skarbowej, wynika, że w odniesieniu do skarg na bezczynność organu polegającą na niewydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, od których służy zażalenie, skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 141 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a więc skierować ponaglenie do organu wyższego stopnia. Nie jest rzeczą Sądu badać, czy ponaglenie takie w sytuacji gdy kontrolowany podatnik był informowany w trybie art. 140 Ordynaci podatkowej o przedłużającym się terminie załatwienia sprawy, jest prawnie uzasadnione i skuteczne. Jest rzeczą Sądu natomiast badać, czy tryb z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został zachowany. Niewyczerpanie bowiem przed wniesieniem skargi na bezczynność, w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa., środków zaskarżenia prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 6 Ppsa, ponieważ taka skarga jest niedopuszczalna (vide: Tadeusz Woś, Hanna Knysiak- Molczyk, Marta Romańska- "Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005, str. 88). Z powyższych względów, skoro z treści skargi wynika, że ponaglenia do organu wyższego stopnia nie złożono, na podstawie powołanych wyżej przepisów, należało skargę odrzucić, orzekając o kosztach na podstawie art. 232 §1 pkt 1 lit.a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. /-/G. Gorzan