II SA/Po 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. /-/ J.Zieliński W skardze na decyzję w przedmiocie opłaty adiacenckiej, bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia, nie została podana wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd wezwał skarżących w dniu 21 stycznia 2015 r. (data doręczenia wezwania z dnia 16 stycznia 2015 r. dokonanego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 stycznia 2015 r. - k. 1, 12, 14, 16 i 17) do usunięcia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Żadna ze stron skarżących w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 28 stycznia 2015 r., nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Pismem takim, zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a., jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Brak wskazania w skardze, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r. syn. akt I GSK 885/07 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z treści przedmiotowej skargi (łącznie czytanego żądania i uzasadnienia), strona skarżąca kwestionuje wysokość opłaty adiacenckiej ustalonej na podstawie art. 98a ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.), na co wskazuje ich stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu, że wartość nieruchomości nie wzrosła, a na pewno nie w taki sposób, jak to wyliczył biegły w swoim operacie. Ponadto, odwołując się do wyceny dotyczącej innej działki, podnosili, że wzrost wartości ich nieruchomości objętej podziałem nie jest znaczny [co najwyżej [...] zł] i nie wynosi [...] zł, wobec czego opłata ustalona w zaskarżonej decyzji jest zawyżona. Ponadto podnieśli, że od kwoty wzrostu wartości nieruchomości należałoby odjąć, przed naliczeniem opłaty, wartość ich nakładu na wydzielenie działek. Swoje twierdzenia powiązali z kwestionowaniem prawidłowości operatu szacunkowego, na podstawie którego został stwierdzony wzrost wartości nieruchomości w wyniku podziału i ustalona opłata adiacencka. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że w sprawie odszkodowawczej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach odszkodowania jako przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA 2008/2/24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na poważne wątpliwości prawne powstałe przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego od kwestionowanych przez skarżących kwot zobowiązań podatkowych. Również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06 (ONSAiWSA 2008/5/80) wskazano, że zaskarżoną należnością pieniężną jest różnica między kwotą podatków określoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą tych podatków określoną w zaskarżonej decyzji. W ocenie tutejszego Sądu pogląd zaprezentowany przez powiększone składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w przywołanych orzeczeniach niewątpliwie będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na decyzję ustalającą opłatę adiacencką. Innymi słowy, wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji ustalającej opłatę, o jakiej mowa w przepisie art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest zatem automatycznie kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość opłaty adiacenckiej, którą może być tak całość, jak i tylko część kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością ustalonej opłaty adiacenckiej, a wysokością tej opłaty, jaką powinien w danej sprawie ustalić organ (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I OZ 237/11 i powołane tam orzecznictwo - dostępne w Internecie jw.). W związku z powyższym strona skarżąca – skoro nie wskazała przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika on z treści skargi – zasadnie została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotowy brak skargi polegający na niewskazaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, którym jest należność pieniężna (opłata adiacencka w określonej wysokości), uniemożliwia ustalenie wysokości wpisu sądowego i - co za tym idzie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, skoro w myśl z art. 220 § 1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wobec nieuzupełnienia w terminie powyższego braku formalnego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji. /-/ J.Zieliński