II SA/Po 100/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj ( spr. ) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Popowska As. sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego o d d a l a s k a r g ę /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Hrycaj /-/ B. Popowska Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z.G., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 1998r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W.S. od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego - utrzymało tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach: W dniu [...]r. W.S. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. o przyznanie pomocy finansowej w sprawie zasiłku celowego w kwocie [...] złotych na pokrycie kosztów studiów podyplomowych z zakresu organizacji i metod pomocy społecznej. Na podstawie wywiadu środowiskowego i przedstawionych dokumentów organ I instancji ustalił, że dochód wnioskodawcy wyniósł w sierpniu [...]r. [...] złotych i przekraczał kryterium dochodowe ustalone w ustawie o pomocy społecznej na [...] złotych miesięcznie. Już z tego względu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ I instancji przedstawił ponadto wysokość środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej oraz ilość świadczeniobiorców osiągających dochody niższe od kryterium ustawowego. Na tej podstawie doszedł do przekonania, że nie jest w stanie udzielić żądanej pomocy W.S., która nie byłaby przeznaczona na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji W.S. nie przedstawił żadnych zarzutów twierdził jedynie, że organ nie może odmówić pomocy osobie potrzebującej. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i wstrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przedstawione w niej argumenty. W.S. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie łącznie z decyzją organu I instancji. Zarzucił, że decyzje są skutkiem sfałszowania wywiadu środowiskowego z dnia [...]r. i jego aktualizacji z dnia [...]r. co jest przedmiotem postępowania toczącego się w Prokuraturze, oraz, że są sprzeczne z Konstytucją, ze stanowiskiem Pełnomocnika Rządu do Spraw Rodziny a nadto naruszają art. 7 Kpa, przez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela. Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie podtrzymał motywy przedstawione w zaskarżonej decyzji. Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza określonych w tym przepisie kwot. Z ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonych decyzjach wynika, że dochód uzyskiwany przez skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, był wyższy od kryterium ustawowego. Już z tej przyczyny wniosek o przyznanie zasiłku celowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Decyzje odniosły się również do zapisów art. 2 i art. 32 ustawy o pomocy społecznej określających cele pomocy społecznej i sytuacje, w których może być przyznany zasiłek celowy. Należy podzielić pogląd, że opłacenie studiów podyplomowych nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej, która uzasadniałaby przyznanie zasiłku celowego. Zarzuty skarżącego podniesione dopiero w skardze, a odnoszące się do wywiadu środowiskowego z [...]r. nie mogą odnieść skutku, ponieważ podstawą ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu był wywiad środowiskowy z dnia [...]r., którego skarżący skutecznie nie zakwestionował. Pozostałe zarzuty ze względu na swą ogólność bądź odnoszenie się do innych spraw nie wymagają omówienia. Z przytoczonych motywów skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Hrycaj /-/ B. Popowska MK