II SA/Po 1001/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 769/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z garażem wbudowanym w bryłę budynku, na działce nr [...], arkusz [...] w [...] przy ul. [...]. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych. J. K. wnioskiem z dnia 12 maja 2005 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2005 r. Nr [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestycja spełnia wszystkie z warunków wymaganych przez przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 98, poz. 1072 ze zm. - dalej jako upzp), a powodem odmowy uzgodnienia warunków zabudowy była niezgodność planowanej inwestycji z układem transportowym dla tego terenu, przewidzianym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. (Nr [...], które przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na konieczność analizy, czy istnieje możliwość zrealizowania wnioskowanej inwestycji przy zachowaniu planowanego przez studium układu transportowego oraz niemożność jej przeprowadzenia na załączonej dokumentacji, Kolegium postanowiło o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Uznano spełnienie przesłanek z przepisu art. 61 ust. 1 upzp, natomiast podstawą odmowy uwzględnienia wniosku była niezgodność planowanej inwestycji z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowani przestrzennego Miasta P. W wyniku odwołania J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Jako uzasadnienie dla uchylenia decyzji wskazano na brak powiadomienia stron postępowania przez organ pierwszej instancji o zakończeniu gromadzenia i kompletowania akt oraz możliwości zapoznania się z nimi przez strony, a także na niekompletność akt sprawy ze względu na brak kopii uchwały Rady Miasta w sprawie przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] w [...]. Wskazany wyrok z dnia 20 marca 2007 r., którym uchylono powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydany został w rozpatrzeniu skargi wniesionej przez J. K. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięć konkretyzujących uprawnienia lub obowiązki podmiotów zewnętrznych wobec organów administracji publicznej. Jeżeli więc zostały spełnione łącznie warunki wskazane przepisem art. 61 ust 1 upzp, co organ pierwszej instancji potwierdził dwukrotnie w swoich decyzjach, nie było podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały warunki do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 §2 k.p.a. Sąd wskazał, iż w sytuacji, gdy organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja Kolegium nie kwestionuje ustaleń decyzji Prezydenta Miasta, z których wynika, iż wnioskowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi przewidziane przepisem art. 61 ust. 1 upzp. Kolegium zarzuca jedynie, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji nie skompletowano całości akt, bo nie dołączono do nich kopii uchwały Rady Miasta w sprawie przystąpienie do sporządzenie miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla rejonu objętego wnioskiem. Nie jest to jednak brak postępowania wyjaśniającego, który nie mógłby zostać uzupełniony w toku postępowania odwoławczego i skutkowałby koniecznością uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wskazana uchwała, ze względu na podjęcie jej w okresie przekraczającym dwa miesiące od dnia zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie może mieć wpływu na treść decyzji, tym bardziej brak kopii tej uchwały w aktach sprawy nie może być argumentem do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu za wadę postępowania przed organem pierwszej instancji nie można również uznać braku powiadomienia stron po zakończeniu gromadzenia i kompletowania akt sprawy o tym fakcie oraz o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenie się w sprawie, z tej prostej przyczyny, iż obowiązek ten wynikający z przepisu art. 10 k.p.a. został wypełniony poprzez doręczenie stronom zawiadomienie z dnia 3 kwietnia 2006 r. Zdaniem Sądu organ II instancji bezzasadnie uchylił się od podjęcia decyzji reformatoryjnej. Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji, przy braku przesłanek wskazujących na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, orzeknie co do istoty sprawy. Wyrok uprawomocnił się w dniu 28 maja 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] ponownie utrzymało w mocy zaskarżoną przez J. K. decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2006 r. (powinno być [...] 2006 r. – uwaga Sądu), wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium podało, iż z przedłożonych akt sprawy wynika, że sporna działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, tym samym konieczne było zbadanie, czy wniosek o ustalenie warunków zabudowy spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 upzp. Odnosząc wymogi określone tym przepisem oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) Kolegium uznało, że możliwe byłoby ustalenie warunków zabudowy na rzecz inwestora. Mając na uwadze wielokrotną odmowę pozytywnego załatwienia wniosku inwestora przez organ I instancji Kolegium zleciło wykonanie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uprawnionemu urbaniście. Taki projekt decyzji został opracowany i przedłożony stronom postępowania. Wskazano, że w trakcie postępowania przed organem odwoławczym stwierdzono utratę ważności zapewnień dostaw mediów, które inwestor przedłożył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji organ odwoławczy wezwał inwestora do przedłożenia aktualnych zapewnień dostaw wody, gazu, energii elektrycznej i odbioru ścieków od ich dysponentów. Kolegium wyjaśniło, iż w odpowiedzi na to wezwanie inwestor przerzucił obowiązek uzyskania tych zapewnień na organ administracji publicznej, uzasadniając odmowę tym, iż nie z jego winy terminy te minęły. Zdaniem Kolegium organ administracji nie może jednakże za stronę postępowania uzyskać zapewnienia dostaw mediów, bowiem wiąże się to z przejęciem na siebie pewnych zobowiązań, w tym także konieczność zawarcia umów z dostawcami poszczególnych mediów, a tych za inwestora nie może podjąć się organ administracji publicznej. Mimo zatem opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy korzystnej dla inwestora organ odwoławczy uznać musi, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie posiada wystarczającego uzbrojenia w infrastrukturę techniczną, co oznacza, że inwestycja nie spełnia wszystkich warunków zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp bowiem nie spełnia pkt 3 tego przepisu. W związku z tym, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik J. K. wniósł o jej uchylenie, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w wyniku czego doszło do rażącego naruszenia art. 80 kpa poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez na zastosowanie się do wskazań prawomocnego wyroku Sądu z dnia 20 marca 2007 r. oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 136 w zw. z art. 77 i art. 7 kpa poprzez nie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w tym zawnioskowanych przez stronę w postępowaniu odwoławczym dowodów i wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nieprawidłowo zebrany materiał dowodowy. Organowi II instancji zarzucono ponadto rażące naruszenie art. 35 §3 kpa w zw. z art. 36 §1 kpa i art. 12 §1 kpa poprzez rażącą bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez okres ponad czterech lat od daty prawomocności wyroku z dnia 20 marca 2007 r. W uzasadnieniu skargi w rozwinięciu zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp podniesiono, że fakt posiadania istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego do realizacji planowanej inwestycji przez cały okres prowadzenia postępowania nigdy nie budził wątpliwości organów obydwu instancji, co potwierdzają ustalenia wydanych w sprawie decyzji oraz wyrok sądu administracyjnego. Błędne jest stanowisko, które wskazuje, że utraciły ważność zapewnienia dostawców mediów, które inwestor przedłożył do wniosku. Fakt istnienia wystarczającego uzbrojenia już na etapie postępowania przed organem I instancji został ustalony samodzielnie przez ten organ w drodze zapytania właściwych dostawców mediów oraz analizy map sieci uzbrojenia zgromadzonych w ewidencji. Uzyskano w ten sposób pozytywne opinie przedsiębiorstw przesyłowych odnośnie możliwości podłączenia do sieci gazowej, elektroenergetycznej oraz wodociągowej, W kwestii kanalizacji przyjęto realizację szamba, a inwestor przedłożył umowę na jego wykonanie. Przytaczając wyrok NSA z 22.10.2009 r. sygn. II OSK 1642/08 skarżący podniósł, iż dla wydania decyzji o warunkach zabudowy istotnym jest fakt istnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego, a nie fakt posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów. Natomiast przepis art. 61 ust. 1pkt 5 upzp w tym przypadku nie ma zastosowania, bowiem odnosi się do sytuacji, gdy projektowana inwestycja nie posiada dostępu do istniejącej sieci uzbrojenia i dla zapewnienia dostarczania mediów konieczna jest uprzednia rozbudowa sieci przez przedsiębiorstwa przesyłowe. Jedynie w takim przypadku inwestor jest obowiązany legitymować się w toku postepowania zapewnieniem przedsiębiorcy przesyłowego co do wykonania uzbrojenia terenu. W przedmiotowej sprawie fakt istnienia wystarczającego uzbrojenia technicznego został potwierdzony w zgromadzonym materiale dowodowym i nie ma potrzeby zawierania przez inwestora umów mających na celu realizację uzbrojenia terenu w sytuacji, gdy inwestor nie wie, czy w ogóle uzyska decyzję o warunkach zabudowy. Kwestia przyłączenia i dostawy mediów jest rozpatrywana dopiero na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę i wykracza poza zakres rozpoznania sprawy o warunkach zabudowy. Odnośnie naruszenia art. 153 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący podniósł, iż na naruszenie wytycznych sądu wskazuje fakt, że organ zakończył postępowanie dowodowe i zawiadomił o tym wnioskodawcę, a następnie wezwał go do przedłożenia dodatkowych dokumentów, bezzasadnie stosując tryb określony w art. 64 § 2 kpa i jednocześnie wyznaczył nierealny termin wykonania zobowiązania. Wskazano, iż pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. Kolegium wezwało wnioskodawcę do przedłożenia zapewnień dysponentów mediów – energii elektrycznej, gazu, wody i odbioru ścieków z wyznaczeniem nieprzekraczalnego terminu wykonania tego obowiązku – 28 lutego 2010 r. W odpowiedzi wnioskodawca pismem z dnia 22 lutego 2010 r. podniósł, że dokumenty potwierdzające fakt istnienia uzbrojenia technicznego wystarczającego dla planowanej inwestycji zostały pozyskane przez organ I instancji w ramach ustaleń własnych, stąd w razie wątpliwości podniesionych przez Kolegium, organ ten może wystąpić w trybie art. 136 kpa do właściwych dostawców mediów ze stosownymi zapytaniami. O przeprowadzenie takiego dowodu wnioskodawca z ostrożności procesowej wystąpił. Podniósł ponadto, że samo uzyskanie warunków przyłączenia do sieci energetycznej trwa przynajmniej kilka miesięcy i jest uzależnione wyłącznie od procedury właściwego przedsiębiorstwa przesyłowego. Dane warunki przyłączenia nie stanowią załącznika do wniosku, a zatem ich przedłożenie nie jest wymogiem formalnym wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, iż w związku ze stanowiskiem inwestora co do braku istnienia po jego stronie obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, rozpatrzyło odwołanie od decyzji organu I instancji w ten sposób, iż utrzymało tę decyzję w mocy. Kolegium wskazało, iż podjęło czynności zmierzające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez ustalenie warunków zabudowy, jednakże z kolejnych wyroków WSA w Poznaniu wynika, że w postępowaniu odwoławczym nie można ustalić warunków zabudowy (IV SA/Po 722/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w skrócie p.p.s.a.), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Skarga analizowana pod tym kątem okazała się zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa z wniosku J. K. o ustalenie warunków zabudowy była już rozstrzygana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 769/06 Sąd uchylił decyzję SKO w Poznaniu z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta P. o odmowie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Stosując się do oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w powołanym wyżej wyroku, należało stwierdzić, że obowiązkiem organu II instancji w pierwszej kolejności było ponowne rozpatrzenie merytoryczne sprawy i ustalenie, czy przy braku przesłanek wskazujących na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, możliwe jest orzeczenie co do istoty sprawy. Zważyć należy, iż w wyroku z dnia 20 marca 2007 r. Sąd wskazał, iż organ I instancji dwukrotnie uznał spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 upzp, do której to kwestii Kolegium nie odniosło się we wcześniejszych swoich decyzjach. W konsekwencji przeprowadzenia takiej oceny Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu ponownie rozpatrując sprawę zleciło uprawnionemu urbaniście – architektowi wykonanie analizy urbanistycznej i sporządzenie projektu decyzji oraz zobowiązało wnioskodawcę do dostarczenia aktualnych zapewnień dysponentów mediów o możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w energię elektryczną, gaz, wodę oraz zapewnienie odbioru ścieków. Stanowisko co do tak określonego zakresu koniecznego postępowania dowodowego Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela, bowiem organ II instancji obowiązany jest uwzględnić aktualny stan faktyczny i prawny sprawy poddanej jego kontroli w trybie odwoławczym, a ostatnia analiza urbanistyczna wykonana została na etapie postępowania przed organem I instancji w 2006 r. Nie jest więc tak, jak wywodzi pełnomocnik skarżącego, iż kwestia spełnienia wymogów określonych przepisem art. 61 ust, 1 upzp została przesądzona przez Sąd w wyroku z dnia 20 marca 2007 r., bowiem wobec braku odniesienia się przez organ II instancji do spełnienia przesłanek określonym tym przepisem, Sąd nie mógł wówczas ocenić stanowiska organu w tym zakresie. Jednocześnie uznać należy, iż w ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę taki zakres postępowania dowodowego przeprowadzonego na etapie ponownego postępowania odwoławczego był dopuszczalny, bowiem analiza urbanistyczna została przeprowadzona już wcześniej, na etapie postępowania przed organem I instancji, w tej sytuacji wyłącznie z racji upływu kilku lat od jej sporządzenia konieczne było ustalenie, czy zachowała swą aktualność. Takie działanie Kolegium w ocenie Sądu nie naruszało przepisu art. 136 kpa, określającego granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, jak również nie naruszało zawartej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 powołanego przepisu. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji nastąpić może wyłącznie w przypadku niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z konkretnymi przepisami prawa. Podstawowym elementem postępowania wyjaśniającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest przeprowadzenie przez organ orzekający analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która ma zasadnicze znaczenie zarówno dla oceny dopuszczalności planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp), jaki i spełnienia pozostałych warunków z art. 61 ust. 1 upzp. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, ze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało dopuszczalność planowanej inwestycji w aspekcie wymogów określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a odmowa wydania warunków zabudowy wynikała z braku przedłożenia przez wnioskodawcę aktualnych zapewnień dostaw mediów, bowiem zapewnienia uzyskane w ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji utraciły ważność. W konsekwencji przyjęcia takiej argumentacji organ orzekający odstąpił w podjętej decyzji od wyczerpującego uzasadnienia przyjętego stanowiska w zakresie zgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, co stanowi naruszenie wymogów określonych przepisem art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie wydane zostało w związku z nie wykazaniem przez wnioskodawcę, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co zdaniem Kolegium nakazywało uznać, iż w przypadku planowanej inwestycji nie została spełniona przesłanka określona przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Kolegium uznało, iż wnioskodawca zobowiązany jest na mocy art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp do zawarcia i dostarczenia do akt sprawy stosownych umów z operatorami poszczególnych mediów. Jednocześnie jako przyczynę odmowy ustalenia warunków zabudowy Kolegium uznało stanowisko pełnomocnika wnioskodawcy co do braku konieczności przedłożenia takich umów, czemu Sąd dał wiarę w oparciu o stanowiska strony i organy, wyrażone w skardze oraz w odpowiedzi na skargę, bowiem akta sprawy nie zawierają wystosowanych do pełnomocnika skarżącego wezwań oraz pism odpowiadających na te wezwania. W skardze pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zobowiązanie strony do przedłożenia aktualnych umów z operatorami poszczególnych mediów wystosowane zostało do niego w trybie art. 64 § 2 kpa, czemu Kolegium w odpowiedzi na skargę nie zaprzeczyło. Wskazać należy, iż w powyższym trybie strona inicjująca postępowanie wzywana jest do uzupełnienia wniosku w związku ze stwierdzeniem jego braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp, mającym na mocy art. 64 ust. 1 upzp zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Z treści tego przepisu w żaden sposób nie sposób wywodzić obowiązku przedłożenia umów z operatorami poszczególnych mediów. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę stanowisko organu II instancji odnośnie konieczności przedłożenia przez wnioskodawcę umów z gestorami poszczególnych mediów w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie jest trafne i nie mogło stanowić podstawy do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przepis powołanego ust. 5 stanowi, iż warunek ten jest spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W świetle powyższych przepisów należy podzielić stanowisko pełnomocnika skarżącego, że warunek zawarcia umowy dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Nie jest więc tak, jak wywodzi skarżony organ, że w każdym przypadku inwestor musi przedłożyć umowy, o jakich stanowi przepis art. 61 ust. 5 upzp. Obowiązek taki nie wynika również z przepisu art. 52 ust. 2 pkt 2 upzp, w konsekwencji za nieprawidłowe należy uznać wezwanie strony do przedłożenia przedmiotowych umów w trybie art. 64 §2 kpa. W rozpatrywanym przypadku organ odwoławczy ocenił, iż w przypadku działki inwestora nie została spełniona przesłanka w postaci wystarczającego dla planowanej inwestycji uzbrojenia terenu w media. Z akt sprawy wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji uzyskane przez organ I instancji ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury energetycznej i gazowej utraciły ważność (promesy w zakresie dostaw energii elektrycznej i sieci gazowej). W tym miejscu Sąd wskazuje, iż podniesiony na etapie skargi zarzut uregulowania kwestii zaopatrzenia działki w media na etapie wcześniejszego rozpatrywania sprawy przez Kolegium jest nietrafny, bowiem Kolegium zobowiązane było uwzględnić stan faktyczny w dacie ponownego orzekania przez ten organ. Jak wyżej wskazano, z akt sprawy wynika, że powyższe uzgodnienia wygasły, bowiem poszczególni gestorzy sieci zastrzegli ich ważność na okres 1 roku. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy przesądzające jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia wystarczającego dla danego zamierzenia inwestycyjnego. Planowana inwestycja to budowa domu jednorodzinnego na obszarze, na którym taka zabudowa występuje i jest zgodna z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Z analizy mapy załączonej do wniosku wynika, że teren nim objęty zlokalizowany jest przy ulicy [...], wzdłuż której przebiegają sieci energii elektrycznej i w której zlokalizowane są sieci gazowa i wodociągowa. Działka inwestora znajduje się więc na terenie w pełni uzbrojonym w media (energia elektryczna, gaz, woda w ulicy, odprowadzanie ścieków do projektowanego na nieruchomości szamba). Działka inwestora posiada tym samym dostęp do pełnej infrastruktury technicznej zlokalizowanej w ulicy, a zaopatrzenie planowanego budynku w poszczególne media nastąpi poprzez wykonanie przyłączy. Jednocześnie wskazać należy, iż gestorzy sieci mają obowiązek przyłączenia nieruchomości, a odmowa przyłączenia może wynikać wyłącznie z braku spełnienia określonych warunków technicznych. W świetle powyższego za wadliwe należy uznać wezwanie inwestora do przedłożenia umów gwarantujących zapewnienie zaopatrzenia planowanej inwestycji w media i odstąpienie przez organ od przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego we własnym zakresie, w ramach którego organ odwoławczy mógł ustalić, kierując stosowane zapytania do gestorów sieci, czy zachowały aktualność warunki, na jakich wydano wcześniejsze uzgodnienia. Uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy byłby wystarczającym dla uznania spełnienia warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Upływ czasu od wydania ostatniej decyzji w przedmiotowej sprawie zobowiązywał ponadto organ do zaktualizowania kręgu osób, którym należy przyznać w prowadzonym postępowaniu status strony w oparciu o obowiązujące przepisy materialnoprawne. W konsekwencji pominięcia tych czynności korespondencja dla niektórych osób, do których była kierowana w latach wcześniejszych, wracała z adnotacją o zmianie adresu, co nasuwa wątpliwości odnośnie ich statusu w przedmiotowym postępowaniu. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że wydając przedmiotową decyzję organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, jak również naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 upzp, a więc dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji winien uzupełnić akta sprawy poprzez załączenie pełnej dokumentacji przeprowadzonego postępowania dowodowego (w dostarczonych Sądowi aktach nie ma analizy urbanistycznej z 2009 r. oraz pism skierowanych do pełnomocnika skarżącego), jak również przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe poprzez skierowanie zapytań do przedsiębiorców zajmujących się dostawą energii elektrycznej, gazu, wody i odbioru ścieków odnośnie możliwości zaopatrzenia działki inwestora w media. Organ zobowiązany jest również uaktualnić listę osób, którym przysługuje przymiot stron postępowania. W przyszłej decyzji organ zobowiązany jest wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, w myśl wymogów określonych przepisem art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 152.