II SA/Po 1005/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2019 r., [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim"), po rozpoznaniu odwołania M. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zwanego dalej "Inspektorem Powiatowym") z dnia [...] lipca 2019 r., [...], którą nakazano odwołującej się dokonać rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 2,47 x 5,74 m, wiaty o wymiarach 3,15 x 3,60 m oraz budynku gospodarczego o wymiarach 3,14 x 3,75 m, zlokalizowanych na działce [...] położonej przy [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Od 2007 r. w odniesieniu do zabudowy na działce [...] w [...] przy [...] prowadzone jest postępowanie w sprawie samowolnej zabudowy. W jego ramach wydano kilka decyzji w obu instancjach, przy czym z perspektywy niniejszej sprawy istotne jest, że na pewnym etapie – pismem z dnia [...] października 2014 r., [...] Inspektor Powiatowy, wykonując wskazania Inspektora Wojewódzkiego z poprzedniej decyzji kasacyjnej, rozdzielił toczące się postępowanie na dwa odrębne w odniesieniu do poszczególnych obiektów przyjmując za kryterium podziału – kryterium podstaw prawnych prowadzonych czynności. Postępowanie pod dotychczasowym znakiem prowadzono dalej w odniesieniu do obiektów oznaczonych roboczo jako: 1. budynek gospodarczy, 2. wiata rekreacyjna oraz 3. budynek gospodarczy. Nowy znak nadano natomiast wydzielonemu postępowaniu [...], które prowadzono w odniesieniu do obiektów roboczo oznaczonych jako: 4. szklarnia, 5. budynek inwentarski "kurnik" oraz 6. budynek gospodarczo-garażowy. W tym miejscu należy zasygnalizować dla porządku, że w sprawie dotyczącej obiektów 4, 5 i 6 Inspektor Powiatowy wydał decyzję o nakazie rozbiórki z dnia [...] października 2014 r., [...], ale decyzja ta została uchylona przez Inspektora Wojewódzkiego decyzją kasacyjną z dnia [...] grudnia 2014 r., [...] Tą ostatnią zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. N. (sąsiad), a Sąd wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r., IV SA/Po [...] uchylił decyzje Inspektora Wojewódzkiego. Następnie ponownie rozpoznając sprawę Inspektor Wojewódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., [...] utrzymał w mocy przywołany wyżej nakaz rozbiórki wydany przez Inspektora Powiatowego [...] października 2014 r. Decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. tym razem zaskarżyła M. B., przy czym bezskutecznie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] marca 2016 r., II SA/Po [...] oddalił jej skargę. Wyrok ten stał się prawomocny. Oznacza to także, że również orzeczenie dotyczące rozbiórki obiektów 4, 5 i 6 na działce [...] należy uznać za ostatecznie i prawomocne. Po przeprowadzeniu postępowania wobec wskazanych wyżej obiektów Inspektor Powiatowy przystąpił do dalszych czynności w sprawie [...], a więc dotyczących obiektów 1, 2 i 3 na działce [...]. Decyzje w sprawie tych obiektów wydawano kilkukrotnie w 2017 r., gdyż rozstrzygnięcia organu powiatowego uchylał Inspektor Wojewódzki na skutek odwołań M. B.. Wreszcie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., [...] Inspektor Powiatowy zdecydował się ukierunkować postępowanie w stronę możliwości legalizacji obiektów 1, 2 i 3 na działce [...], to jest nakazał M. B. przedłożyć dokumenty, o których mowa w art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – uw. Sądu, dalej "P.b."). Powyższe postanowienie zostało jednak uchylone postanowieniem Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] Organ ten wskazał, że z uwagi na treść obowiązującego dla działki [...] planu miejscowego wdrożenie procedury legalizacyjnej było niedopuszczalne. Są to bowiem tereny objęte zakazem zabudowy. M. B. nie zgodziła się w powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2019 r., II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. B.. Podzielając stanowisko Inspektora Wojewódzkiego Sąd wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w procedurze uregulowanej w art. 49b P.b. Uznał, że prowadzenie postępowania wobec zabudowy właśnie w oparciu o ten przepis było prawidłowe, gdyż budynki objęte sprawą podpadają pod kategorię obiektów według współczesnego prawa wymagających zgłoszenia. Dalej Sąd (II SA/Po [...]) wywodził, że w procedurze z art. 49b P.b. obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonać wstępnej oceny, czy w ogóle istnieje możliwość zalegalizowania obiektu, która uzależniona jest od oceny zgodności danej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także ocena zaistnienia naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Należy zatem uprzednio ustalić, czy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak – dokonać jego analizy, należy również zbadać, czy inne powszechnie obowiązujące przepisy nie sprzeciwiają się legalizacji takiego obiektu. Sąd (II SA/Po [...]) zaznaczył, że wedle ustaleń Inspektora Wojewódzkiego obiekty budowlane będące przedmiotem postępowania zlokalizowane są na działce objętej ustaleniami uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach: [...], [...], [...], [...] oraz części obrębu [...][...].). Działka [...] stanowi zgodnie z ustaleniami planu teren objęty symbolem [...] a więc tereny rolnicze położone w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Zgodnie zaś z § 7 ust. 4 pkt 1 tego planu "w obrębie wyznaczonych na rysunku planu granic bezpośredniego zagrożenia powodzią plan ustala; [...] całkowity zakaz zabudowy na terenach zagrożonych powodzią". Sąd zgodził się z organem, że wobec takiego przepisu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieuzasadnione było wdrożenie – zaskarżonym postanowieniem – procedury legalizacyjnej. Po tym jak wyrok II SA/Po [...] stał się prawomocny (k. 74-82 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), pismem z dnia [...] maja 2019 r., Inspektor Powiatowy zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (k. 85 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] maja 2019 r. z powyższego prawa skorzystała M. B. i stawiła się w organie oraz przedłożyła szerokie wyjaśnienia (zob. pismo skarżącej datowane na [...] maja 2019 r., nienumerowane, za k. 85). Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., [...] Inspektor Powiatowy, działając na podstawie art. 49b ust. 1 i art. 83 ust. 1 P.b. nakazał M. B. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 2,47 x 5,74 m, wiaty o wymiarach 3,15 x 3,60 m oraz budynku gospodarczego o wymiarach 3,14 x 3,75 m, zlokalizowanych na działce [...] (k. 86-89 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W motywach rozstrzygnięcia organ uwypuklił, że zabudowa objęta postępowaniem znajduje się na działce w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, dla której plan miejscowy przewiduje całkowity zakaz zabudowy. Inspektor Powiatowy wskazał także, że w odniesieniu do terenu działki w drodze decyzji wypowiadał się Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] oraz Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, a organy te odmówiły wydania zwolnienia z zakazu określonego w art. 82 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego (ustawy z 2001 r. – uw. Sądu) zaznaczając, że działka [...] położona jest w obszarze, gdzie w przypadku wystąpienia wezbrania wód rzeki [...] występuje zagrożenie zalaniem wodami powodziowymi o głębokości zalewu przekraczającymi 3 m. Od powyższej decyzji odwołała się M. B.. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2019 r., [...] Inspektor Wojewódzki – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. – utrzymał nakaz rozbiórki Inspektora Powiatowego w mocy. Organ odwoławczy, przedstawiwszy przebieg postępowania uwypuklił, że w wyroku II SA/Po [...], zapadłym w odniesieniu do sprawy, zaznaczono, iż z uwagi na przepisy planu miejscowego (uchwały [...]) legalizacja obiektów objętych postępowaniem nie jest możliwa (całkowity zakaz zabudowy). Odnosząc się do stanowiska skarżącej Inspektor Wojewódzki (także odwołując się do wyroku II SA/Po [...]) zaznaczył, że na prawidłowość rozstrzygnięcia nie może mieć wpływu przeświadczenie M. B. o uzyskaniu przez jej rodziców (inwestorów) zgody na realizację spornych obiektów. Nie zostało uprawdopodobnione bowiem, że w odniesieniu do nich kiedykolwiek zostało wydane pozwolenie na budowę. Organ dodał także (co do zarzutów odwołania), że nie ma przesądzającego znaczenia fakt, iż niegdyś zawarto ugodę kończącą postępowanie rozgraniczeniowe działki skarżącej i w tej ugodzie nie zakwestionowano legalności posadowionych obiektów. W postępowaniu rozgraniczeniowym rozstrzyga się bowiem o przebiegu granicy, a nie o legalności budynków. Skargę na decyzję Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] września 2019 r. złożyła M. B.. Powołując się na art. 2, 30 i 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7, 7b, 8, 9, 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 119 § 1 (cytując treść tych przepisów) skarżąca wywodziła, że wedle organu odwoławczego obiekty objęte rozbiórką wymagają zgłoszenia. Tak stwierdzono także w wyroku II SA/Po [...]. Stwierdzenia te – w ocenie M. B. – nie są skorelowane z wypowiedziami, że "strona skarżąca nigdy nie uprawdopodobniła w jakikolwiek sposób, iż kiedykolwiek zostało wydane pozwolenie na budowę tych obiektów". M. B. zaznaczyła, że przecież w oparciu o akta sprawy ustalono, że dla obiektów wymagane jest zgłoszenie. Dalej skarżąca opisała przebieg zdarzeń, które zmusiły jej rodziców do przeniesienia się na działkę [...]. Wyraziła następnie przekonanie, że jej rodzice nie postawiliby obiektów bez wymaganego zgłoszenia, tym bardziej, że korzystali z pomocy urzędników zajmujących się sprawą. Dodała, że skoro obiekty wymagały zgłoszenia, a od takiego należy wnieść sprzeciw, to ustalić należało, czy wydano decyzję o sprzeciwie. Takiej decyzji organy nadzoru nie przedstawiły. M. B. zwracała także uwagę na fakt, że w odniesieniu do obiektów objętych rozbiórką toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe, zostały one ujawnione w dokumentach, a to oznacza, że musiały być one wcześniej zgłoszone. Wreszcie skarżąca wyraziła niezadowolenie z działań władz [...], także Rady Miejskiej, która uchwaliła plan miejscowy, który właścicielom działki sąsiedniej pozwolił inwestować, a jej już nie. Podkreśliła, że organy nadzoru budowlanego powinny mieć na uwadze jej działania w kierunku wzruszenia planu miejscowego. Uwypuklała, że czyniła starania w sprawie uzyskania zaświadczenia w sprawie zgodności budowy z planem miejscowym. Burmistrz [...] odmówił jej jego wydania, jednak nadal toczy się procedura z zażalenia przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...]. M. B. podkreśliła, że jest dla niej niezrozumiałe, dlaczego w stosunku do jej działki nie dopuszcza się zgodności budowy z planem, a w odniesieniu do działek sąsiednich jest to możliwe (jest to wręcz działka wydzielona z jej działki [...]). Skarżąca zaznaczyła wreszcie, że jakkolwiek w części graficznej planu podaje się symbol 9.2 R, to o takim nie ma mowy w części tekstowej. Warto także wskazać, że na obszarach zagrożenia powodzią zakazano zabudowy, jednak możliwe jest utrzymanie zabudowy istniejącej. W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy, która odbyła się [...] stycznia 2020 r. stawiła się M. B., która podtrzymała skargę, a nadto przedkładając fotografie budynków, podkreśliła raz jeszcze, że organy nie podjęły wyczerpujących ustaleń, aby stwierdzić, czy budynki są legalne, a w jej ocenie z zebranej dokumentacji można wywodzić, że powstały legalnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając sprawę miał świadomość, iż zabudowa objęta decyzją rozbiórkową stanowi dla M. B. znaczącą wartość obiektywną i subiektywną, zapewne także z powodów rodzinnych. Wyczytać to można z wielu jej pism. Zabudowa została zrealizowana przez jej rodziców, w trudnym dla nich momencie życia, gdyż nieruchomość stanowiącą miejsce poprzedniego zamieszkania ([...]) musieli sprzedać przymuszeni przepisami o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. M. B. pozostaje w głębokim przekonaniu, że jej rodzice zapewne dopełnili formalności związanych z legalną realizacją obiektów, tym bardziej, że – jak wynika z zaskarżonych decyzji – mógł wobec nich być stosowany tryb zgłoszeniowy. To ostatnie nakazuje zdaniem skarżącej przypuszczać, że jej rodzice mogli zgłosić obiekty, tyle, że nie wniesiono sprzeciwu. Odnosząc się do powyższego Sąd obecnie orzekający wyjaśnia skarżącej, że faktycznie czytając decyzję – a nie będąc zaznajomionym ze specyfiką Prawa budowlanego i jego zmianami na przestrzeni lat – można odnieść wrażenie, iż istnieje niespójność pomiędzy wypowiedziami organów. Te bowiem raz wskazują, że nie uprawdopodobniono faktu wydania pozwolenia na budowę dla spornych obiektów, a w innym miejscu zaznaczają, iż mogłyby być one objęte tylko zgłoszeniem. Pozostaje poza sporem, że obiekty objęte decyzją rozbiórkową powstały przed wejściem w życie obecnej ustawy z 1994 r. Prawo budowlane. Powstały zatem pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r., kiedy to realizacja obiektów budowlanych co do zasady wymagała pozwolenia na budowę. Dopiero obecna ustawa, która zaczęła obowiązywać [...] stycznia 1995 r., wprowadziła istotne novum, jakim było zastąpienie w niektórych przypadkach (prostszych czy mniejszych konstrukcji) pozwoleń na budowę obowiązkiem złożenia tylko zgłoszenia. Od 2003 r., postępując niejako w duchu tych zmian, wprowadzono także nową łagodniejszą (zwłaszcza w zakresie stawki opłaty legalizacyjnej) procedurę legalizacyjną, która miała dotyczyć tych obiektów, które uznano za wymagające tylko zgłoszenia. Podsumowując powyższe i przedstawiając to w pewnym uproszczeniu, wedle przepisów Prawa budowlanego obowiązujących od 2003 r. samowole budowlane legalizuje się wedle procedury najwyżej kwalifikowanej (samowolnie wybudowane obiekty budowlane wymagające pozwolenia na budowę) albo nieco uproszczonej (samowolnie wybudowane obiekty budowlane wymagające zgłoszenia). Założeniem Prawa budowlanego z 1994 r. miało być stosowanie tego podziału do wszystkich obiektów, jednak uczyniono w tym zakresie istotny wyjątek. Mianowicie, gdy chodzi o obiekty "stare" (zakończone przed [...] stycznia 1995 r.), jeżeli kwalifikują się do wymagających pozwolenia na budowę – stosuje się do nich Prawo budowlane z 1974 r. (art. 103 ust. 2 P.b. z 1994 r.) Odnosząc się do zarzutów M. B. i przenosząc powyższe ogólne wyjaśnienia na realia niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że do części obiektów znajdujących się na działce [...] z wymienionych przyczyn stosowano art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. (sprawa [...]). Były to obiekty, które współcześnie także wymagałyby pozwolenia na budowę i co do zasady stosowałoby się do nich kwalifikowaną procedurę legalizacji (art. 48 P.b.). Powstały jednak przed 1995 r., a więc mocą wskazanego wyjątku z art. 103 ust. 2 P.b., znalazła do nich zastosowanie procedura z poprzedniej ustawy. Obiekty, których dotyczy niniejsza sprawa, wedle współczesnych przepisów Prawa budowlanego wymagałyby zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.). Z tego właśnie powodu objęte zostały one nieco uproszczoną procedurą legalizacyjną z art. 49b P.b., a więc jak dla obiektów, które wymagałyby zgłoszenia, ale tego zgłoszenia nie dokonano. Nie przeczy to jednak obiektywnemu faktowi, że obiekty, których dotyczą kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje powstały przed 1995 r., a więc w czasach, gdy wymagano dla nich pozwolenia na budowę. Z tych właśnie powodów organy nadzoru obu instancji akcentowały, że M. B. nie uprawdopodobniła, że dla budynków gospodarczych i wiaty uzyskano pozwolenia na budowę. Wracając do głównego wątku niniejszej sprawy, a więc do kontroli zasadniczych podstaw decyzji Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] września 2019 r., [...] i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Powiatowego z dnia [...] lipca 2019 r., [...], Sąd stwierdza, że decyzje te są w pełni umocowane. Przede wszystkim należy podkreślić, że w granicach obecnie kontrolowanej sprawy administracyjnej, czyli sprawy o legalność budynku gospodarczego o wymiarach 2,47 x 5,74 m, wiaty o wymiarach 3,15 x 3,60 m oraz budynku gospodarczego o wymiarach 3,14 x 3,75 m, zlokalizowanych na działce [...], wydano już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 2019 r., II SA/Po [...]. Wyrok ten uprawomocnił się [...] kwietnia 2019 r. Jest to zatem orzeczenie wiążące organy jak i sądy (art. 153, art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku II SA/Po [...] w sposób jednoznaczny przesądzono, że dla wyżej wymienionych obiektów nie wykazano, iżby zostały one zrealizowane legalnie (nie uprawdopodobniono wybudowania ich na podstawie pozwolenia na budowę). Przesądzono także, że należy do nich stosować procedurę legalizacyjną z art. 49b P.b. Wreszcie w wyroku II SA/Po [...] Sąd wyraźnie wskazał, że należało badać zgodność zabudowy (budynku gospodarczego o wymiarach 2,47 x 5,74 m, wiaty o wymiarach 3,15 x 3,60 m oraz budynku gospodarczego o wymiarach 3,14 x 3,75 m, zlokalizowanych na działce [...]) z planem miejscowym, a konkretnie z uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach: [...], [...], [...], [...] oraz części obrębu [...] [...].). Sąd (II SA/Po [...]) wypowiedział się także w kwestii tej zgodności. Uznał, że zabudowa z planem nie jest zgodna, gdyż teren działki [...] objęty jest symbolem [...], co stanowi tereny rolnicze położone w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Wedle § 7 ust. 4 pkt 1 tego planu "w obrębie wyznaczonych na rysunku planu granic bezpośredniego zagrożenia powodzią plan ustala; [...] całkowity zakaz zabudowy [...]". Sąd (II SA/Po [...]) zgodził się więc z Inspektorem Wojewódzkim, że wobec takiego przepisu obowiązującego planu miejscowego nieuzasadnione było wdrożenie procedury legalizacyjnej. Mając to wszystko na uwadze, a także to, że prawomocny wyrok II SA/Po [...] wiąże w niniejszej sprawie organy i sądy, Sąd obecnie orzekający nie znalazł żadnych podstaw, aby kontrolowana sprawa administracyjna mogła się zakończyć innym rozstrzygnięciem aniżeli nakazem rozbiórki, który organy nadzoru budowlanego orzekły. Przesądzono po pierwsze, że obiekty objęte postępowaniem nie miały pozwolenia na budowę, po drugie, że stosuje się do nich art. 49b P.b., a po trzecie, że są one niezgodne z planem miejscowym. Niezależnie od związania oceną i wskazaniami wyroku II SA/Po [...] Sąd obecnie orzekający nie ma także najmniejszych wątpliwości, że działka [...] znajduje się na terenie [...] co jest terenem szczególnego zagrożenia powodzią (teren oznaczony szrafem według legendy mapy), a dla takiego wprowadzono całkowity zakaz zabudowy. Na działce spornej zabudowy nie można zatem zalegalizować, gdyż jak stanowi art. 49b ust. 2 P.b. podstawowym warunkiem ewentualnej legalizacji jest zgodność obiektów z planem miejscowym ("Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...]") Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi Sąd obecnie orzekający podkreśla, że nie można uznać za skuteczne argumentów M. B., która powołuje się na procedurę rozgraniczeniową, gdzie legalności spornych obiektów nie zakwestionowano. Jak już w sprawie zostało zauważone (w wyroku II SA/Po [...]) procedura rozgraniczeniowa nie służy legalizacji, ale dotyczy tylko przebiegu granicy między działkami. Zgodności z prawem zaskarżonych decyzji nie podważają również takie względy jak to, że skarżąca podejmowała próby wstąpień o zmianę planu, względnie uzyskania zaświadczenia o zgodności obiektów z dotychczasowymi jego przepisami. Plan miejscowy jest prawem powszechnie obowiązującym na danym obszarze, a póki nie zostanie zmieniony, obowiązuje i wiąże adresatów, a także organy architektoniczno-budowlane czy nadzoru budowlanego. Co do kwestii zaświadczenia Burmistrza [...], to kwestia sporu, co do jego uzyskania nie ma znaczenia, gdyż i tak o niezgodności budynków gospodarczych i wiaty z planem miejscowym przesądzono w prawomocnym wyroku II SA/Po [...], w którym kwestia ta mogła być i była kontrolowana. Sąd odnotował także uwagę M. B., że w planie [...] nie ma w części tekstowej regulacji dotyczących terenu [...] Uwaga ta jest trafna. Nie zmienia to jednak zasadniczego wniosku, że teren [...] jako taki został oznaczony na rysunku planu i bez najmniejszych wątpliwości jest on zakreślony szrafem, który –według legendy – oznacza obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Z kolei przepis planu stanowi wprost, że obowiązuje tam zakaz zabudowy (§ 7 ust. 4 pkt 1 planu). M. B. znaczną część argumentacji skargi poświęciła kwestii różnic w regulacjach planu miejscowego dla sąsiednich nieruchomości oraz w ogóle temu, że na innych działkach określoną zabudowę dopuszczono, a w odniesieniu do jej działki [...] konsekwentnie egzekwuje się zakaz zabudowy. Sąd dostrzega, że regulacje planistyczne dla terenów sąsiednich przewidują inne możliwości inwestycyjne ([...]). Zdaje sobie więc sprawę, że skarżąca może mieć poczucie niezadowolenia z tego stanu rzeczy, a wręcz wrażenie, że prawodawca lokalny postawił ją w mniej korzystnej planistycznie sytuacji. Wszystko powyższe nie może jednak wpływać na zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. Jak już wspomniano – plan miejscowy jest prawem na obejmującym go terenie i niezależnie od tego jak jest oceniany przez adresatów, jest aktem wiążącym. Skoro więc na obszarze działki [...] obowiązuje całkowity zakaz zabudowy, to nie było podstaw do wdrożenia przez organy nadzoru budowlanego procedury legalizacyjnej z art. 49b ust. 2 i nast. P.b. Oznacza to, że konieczne było zakończenie postępowania decyzją rozbiórkową z art. 49b ust. 1 P.b., jak uczyniono. W tym stanie rzeczy, uznawszy, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.b.