II SA/Po 1007/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w 1 grudnia 2011r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. G. i G. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia 1. zwolnić D. G. i G. G. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla D. G. i G. G. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący D. G. i G. G. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi wnieśli o zwolnienie od obowiązku zapłaty wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Wskazali że są emerytami, razem mają dochód w wysokości 2.600 miesięcznie. Wydatki na prowadzenie domu, opłaty za prąd, opał, gaz i wodę wynoszą 1.700 zł, pozostałe 900 zł musi wystarczyć na żywność i lekarstwa, na które nie raz brakuje im pieniędzy (są cukrzykami). We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w całości, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Oświadczyli, ze wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Posiadają dom o powierzchni 129,60 m², nie posiadają innych nieruchomości, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Powtórzyli, że otrzymują z tytułu emerytury kwotę w wysokości 2.695,55 zł netto miesięcznie. Na potwierdzenie powyższej okoliczności przedłożyli kserokopie zaświadczenia z ZUS o wysokości pobieranych emerytur. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszej nawet należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Sytuacja majątkowa i finansowa skarżących wskazuje, że nie mogą oni wygospodarować jakichkolwiek środków na uiszczenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, chociażby w części. Uzyskują wprawdzie stałe miesięczne dochody z tytułu emerytur, ale ich wysokość pozwala jedynie na pokrycie koniecznych kosztów bieżącego ich utrzymania. Koszty utrzymania domu, mediów i opału stanowią przeważającą część ich dochodów. O trudnej sytuacji finansowej świadczy fakt, że często brakuje im środków na wykupienie lekarstw. Stan zdrowia natomiast skutkuje zwiększonymi wydatkami koniecznego utrzymania właśnie na leki. Po uiszczeniu stałych bieżących opłat nie pozostają im już żadne wolne środki, które mogliby przeznaczyć na poniesienie kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Tym bardziej nie są w stanie wygospodarować środków na uiszczenie rynkowego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z dyspozycją art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska