II SA/Po 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżącej kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak [...], Wójt Gminy O. na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) ustalił dla B. Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: dwóch kurników (z przeznaczeniem do chowu ściółkowego), czterech silosów paszowych, budynku kotłowni, budynku gospodarczego-stodoły, budynku kotłowni, szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki (szamba), dwóch zbiorników bezodpływowych zamkniętych (podziemnych) na gnojówkę w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym i hodowlanym o łącznej obsadzie kurników do 450 DJP na działce nr [...] w miejscowości D. K. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2011 r. B. Z. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego niezbędne było przeprowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ I instancji przytoczył przepisy, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wójt Gminy O. podniósł ponadto, że teren inwestycji położony jest w zespole istniejącej zabudowy zagrodowej, a powierzchnia gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w toku postępowania, organ I instancji wskazał, że uwagi dotyczące uciążliwości komunikacyjnych, hałasu, zagrożenia dla zdrowia i życia oraz zanieczyszczenie powietrza i środowiska będą podlegały rozpatrzeniu na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, kiedy będą znane szczegółowe rozwiązania techniczne projektowanych obiektów. Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, że w decyzji o warunkach zabudowy wprowadzono obostrzenia, mające na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. M. B. odwołała się od powyższej decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestionowana przez nią decyzja zawiera nieprawidłowości w zakresie przeliczenia pojemności zbiornika na gnojówkę. Ponadto zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. nr 89 poz. 991 z późn. zm.), okres przechowywania odchodów płynnych wynosi 4 miesiące. Tymczasem, uwzględniając warunki klimatyczne w Polsce, okres ten powinien wynosić w ocenie skarżącej 6 miesięcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.) i art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji oraz przytoczył przepisy, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło następnie, że planowana inwestycja ma być realizowana w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym o powierzchni 26,18 ha. Średnia powierzchnia gospodarstw rolnych w gminie O. wynosi natomiast 5,35 ha, a zatem na mocy art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odstąpiono od badania, czy inwestycja kontynuuje funkcje oraz wskaźniki i parametry zabudowy. Ponadto wskazano, że nieruchomość inwestora posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nadto nie występuje niezgodność z przepisami odrębnymi. W odniesieniu do rozważanego przedsięwzięcia wydana została pozytywna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, skarga na tą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 298/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że inwestor został zobowiązany do spełnienia wymagań wynikających z rozporządzenia nr 68 Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie ustalenia obszaru krajobrazu chronionego "Dolina rzeki Swędrni w okolicach Kalisza" na terenie województwa kaliskiego i zasad korzystania z tego obszaru (Dz. Urz. Woj. Kaliskiego nr 17 poz. 161). Rozporządzenie to zabrania jedynie zakładania bezściółkowych ferm hodowlanych, natomiast planowana hodowla ma się odbywać w formie chowu ściółkowego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą, organ II instancji wskazał, że będą one podlegały rozpatrzeniu na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. M. B. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że inwestor posiada wprawdzie gospodarstwo rolne o powierzchni 26,18 ha, lecz grunty wchodzące w skład tego gospodarstwa położone są w różnych gminach. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działce nr [...] o powierzchni 2,2 ha. Tymczasem średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie O. wynosi 5,25 ha, a zatem art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie powinien znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że inwestor faktycznie posiada w gminie O. grunt o powierzchni 2,12 ha; pozostała część gospodarstwa rolnego zlokalizowana jest natomiast w sąsiedniej miejscowości J. w gminie K. Nie zmienia to jednak faktu, że planowana zabudowa dotyczy gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnią gospodarstwa rolnego w danej gminie, a planowane kurniki są niewątpliwie elementem zabudowy zagrodowej. W toku rozprawy sądowej w dniu [...] grudnia 2013 r. B. Z. oświadczył, że posiadane przez niego gospodarstwo rolne ma powierzchnię ok. 26 ha. Działka, na której planuje realizację inwestycję, znajduje się w miejscowości D. K.; pozostała część gospodarstwa rolnego położona jest natomiast w sąsiedniej miejscowości J. w gminie K. Ponadto, obok działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się gospodarstwo rolne należące do syna inwestora o powierzchni 14 ha. Docelowo B. Z. chciałby przekazać planowane kurniki synowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowanie terenu, a w razie braku planu miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkluzję tę potwierdza art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika przy tym z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowe uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamieszenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zamianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych, a nadto (5) decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy najpierw rozważyć kwestię odstąpienia od zbadania, czy planowana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Podstawę normatywną do pominięcia takiego badania stanowi art. 61 ust. 4 cytowanej ustawy, zgodnie z którym art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że inwestor dysponuje gospodarstwem rolnym o powierzchni 26,18 ha, co potwierdza w szczególności wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2011 r. (k. 8-10 akt adm. organu I instancji) oraz skarga z dnia [...] sierpnia 2013 r. (k. 4 akt sądowych) i odpowiedź na skargę z dnia [...] września 2013 r. (k. 6 akt sądowych), jak i oświadczenia inwestora z dnia [...] grudnia 2013 r. (k. 56-57 akt sądowych). W decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wskazało z kolei, że średnia powierzchnia gospodarstw rolnych w gminie O. wynosi 5,35 ha (k. nienumerowana akt adm. organu II instancji). Niemniej, główna część gospodarstwa rolnego inwestora położona jest w sąsiedniej miejscowości J. w gminie K.. Działka nr [...], na której ma być zrealizowana rozważana inwestycja, ma natomiast powierzchnię jedynie 2,12 ha, co wynika z wypisu z rejestru gruntów nr [...], znak [...] (k. 5 akt adm. organu I instancji) oraz odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2013 r. Należało więc rozważyć czy art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie również w przypadku, gdy nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego położone są w różnych gminach. Na tak postawione pytanie należy udzielić co do zasady odpowiedzi pozytywnej. Istotne znaczenie dla poprawnej wykładni art. 61 ust. 4 cytowanej ustawy ma bowiem ustalenie znaczenia, w jakim zwrot "gospodarstwo rolne" został użyty w tym przepisie. Ustawodawca nie definiuje wprawdzie tego wyrażenia, lecz niemniej można w tym zakresie odwołać się do definicji sformułowanej w art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodek cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 z późn. zm., dalej: "k.c."). Zgodnie z tym przepisem, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Tym samym poszczególne składniki gospodarstwa rolnego muszą być zorganizowane w pewien spójny system gospodarczy, zdolny do osiągania założonych celów ekonomicznych. Z tej perspektywy wzajemne położenie gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, czy tym bardziej ich lokalizacja w obrębie granic administracyjnych danej gminy, nie ma decydującego znaczenia. Doniosłe jest bowiem jedynie to, czy grunty te są na tyle silnie powiązane ze sobą pod względem funkcjonalnym, że można uznać, iż stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. Konsekwentnie zatem położenie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego w różnych gminach nie wyłącza automatycznie zastosowania art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zmienia to jednak faktu, że w każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy planowana zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa, oraz w jakim związku pozostają poszczególne części gospodarstwa rolnego położone w różnych gminach. W tym celu należy w szczególności zbadać nie tylko rodzaj prowadzonej produkcji rolnej, lecz także odległości pomiędzy poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego. Powyższe stanowisko spotkało się również z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1632/08 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tej perspektywy należy zatem stwierdzić, że ustalenia poczynione przez organy administracji publicznej okazały się w niniejszej sprawie niewystarczające do uznania, że działka nr [...] wchodzi w skład gospodarstwa rolnego inwestora, będąc częścią zorganizowanej całości gospodarczej. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można bowiem ustalić, czy pomiędzy działką objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a pozostałymi gruntami inwestora zachodzi realny związek funkcjonalny, pozwalający kwalifikować wszystkie te tereny jako jedno gospodarstwo rolne. Ponadto, organy administracji publicznej nie ustaliły, czy planowana inwestycja będzie powiązana z omawianym gospodarstwem rolnym. Wreszcie, w aktach administracyjnych brakuje dokumentów potwierdzających obszar gospodarstwa rolnego posiadanego przez inwestora, jak i średnią powierzchnię gospodarstw w gminie O. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją w toku postępowania na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W konsekwencji doszło również do uchybienia art. 77 § 1 k.p.a., wedle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym w myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Naruszenie przytoczonych przepisów uzasadniało zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2013 r., znak [...] (k. 212-218 akt adm. organu I instancji). Oprócz opisanych wyżej nieprawidłowości, kontrolowane decyzje obarczone były jeszcze dodatkową wadą. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się na wniosek inwestora, co oznacza, że organ administracji publicznej związany jest zakresem wniosku inwestora i nie może samodzielnie go modyfikować. Z wniosku z dnia [...] lipca 2011 r. wynika z kolei, że B. Z. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników, dwóch płyt pod silosy paszowe, budynku gospodarczego – stodoły oraz kotłowni na działce nr [...] w miejscowości D. K., gmina O. W treści tego wniosku inwestor wymienił jeszcze dodatkowo dwa szczelne zbiorniki bezodpływowe. Tymczasem organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników (z przeznaczeniem do chowu ściółkowego), czterech silosów paszowych, budynku kotłowni, budynku gospodarczego-stodoły, budynku kotłowni, szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki (szamba), dwóch zbiorników bezodpływowych zamkniętych (podziemnych) na gnojówkę w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym i hodowlanym o łącznej obsadzie kurników do 450 DJP. Tym samym organ I instancji orzekł o czterech silosach zbożowych zamiast o dwóch płytach pod silosy paszowe, a nadto – poza wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r. – zezwolił na realizację dodatkowego szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki (szamba) oraz kotłowni, którą wymieniono dwukrotnie w sentencji decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że Wójt Gminy O. w sposób arbitralny zmodyfikował wniosek z dnia [...] lipca 2011 r., naruszając tym samym art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy. Trzeba przy tym zauważyć, że decyzja organu I instancji została sformułowana w sposób mogący budzić wątpliwości co do treści samego rozstrzygnięcia. W pkt I ust. 3 tejże decyzji organ I instancji wspomina bowiem o dwóch szczelnych zbiornikach bezodpływowych na ścieki (szamba), mimo że w sentencji mowa jest tylko o jednym takim zbiorniku. Podobnie w pkt II ust. 1 lit. c tejże decyzji organ I instancji posługuje się zwrotem "zbiorniki bezodpływowe na ścieki (szamba)" w liczbie mnogiej, a zatem należałoby wnioskować, że organ ustalił warunki dla przynajmniej dwóch takich zbiorników, co zdaje się potwierdzać również pkt II ust. 1 lit. d i e tejże decyzji. Jednocześnie, w pkt II ust. 1 lit. f i g tejże decyzji Wójt Gminy O. odniósł się do lokalizacji dwóch zbiorników na gnojówkę, a zatem zbiorniki te nie mogą być utożsamiane ze zbiornikami bezodpływowymi na ścieki (szamba). Takie sformułowanie decyzji przez organ I instancji nie pozwala zatem na bezsporną rekonstrukcję planowanej inwestycji. Organ II instancji powinien był więc usunąć tę wadę, czego jednak nie uczynił. Dlatego także z tego powodu konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., jaki i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2013 r. W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] maja 2013 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co miało wpływ na wynik sprawy, oraz z uwagi na naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotnych wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny rozważyć, czy działka nr [...] pozostaje w realnym związku funkcjonalnym z pozostałymi nieruchomościami inwestora, wchodząc w skład gospodarstwa rolnego, i dopiero na tej podstawie ustalić, czy art. 61 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie. Ponadto, organy administracji publicznej powinny precyzyjnie sformułować decyzję o warunkach zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora, dokumentując ewentualne zmiany pierwotnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonej decyzji – na mocy art. 152 tejże ustawy.