II SA/Po 1016/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." P. R. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę /-/ E. Podrazik Decyzją z dnia (...) 2008 r., nr (...), Naczelnik Urzędu Celnego w P. nałożył na firmę "A" P. R. karę pieniężną w wysokości (...) zł. z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie decyzji powyższej nadano, na podstawie art. 93 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując, iż przedsiębiorca krajowy uiszcza karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł do Dyrektora Izby Celnej w P. P. R. wnosząc o jej uchylenie lub jej zmianę oraz o wstrzymanie wykonania decyzji aż do momentu rozpatrzenia odwołania. Decyzją z dnia (...) 2008 r., nr (...), Dyrektor Izby Celnej w P., na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) 2008 r. Zdaniem organu II instancji przepisy ustawy o transporcie drogowym nie nakładają na przedsiębiorców krajowych klauzuli rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem wyznaczono im termin 21 dni do uiszczenia kary, liczony od dnia jej wymierzenia. Skarżonej decyzji nie nadano także rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 108 kpa. W tej sytuacji zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 130 kpa - wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji organu I instancji aż do merytorycznego rozpatrzenia odwołania przez Dyrektora Izby Celnej. Decyzja zawierała pouczenia, że jest ona ostateczna w postępowaniu administracyjnym i przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. R. podnosząc, że organ II instancji nie odniósł się do całości zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji z dnia (...) 2002 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wskazał, iż zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzja z dnia (...) 2008 r. dotyczyła jedynie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, natomiast postępowanie co do reszty zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji z dnia (...) 2008 r. nie zostało jeszcze zakończone. Jednocześnie Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga odnosi się jedynie do decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) 2008 r., którą organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) 2008 r. Sąd podkreśla, iż do momentu wniesienia skargi do sądu administracyjnego postępowanie odwoławcze co do decyzji z dnia (...) 2008 r. nie zostało jeszcze zakończone. Zgodnie z przyjętą konstrukcją sądownictwa administracyjnego sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola powyższa odbywa się poprzez orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi akty lub czynności wydane przez organy administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z art. 52 § 1 powyższej ustawy możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego została uzależniona od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w P., wydał w dniu (...) 2008 r. decyzję, w której umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) 2008 r. Jako podstawę prawną tejże decyzji organ wskazał przepis art. 105 § 1 kpa. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej w P. nie działał ani w ramach kompetencji z art. 138 kpa, ani też w ramach uprawnień z art. 135 kpa, które są realizowane w formie postanowienia. Ponieważ art. 105 kpa nie ma odpowiedniego zastosowania do postanowień, co wynika z art. 126 kpa, zaskarżonej decyzji nie można potraktować jako rozstrzygnięcia kwestii incydentalnej przez organ odwoławczy. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję traktować należy jak decyzję wydaną przez organ I instancji. Tym samym, na rozstrzygnięcie powyższe nie przysługuje, jak poinformował o tym skarżącego Dyrektor Izby Celnej, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero rozpatrzenie odwołania przez organ wyższego stopnia, a więc organ II instancji, umożliwiłoby ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, iż skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni ją niedopuszczalną. Na marginesie powyższych rozważań Sąd ponownie wskazuje, iż skarżącemu przysługuje odwołanie od zaskarżonej decyzji do organu wyższego stopnia nad Dyrektorem Izby Celnej w P., zaś błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji może być podstawą do złożenia przez skarżącego do właściwego organu wyższego stopnia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - w terminie 7 dni od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga podlegała odrzuceniu i stąd na mocy powołanego wyżej przepisu oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/ E. Podrazik