II SA/Po 1019/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi D. i J. S., S. S. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; o d d a l a s k a r g ę /-/ K.Pawlicki /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka Rada Gminy T. uchwałą z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] po rozpatrzeniu zarzutu do "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej w T. - po południowej stronie drogi krajowej nr 2 (działki o numerach [...] - [...],[...],[...] - część i [...]- część)" - przyjęła zarzut D., J., S. S. zawarty w piśmie z [...] lutego 2003 r. w części dotyczącej uszczegółowienia zasad realizacji zieleni izolacyjnej, na projektowanych w sąsiedztwie terenach aktywizacji gospodarczej i odrzuciła zarzut w pozostałej części. W uzasadnieniu uchwały podano, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele aktywizacji gospodarczej wynikała z wniosków składanych przez właścicieli nieruchomości, przewidywanego rozwoju gminy i podjętej przez Radę Gminy uchwały Nr LVI.493/2001 z 27 września 2001 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej w T. po południowej stronie drogi krajowej nr 2. Rada w uzasadnieniu uchwały podkreśliła, że tereny aktywizacji gospodarczej wzdłuż drogi krajowej nr 2 (sięgające do 750 m od drogi krajowej) zostały wprowadzone do planu zagospodarowania gminy uchwałą Rady Gminy T. Nr XXX/148/92 z dnia 8 grudnia 1992 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Nr 1/93 poz. 5, a wyznaczone w aktualnie opracowywanym planie tereny stanowią ich kontynuację. Ukierunkowywanie rozwoju terenów pod działalność gospodarczą w kierunku południowym spowodowane jest między innymi istniejącym zainwestowaniem przemysłowym, uzbrojeniem terenu, brakiem w sąsiedztwie skoncentrowanych terenów zabudowy mieszkaniowej. Nadto projektowane przeznaczenie działek o nr geodezyjnych [...] - [...],[...],[...] część, jest zgodne z polityką przestrzenną gminy zawartą w "Stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T. " uchwalonego uchwałą Nr XXII/190/99 Rady Gminy T. z dnia 7 grudnia 1999 r. W uchwale podkreślono, że funkcjonowanie zakładów przemysłowych obwarowane jest licznymi normami z zakresu ochrony środowiska, a ewentualne uciążliwości ograniczają się do własnych nieruchomości, co umożliwiają nowoczesne technologie. Tak więc uchwała w części dotyczącej zarzutu w jakiej D., J., S. S. kwestionowali przeznaczenie terenów objętych projektem planu pod aktywizację gospodarczą nie podzieliła argumentów skarżących, którzy będąc właścicielami działek [...] i [...] stanowiących gospodarstwo kwestionowali przeznaczenie terenów pod aktywizację gospodarczą. Natomiast uchwała uwzględniła zarzut skarżących w części dotyczącej projektowanych pasów zieleni izolacyjnej na terenie objętym opracowaniem. W tym zakresie stwierdzono, że po uszczegółowieniu zapisów w tym zakresie, zgodnie z art. 25 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) projekt planu zostanie powtórnie wyłożony do publicznego wglądu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili, że Rada Gminy T. faworyzuje interesy właścicieli gruntów wnioskujących o przekształcenie terenów wysoko przydatnych rolniczo na aktywizację gospodarczą nie licząc się z mieszkańcami siedlisk sąsiadujących z przekształconymi gruntami. Ponieważ sąsiedztwo terenów przemysłowych drastycznie obniży wartość nieruchomości skarżących i uniemożliwi korzystanie z nieruchomości na dotychczasowych warunkach skarżący wnosili o uchylenie uchwały. W uzupełnieniu skargi w dniu [...] marca 2004 r. skarżący zarzucili naruszenie przez Gminę art. 14 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten stanowi, że koszty sporządzenia planu obciążają budżet gminy, tymczasem koszty te ponieśli właściciele przekształconych gruntów i to oni wskazali pracownię projektową, która opracowała projekt planu, przez co naruszono przepisy ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Ta swoboda gminy jest jednak ograniczana przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest uchwalany w wyniku stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami ustawy przewidzianej w art. 6 i 18 ustawy, a ponadto treść planu zagospodarowania przestrzennego powinna odpowiadać określonym wymogom prawa materialnego. Sąd kontrolując zaskarżoną uchwałę w oparciu o przepisy art. 3 § 2, art. 13 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) - dokonuje oceny zgodności zaskarżonej uchwały z obowiązującym prawem, w świetle stanu faktycznego ustalonego podczas rozpoznania zarzutu. Również w ramach kontroli Sąd ocenia, czy organ w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zgłoszonych zastrzeżeń, a w przypadku zgłaszania przez zainteresowanych rozwiązań wariantowych, czy przeprowadził analizę tych rozwiązań i podał powody, dla których propozycje wnoszone przez osobę składającą zarzut nie zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy T. w sposób szczegółowy odnosi się do zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżących i to w zakresie wieloletnich planów Gminy dotyczących przeznaczenia gruntów pod aktywizację gospodarczą wzdłuż drogi krajowej nr 2 po stronie południowej drogi, ochrony środowiska, a także w szerokim rozumieniu interesu społecznego. Granice interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określają przepisy między innymi dotyczące ochrony własności, natomiast poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają zarzuty skarżących wyrażające się w osobistych zapatrywaniach, postulatach i życzeniach, co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacjach pomiędzy przyszłymi bliżej nie określonymi w zarzucie inwestycjami, a sferą indywidualnych wyobrażeń skarżących, co do warunków egzystencji, wypoczynku czy korzystania z przyrody. Jak wynika z uzasadnienia uchwały Gmina T. wykorzystując swoje położenie geograficzne pragnie udostępnić część swoich terenów pod aktywizację gospodarczą. W tym zakresie konsekwentnie planuje rozwój gminy, czego wyrazem są również plany zagospodarowania przestrzennego. Jak podaje pragnie również ochronić swoich mieszkańców przed negatywnymi wpływami przyszłych inwestycji na warunki życia i egzystencji mieszkańców wykorzystujących swoje tereny na inne cele. W ramach sprawowanej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy opracowywaniu projektu planu nie naruszono trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie z odpisu uchwały i uzasadnienia wynika, że uzasadnienie podpisał Wójt Gminy T., jednakże z oryginału materiałów X sesji Rady Gminy T. wynika, że zarówno uchwała jak i jej uzasadnienie były przedmiotem uchwały Rady. Ponieważ art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) stanowi, że tylko naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały, Sąd uznał, że nieistotnymi dla oceny ważności uchwały są zarzuty skarżących, iż uchwalenie planu nastąpiło na wniosek i koszt właścicieli nieruchomości wnoszących o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, czy wreszcie z ewentualnym uchybieniem przepisom o zamówieniach publicznych, gdyż tak daleko kontrola Sądu w przypadku rozpoznawania skargi zgłaszanej w trybie art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie sięga i ustawodawca nie wymienia innych uchybień niż wymienione w art. 27 ust. 1 jako podstaw stwierdzenia nieważności uchwały. Z uwagi na powyższe na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ K.Pawlicki /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka MK