II SA/Po 102/20

Dnia 22 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki pawilonu handlowego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229), nakazał M. G. rozbiórkę pawilonu handlowego o wymiarach 6,16 x 6,60 m, zlokalizowanego przy [...] w [...] (działka nr [...], arkusz [...], obręb [...]), w sposób przedstawiony na załączniku nr [...] decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że M. G. złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] wniosek o zalegalizowanie pawilonu handlowego zlokalizowanego w rejonie [...] w [...]. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2014 r. ustalono, że przedmiotowy pawilon ma wymiary zgodne z inwentaryzacją geodezyjną sporządzoną przez uprawnionego geodetę w dniu [...] sierpnia 2013 r. Z inwentaryzacji tej wynika, że pawilon znajduje się w całości na działce nr [...] (arkusz [...], obręb [...]), której właścicielem jest Miasto [...]. Ustalono, że zasadnicza część pawilonu, o wymiarach 5 x 6,05 m, wykonana jest z płyt warstwowych. W części frontowej wykonane jest zadaszenie służące do ekspozycji towarów o wymiarach 1,60 x 6,15 m. Ta część pawilonu wykonana jest z płyt falistych z tworzywa sztucznego (dach) i ścian wypełnionych przeźroczystymi płytami z tworzywa sztucznego. Opisywany obiekt posiada podłogę z desek mocowanych do konstrukcji stalowej i nie jest trwale połączony z gruntem - ustawiony jest na bloczkach betonowych. Prowadzona jest w nim działalność handlowa polegająca na sprzedaży produktów chemii gospodarczej. Ponadto ustalono, że pawilon usytuowany jest w odległości 9,2 m od krawędzi jezdni ulicy [...]. Uczestniczący w kontroli M. G. oświadczył, że jest właścicielem opisanego wyżej pawilonu, na dowód czego przedstawił umowę kupna z 1995 r. Oświadczył także, że według jego wiedzy pawilon został wybudowany przed 1995 r. Okoliczność ta znalazła następnie potwierdzenie na dostarczonym przez M. G. zdjęciu lotniczym z [...] kwietnia 1994 r. Na podstawie danych pozyskanych z Systemu Informacji Przestrzennej [...] ustalono następnie, że teren, na którym znajduje się pawilon figuruje w ewidencji gruntów jako droga (symbol ewidencji gruntów "dr") oraz, że teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji doszedł do przekonania, że sporny pawilon handlowy należy zakwalifikować do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1994 r."). W chwili wykonania pawilonu obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1974 r."), które przewidywały obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla tego rodzaju obiektu. Z uwagi na treść art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do postępowania legalizacyjnego znajdą zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Weryfikując spełnienie w sprawie przesłanek do legalizacji obiektu organ I instancji uznał, że nie można stwierdzić, aby pawilon powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Niemniej konieczne było również ustalenie, czy obiekt ten zlokalizowany jest z zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. W tym celu M. G. został zobowiązany do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla tego obiektu. Z ustaleń organu I instancji wynika, że M. G. wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowego pawilonu dla potrzeb jego legalizacji, a następnie wniosek ten wycofał, w związku z czym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało umorzone. W tej sytuacji, ze względu na wycofanie się przez właściciela obiektu z inicjatywy uzyskania niezbędnej decyzji o warunkach zabudowy, wykluczona została możliwość jego zalegalizowania. W odwołaniu z dnia [...] marca 2017 r. do Inspektor Nadzoru Budowlanego M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz art. 7, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że organ I instancji przedwcześnie uznał, że sporny pawilon znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W dacie podejmowania decyzji organ I Instancji nie dysponował dokumentem jednoznacznie wskazującym, że teren działki nr [...] nie jest w ogóle przeznaczony pod jakąkolwiek zabudowę, lub jest przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju. Strona wskazała także, że organ I instancji nie dokonał ustaleń w zakresie, o którym mowa w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13, mimo iż w dacie wzniesienia przedmiotowego pawilonu obecna działka nr [...] objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i znajdowała się ona na terenie oznaczonym symbolem II.MA.12.ui*2 - tereny usług ogólnomiejskich. Nie ulega wątpliwości, że takie przeznaczenie terenu było zgodne z charakterem przedmiotowego pawilonu, co powinno mieć znaczenie dla decyzji wydanej w niniejszej sprawie. Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że dokonał ustaleń mających na celu sprawdzenie, jakie w dacie popełnienia samowoli budowlanej obowiązywały przepisy o planowaniu przestrzennym na terenie, na którym został usytuowany przedmiotowy pawilon handlowy. Wskazał, że dopiero w dniu [...] grudnia 1994 r. uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. uchwalono miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Oznacza to więc, że w dacie popełnienia samowoli budowlanej nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak, po analizie załącznika nr 5 do tej uchwały, organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy obiekt budowlany już w dacie powstania samowoli budowlanej stał na dz. nr [...] przeznaczonej w planie na użytek drogi. Wobec powyższego organ uznał, że pawilon handlowy został posadowiony na terenie, który nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę - została zatem spełniona przesłanka art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Inwestor nie przedłożył przy tym warunków zabudowy i jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta [...] wielokrotnie umarzał postępowanie w tej sprawie. W wyniku rozpoznania skargi M. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 917/17, uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że w niniejszej sprawie organ co najmniej przedwcześnie uznał, że nie zaistniały przesłanki do zalegalizowania dokonanej samowoli budowlanej, określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów w dniu 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OPS 2/13, wprawdzie przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu orzekania przez organ administracji, lecz sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby nakazanie rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. Zgodnie z taką wykładnią, badanie przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym konieczne jest tylko wtedy, gdy aktualne przepisy zabudowy danego rodzaju nie dopuszczają. Powyższe oznacza, że w rozpatrywanej sprawie organy winny dokonać szczegółowej analizy wszystkich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla obszaru, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa samowola budowlana od czasu jej realizacji, do chwili obecnej, a wyniki poczynionych w tym zakresie ustaleń winny znaleźć precyzyjne i wyczerpujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanej w sprawie decyzji. Organ powinien w szczególności ustalić nie tylko jakie było zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego terenu w poszczególnych obowiązujących historycznie i aktualnie planach miejscowych, lecz także poczynić ustalenia co do tego, czy plany te przewidywały przeznaczenie uzupełniające, a jeżeli tak to jakie i czy w ramach tegoż przeznaczenia uzupełniającego dopuszczalna była realizacja na działce inwestora zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja w zakresie powyższych ustaleń jest zbyt lakoniczna. [...]WINB ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w dacie popełnienia samowoli budowlanej nie było dla danego terenu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. uchwalono miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr 5 do tego planu przedmiotowy pawilon znajdował się na terenie oznaczonym jako użytek drogowy. Sąd zauważył również, że organy nie ustaliły dokładnej daty wybudowania przedmiotowego pawilonu, wskazując jedynie, że nastąpiło to przed kwietniem 1994 r. Jak słusznie wskazuje strona skarżąca, brak dokładnego określenia daty postawienia pawilonu, a przynajmniej precyzyjniejszego określenia przedziału czasu, w którym to nastąpiło, uniemożliwia ustalenie przepisów o planowaniu przestrzennym, jakie wówczas obowiązywały. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że przed [...] grudnia 1994 r. na terenie Miasta [...] obowiązywał również plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – zatwierdzony Uchwałą Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 1966 r. (Dz. Urz. RN m. [...] nr [...], poz. [...]) oraz plan zagospodarowania przestrzennego m. [...] – zatwierdzony przez Wojewodę [...] w dniu [...] sierpnia 1975 r. stanowiący integralną część planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1977 r. (Dz. Urz. WRN nr [...], poz. [...]). Ustalenie precyzyjniejszej daty realizacji pawilonu jest konieczne dla oceny, czy jego budowa nie była zgodna z obowiązującymi wówczas aktami planistycznymi. Ponadto w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie można jednoznacznie zweryfikować twierdzenia organu odwoławczego, że pawilon ten położony był na terenie przewidzianym w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z [...] grudnia 1994 r. (uchwała Rady Miejskiej [...] nr [...]) pod użytki drogowe. Załączone do akt sprawy wydruki zdjęcia złącznika do tego planu są niewyraźne i uniemożliwiają jakąkolwiek weryfikację twierdzeń organu w tym zakresie. Zdaniem Sądu załączone do akt sprawy wybiórcze fragmenty i kopie dokumentów planistycznych nie pozwalają na ustalenie, jakie było przeznaczenie terenu, na którym położony był pawilon handlowy. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien dokonać w miarę precyzyjnego określenia daty realizacji przedmiotowego pawilonu, a następnie w zależności od ustaleń w tym zakresie, dokonać ponownej analizy postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dając następnie temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że obecnie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie, na którym znajduje się działka nr [...]. W toku postępowania przed organem II instancji inwestor nie uzyskał również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej nieruchomości w związku z faktem nałożenia obowiązku rozbiórki tego obiektu zarówno na skutek wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r., jak i z dnia [...] lipca 2017 r. Ponadto z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Zarząd Dróg Miejskich nie wyraża zgody na to, by przedmiotowy pawilon handlowy został zalegalizowany ze względu na bezsporny fakt, że obiekt ten usytuowany jest na terenie pasa drogowego będącego pod zarządem tej instytucji jak i w związku z planem przebudowy tego pasa drogowego. Zatem nie znajduje uzasadnienia zobowiązanie M. G. do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego pawilonu handlowego, gdyż obiekt ten znajduje się na terenie pasa drogowego i brak jest zgody na dalsze jego pozostawienie w tym miejscu, a więc Prezydent Miasta [...], w myśl wcześniej wydanych decyzji, nie rozpatrzy pozytywnie tego zagadnienia, co powoduje, że na obecną chwilę przedmiotowy pawilon handlowy nie jest zgodny z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ odwoławczy wskazał, że kierując się wytycznymi Sądu, uzyskał od Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "[...]" zdjęcie lotnicze z 1989 r., na którym nie jest widoczny sporny obiekt, oraz zdjęcie lotnicze z dnia [...] kwietnia 1994 r., na którym obiekt ten jest widoczny. Zatem zwrócono się do Urzędu Miasta [...] Wydziału Urbanistyki i Architektury o wyjaśnienie, czy przedmiotowy pawilon handlowy jest zgodny z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz archiwalnymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w okresie od 1989 r. do dnia [...] kwietnia 1994 r. z jednoczesnym wskazaniem terenu, na którym znajduje się działka nr [...]. Ustalono, że obecnie na terenie, na którym znajduje się działka nr [...], nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wskazano także, że w okresie od 1989 r. do dnia [...] kwietnia 1994 r. obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony przez Wojewodę [...] w dniu [...] sierpnia 1975 r. stanowiący integralną część planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] (uchwała nr [...] WRN w [...] z dnia [...].10.1977 r.), zgodnie z którym przedmiotowa działka była położona na styku dwóch obszarów, tj. terenów intensywnego zainwestowania z przewagą funkcji mieszkalnictwa wysokiej intensywności oraz terenu węzła komunikacyjnego. Ponadto organ odwoławczy uzyskał od Urzędu Miasta [...] Wydziału Urbanistyki i Architektury informację, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1975 r. działka nr [...] znajdowała się na terenie oznaczonym MW - teren intensywnego zainwestowania z przewagą funkcji mieszkalnictwa wysokiej intensywności w jednostce strukturalnej BI, dla której ustalono funkcję podstawową - mieszkalnictwo i funkcję uzupełniającą - usługi oraz na terenie węzła komunikacyjnego pod komunikację drogową. W okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do końca 2003 r. obowiązywał natomiast miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z 1994 r. uchwalony przez Radę Miejską Miasta [...] uchwałą z dnia [...] grudnia 1994 r., nr [...], zgodnie z którym przedmiotowa nieruchomość położona była na terenie oznaczonym symbolem [...] - ulica główna ruchu przyspieszonego - II rama. Urząd Miasta [...] wyjaśnił również, że od 2004 r. do chwili obecnej na terenie, na którym znajduje się działka nr [...], nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i poinformował, że przedmiotowy pawilon handlowy, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] sierpnia 1975 r., położony jest na osi linii rozgraniczającej dwa przeznaczenia i tylko na części oznaczonej symbolem MW jego lokalizacja jest zgodna z tym planem, a w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., pawilon handlowy także położony jest na osi rozgraniczającej dwa przeznaczenia i tylko na części oznaczonej symbolem II.MA12.ui*2 - teren zabudowy usługowej, preferowane wykształcenie dzielnicowego ośrodka usługowego dla [...] o bogatym, atrakcyjnym programie konkurencyjnym w stosunku do centrum miasta - jego lokalizacja jest zgodna z tym planem. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy wskazał, że w części pawilon handlowy na działce nr [...] był zgodny z obowiązującymi w okresie jego powstania miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, lecz nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie jaka część tego obiektu zgodna była z tymi dokumentami. Ponadto część tego obiektu nigdy nie była zgodna ze wskazanymi obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Nakazanie ewentualnej rozbiórki tylko części obiektu, biorąc pod uwagę jego powierzchnię zabudowy, mogłoby doprowadzić do sytuacji, że pozostała część byłaby niefunkcjonalna. Zatem pojawia się wątpliwość co do zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego w chwili jego powstania. Wątpliwości tych nie sposób jednak rozstrzygnąć na korzyść właściciela pawilonu handlowego, gdyż obecnie całość obiektu usytuowana jest na działce nr [...] stanowiącej teren pasa drogowego będącego pod zarządem Zarząd Dróg Miejskich, który nie wyraża zgody na pozostawienie obiektu w miejscu obecnego jego usytuowania ze względu na planowaną przebudowę tego pasa drogowego, co utrudnione byłoby ze względu na istnienie obiektu. Nadto nie została wydana przez tę instytucję, jak i innego tego rodzaju jednostkę istniejącą, w chwili wykonania obiektu, zgoda na jego usytuowanie na działce nr [...]. Zaistniały zatem przesłanki zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W skardze z dnia [...] stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki przewidzianej przepisami prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 40 § 2 oraz art. 41 § 1 K.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. Prawa budowlanego z 1994 r. oraz art. 7, 77 i 80 K.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie została doręczona na znany organowi aktualny adres pełnomocnika skarżącego, co oznacza, że decyzja ta nie wywołała skutków prawnych. Dalej skarżący wskazał, że organ odwoławczy winien był zawiesić postępowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które aktualnie jest na etapie zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zwrócił również uwagę, że domagał się, aby organ odwoławczy wydał postanowienie zobowiązujące skarżącego do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie legalizacji, gdyż dotychczasowe zabiegi strony w celu uzyskania jakiegokolwiek merytorycznego orzeczenia w tej sprawie nie przyniosły rezultatu. Skarżący wpadł w swego rodzaju "błędne koło", albowiem z jednej strony organy odmawiają wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na wydanie decyzji o rozbiórce (choć postępowanie w tym zakresie przed WSA ciągle trwa), a z drugiej strony w postępowaniu legalizacyjnym podnosi się, że skarżący nie legitymuje się taką decyzją, co uzasadnia orzeczenie o rozbiórce. Za rażące naruszenie przepisów procesowych skarżący uznał przy tym przesądzenie przez organ odwoławczy, że skarżący nie będzie miał możliwości uzyskania w trybie legalizacji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II Instancji nie jest bowiem właściwy do wydawania tego typu decyzji, a zatem jego przewidywania co do skutków postępowania w tym przedmiocie są zdecydowanie na wyrost. Nadto nie powinien pozostawać bez znaczenia fakt, że skarżący uzyskał zgodę zarządcę drogi na zajęcia pasa drogowego do [...] marca 2020 r. i nie wyklucza uzyskanie dalszych zgód. Skarżący zwrócił również uwagę, że organ II Instancji nie ustalił, czy wybudowanie pawilonu przed [...] stycznia 1995 r. wymagało uzyskiwania jakiejkolwiek decyzji planistycznej. Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, obowiązująca w dacie powstania budynku, przewidywała oprócz planów miejscowych również instytucje lokalizacji inwestycji, opierającą się na innych zasadach niż ustalenie warunków zabudowy. Strona skarżąca wskazała następnie, że nie zgadza się z ustaleniami poczynionymi przez organ II Instancji, jakoby w odniesieniu do planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. przedmiotowy pawilon znajdował się choćby w części na terenie oznaczonym kGP2. Analiza załącznika graficznego nr 5 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] prowadzi do wniosku, że pawilon znajdował się na terenie oznaczonym symbolem II.MA12.m1. Potwierdza to fakt, że tereny dróg oznaczone na tym planie kończą się wraz z zakreśleniem koloru czerwonego, oddzielającego przeznaczenia na planie. Zakreślenia te w okolicy ówczesnego [...] są naniesione od krawędzi ówcześnie urządzonych chodników, jako granic pasa drogowego. Pozostałości tego chodnika są widoczne do dzisiaj, w postaci krawężnika, który aktualnie znajduje się po środku wyasfaltowanego terenu, stanowiącego ciąg pieszy i wjazd do [...]. W ocenie skarżącego, aktualny stan podziału geodezyjnego nie oddaje stanu z lat budowy pawilonu, który zapewne był inny. Skoro nie sposób jednoznacznie ustalić przebiegu granic planu zagospodarowania przestrzennego, należy zestawić jego zapisy z ówczesnym podziałem geodezyjnym, czego również nie uczyniono w tej sprawie. Nawet proste zastawienie rysunku planu z 1994 r. ze zdjęciami satelitarnymi prowadzą do wniosku, że ustalenia poczynione przez organ II Instancji w zakresie umiejscowienia pawilonu na nieruchomości przeznaczonej pod drogę nie są właściwe. Skarżący zaakcentował również, że sporny pawilon został wzniesiony w okresie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1977 r., który przewidywał na działce [...] funkcje oznaczone symbolem MW - teren intensywnego zainwestowania z przewagą funkcji mieszkalnictwa wysokiej intensywności w jednostce strukturalnej BI, dla której ustalono funkcję podstawową - mieszkalnictwo i funkcję uzupełniającą - usługi. Oznacza to, że pawilon ten w chwili wybudowania był zgodny z tym przeznaczeniem. Pośrednio dowodzi tego fakt, że w zasobach zarządcy drogi nie ma jakichkolwiek dokumentów wskazujących na wyrażanie zgody na zajęcie pasa drogowego. W chwili wznoszenia tego pawilonu teren ten nie stanowił pasa drogowego i dopiero po dokonaniu po 1995 r. podziału geodezyjnego działki nr [...], został on włączony do tego pasa. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do wydanego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dołączonego do skargi organ wskazał, że sama zgoda właściciela nie jest przesłanką determinującą legalizację przedmiotowego obiektu, ponieważ istotnym jest ustalenie, czy plany miejscowe przewidywały przeznaczenie uzupełniające, a jeżeli tak, to jakie, i czy w ramach tego przeznaczenia uzupełniającego dopuszczalna była lokalizacja tego obiektu. Część obiektu nigdy nie była zgodna z planami zagospodarowania przestrzennego, a nakazanie ewentualnej rozbiórki tylko części obiektu – biorąc pod uwagę jego powierzchnię zabudowy – doprowadziłoby do sytuacji, że pozostała część stałaby się z oczywistych względów niefunkcjonalna. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2020 r. skarżący potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że skarżący w dalszym ciągu ma przedłużane przez zarządcę drogi zgody na zajęcia pasa drogowego. Z informacji uzyskanych przez skarżącego od zarządcy drogi wynika, że z uwagi na trudną sytuację finansową miasta wywołaną stanem epidemii COVID-19, plany rewitalizacji przedmiotowego terenu zostały odłożone na czas nieokreślony. Aktualnie skarżący czeka na decyzję zarządcy drogi przedłużającą zajecie pasa do końca września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] (znak: [...]), nakazującą M. G. rozbiórkę pawilonu handlowego o wymiarach 6,16 x 6,60 m, zlokalizowanego przy [...] w [...] (działka nr [...], arkusz [...], obręb [...]). Na wstępie podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 917/17, uchylił poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest związanie zarówno Sądu w składzie orzekającym, jak i organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi ze wskazanego wyroku. Obowiązkiem organu odwoławczego było więc dokonanie w miarę precyzyjnego określenia daty realizacji spornego pawilonu, a następnie w zależności od ustaleń w tym zakresie, dokonanie ponownej analizy wszystkich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla obszaru, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa samowola budowlana od czasu jej realizacji, do chwili obecnej. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w przywoływanym wyroku, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów w dniu 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OPS 2/13, sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi (art. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby nakazanie rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w czasie orzekania przez organy, z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo wypełnił zalecenia wynikające ze wskazanego wyroku, ani nie dopuścił się jakiegokolwiek innego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w zgodzie z wymogami przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., co finalnie znalazło swoje odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. W pierwszej kolejności należy zaaprobować ustalenia organu odwoławczego dotyczące daty powstania spornego obiektu. W tym celu organ odwoławczy wystąpił do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] o udostępnienie zdjęć lotniczych działki nr [...], ark. [...], obręb [...], z lat 1989, 1992 i 1993 r., w części dotyczącej pawilonu handlowego zlokalizowanego przy [...] (k. 116 akt adm. organu II instancji). W odpowiedzi Kierownik Działu Fotogrametrii przesłał posiadaną dokumentację fotograficzną z lat 1989, 1994 i 1995, wskazując jednocześnie, że nie dysponuje lotniczą dokumentacją fotograficzną z lat 1990-1993 na ten obszar (k. 126 akt adm. organu II instancji). Z nadesłanych zdjęć wynika, że obiekt powstał w przedziale czasowym od lipca 1989 r. do [...] kwietnia 1994 r. (k. 124 i 125 akt adm. organu II instancji). Zdaniem Sądu organ odwoławczy dokonał również prawidłowych ustaleń odnośnie zapisów planów miejscowych dotyczących terenu, na którym posadowiono sporny pawilon handlowy, obowiązujących od daty jego powstania do chwili obecnej. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że okresie powstania spornego pawilonu, tj. pomiędzy lipcem 1989 r. a dniem [...] kwietnia 1994 r., teren działki nr [...], arkusz [...], obręb [...] objęty był zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego przez Wojewodę [...] w dniu [...] sierpnia 1975 r., stanowiącego integralną część planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] (uchwała nr [...] WRN w [...] z dnia [...].10.1977 r., Dz. Urz. WRN nr [...] z 1977 r., poz. [...]), zgodnie z którym przedmiotowa działka była położona na styku dwóch obszarów, tj. terenów intensywnego zainwestowania z przewagą funkcji mieszkalnictwa wysokiej intensywności w jednostce strukturalnej BI, dla której ustalono funkcję podstawową - mieszkalnictwo i funkcję uzupełniającą - usługi oraz na terenie węzła komunikacyjnego pod komunikację drogową (k. 138 i k. 176 akt adm. organu II instancji). Z kolei w okresie od dnia [...] kwietnia 1994 r. do końca 2003 r. wskazana działka była objęta zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z 1994 r. uchwalonego przez Radę Miejską Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.) Przedmiotowa nieruchomość położona była na terenie oznaczonym symbolem [...] - ulica główna ruchu przyspieszonego - II rama (k. 176 akt adm. organu II instancji). Odnosząc się przy tym do zarzutów skargi wskazać należy, że nie ma podstaw, aby kwestionować ustalenia organu odwoławczego poczynione w tym zakresie. Organ odwoławczy oparł się bowiem na informacjach uzyskanych z Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...], które są zbieżne z załącznikiem graficznym do tego planu miejscowego. Grubość linii oddzielająca przeznaczenie w planie KGP.2 i II.MA12.m1 oraz skala rysunku nie pozwalają na stwierdzenie, że linie te są naniesione od krawędzi ówcześnie urządzonych chodników, jako granic pasa drogowego. Co więcej, nie oznaczałoby to jednocześnie, że ewentualny krawężnik zaznaczony przez skarżącego na zdjęciu stanowi pozostałości tego chodnika i wyznacza zewnętrzną krawędź dawnego obszaru KGP.2. Rozstrzygnięciu tej kwestii nie służyłoby również prześledzenie podziałów geodezyjnych obecnej działki [...], albowiem nie jest tak, że działka może być objęta wyłącznie jednym przeznaczeniem w planie miejscowym. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że od 2004 r. do chwili obecnej na terenie, na którym znajduje się działka nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, na co jednoznacznie wskazał Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] kwietnia 2019 r., że sporny pawilon handlowy, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] sierpnia 1975 r., położony jest na osi linii rozgraniczającej dwa przeznaczenia i tylko na części oznaczonej symbolem MW jego lokalizacja jest zgodna z tym planem. Również w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. pawilon handlowy położony jest na osi rozgraniczającej dwa przeznaczenia i tylko na części oznaczonej symbolem II.MA12.ui*2 (teren zabudowy usługowej, preferowane wykształcenie dzielnicowego ośrodka usługowego dla [...] o bogatym, atrakcyjnym programie konkurencyjnym w stosunku do centrum miasta), jego lokalizacja jest zgodna z tym planem (k. 227 akt adm. organu II instancji). Co przy tym istotne, z uwagi na fakt, że sporny pawilon handlowy jest zgodny z zapisami wskazanych wyżej planów miejscowych tylko w częściach oznaczonych odpowiednio symbolami MW i II.MA12.ui*2, organ odwoławczy zwrócił się do Zarząd Dróg Miejskich z wnioskiem o udzielenie informacji, czy inwestor spornego pawilonu handlowego uzyskał zgodę na lokalizację tego obiektu w pasie drogowym pozostającym w zarządzie jednostki zarządzającej tym pasem drogowym w dacie budowy tego obiektu, bądź też obecnego zarządcę (k. 253 akt adm. organu II instancji). W odpowiedzi uzyskał jednak informację, że według wiedzy obecnego zarządcy inwestor nie posiadał zgody na lokalizację pawilonu handlowego w pasie drogowym. Takiej zgody obecnie nie wyraża również ZDM [...], z uwagi na plany inwestycyjne (k. 278 akt adm. organu II instancji). Powyższej konstatacji nie zmienia okoliczność, że skarżący uzyskał okresowe zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod pawilon handlowy wraz z wiatą na działce nr [...]. Wydanie czasowego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie jest bowiem równoznaczne z wydaniem przez ZDM [...] zgody na trwałe pozostawienie spornego pawilonu w pasie drogowym, co miałoby miejsce w przypadku legalizacji. Skoro więc sporny pawilon handlowy jest tylko w części zgodny z zapisami wskazanych powyżej planów, przy czym z uwagi na skalę załączników graficznych nie można jednoznacznie stwierdzić jaka jest to część, a inwestor nie uzyskał zgody na lokalizację jego pozostałej części w pasie drogowym, należało nakazać jego rozbiórkę w całości. Z uwagi bowiem na wymiary obiektu (6,16 x 6,60 m), nakazanie częściowej rozbiórki byłoby nieracjonalne z punktu widzenia jego funkcjonalności. Wbrew stanowisku skarżącego nie było przy tym podstaw, aby organ odwoławczy zobowiązywał go do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla tego terenu. Faktem jest, że w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunkiem legalizacji winna być więc ocena, czy samowolnie wybudowany obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, dokonana według stanu prawnego aktualnego w chwili decydowania o rozbiórce. W orzecznictwie sądowym nie budzi przy tym wątpliwości, że niezależnie od podstawy prawnej nakazu rozbiórki, tj. art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., czy obecnie obowiązującego art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., nakaz ten musi być poprzedzony czynnościami organu nadzoru budowlanego umożliwiającymi inwestorowi (właścicielowi obiektu) legalizację obiektu wzniesionego w warunkach samowoli. W sytuacji braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym wzniesiony jest obiekt, zgodność z porządkiem planistycznym, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., powinna być wykazana decyzją o warunkach zabudowy. Tym niemniej skarżący zdaje się nie dostrzegać, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie z dnia [...] marca 2017 r. kontrolował działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie spornego pawilonu handlowego i zobowiązał skarżącego do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (k. 26-27 akt am. organu I instancji). Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla spornej inwestycji, ale w dniu [...] czerwca 2015 r. wniosek ten wycofał, wobec czego postępowanie w tej sprawie zostało umorzone (k. 33 akt adm. organu I instancji). Konsekwencją tego było podjęcie postępowania w sprawie i wydanie decyzji rozbiórkowej przez organ I instancji. To na kanwie takiego stanu faktycznego Sąd w wyroku z dnia [...] maja 2018 r. wskazał, że badanie przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym konieczne jest tylko wtedy, gdy aktualne przepisy zabudowy danego rodzaju nie dopuszczają i nakazał zbadanie zapisów archiwalnych planów miejscowych. Organ nadzoru budowlanego umożliwił już bowiem skarżącemu wykazanie, że sporna inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zobowiązanie do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, z czego skarżący się nie wywiązał. Bez znaczenia dla sprawy pozostają więc kwestionowane przez skarżącego dywagacje organu odwoławczego dotyczące ewentualnej odmowy wydania warunków zabudowy w przypadku wystąpienia przez skarżącego ze stosownym wnioskiem, z powodu braku zgody zarządcy drogi na legalizację inwestycji w pasie drogowym. Konsekwencją niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Nieprzedstawienie przez inwestora tej decyzji nie pozwala organowi nadzoru budowlanego na ustalenie, czy w konkretnym przypadku samowola budowlana kwalifikuje się do zalegalizowania, a wszelkie negatywne konsekwencje obciążają inwestora, gdyż jakiekolwiek działanie z urzędu jest tu wykluczone. Odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia postępowania w sprawie w sytuacji wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], umarzającą postępowanie w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla spornej inwestycji wszczęte na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r. wyjaśnienia wymaga, że gdy zagadnienie wstępne należy do właściwości organu administracji publicznej w rozumieniu K.p.a., trwały charakter posiada już decyzja ostateczna, co wynika z art. 16 § 1 K.p.a. Kwestionowanie przed sądem administracyjnym ostatecznej decyzji nie stanowi więc co do zasady o uznaniu, że nie doszło jeszcze do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Nie wyłącza to przy tym możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy również w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne [por. Edward Janeczko (w:) A. Mudrecki red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz dla praktyków, ODDK 2008, s. 227]. Tym niemniej w orzecznictwie sądowadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym konieczność zawieszenia postępowania legalizacyjnego nie ustaje z momentem wydania ostatecznego rozstrzygnięcia odnośnie kwestii warunków zabudowy dla legalizowanych obiektów budowlanych, lecz rozciąga się ona również na sądowoadministracyjną kontrolę tego aktu. Pominięcie możliwości usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego w drodze kontroli sądowej może w konkretnych stanach faktycznych zagrażać zarówno samej skuteczności tej kontroli, jak i wartościom chronionym na poziomie konstytucyjnym, jak prawo własności, czy też prawo do sądu. Efekt zarówno tej kontroli, stwierdzającej nielegalność wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i konieczność ponownego rozpoznania tej sprawy, zostałby bowiem zniweczony poprzez wcześniejsze wydanie nakazu rozbiórki i jego wykonanie. W takiej sytuacji ocena zgodności obiektów budowlanych, będących przedmiotem postępowania legalizacyjnego, z przepisami planistycznymi byłaby już bezcelowa, zaś samo postępowanie legalizacyjne utraciłoby swój podstawowy sens. Nakaz rozbiórki zostałby bowiem orzeczony w stosunku do obiektów, które mogłyby zostać zalegalizowane, gdyby nie wcześniejsza wadliwość decyzji w przedmiocie warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2217/11, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym niemniej zauważenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 831/19, oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, wobec czego naruszenie przez organ odwoławczy art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Za niezasadny Sąd uznał ponadto zarzut braku weryfikacji przez organ odwoławczy, czy dla budowy spornego obiektu była wymagana decyzja planistyczna. W przypadku postępowania legalizacyjnego znaczenie ma bowiem, czy dana inwestycja wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, co zostało w sprawie już prawomocnie przesądzone. Co więcej, w czasie budowy spornego obiektu obowiązywała ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 17, poz. 99), która w art. 36 wskazywała, jakie inwestycje wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, z których zabudowa usługowa i handlowa została wyłączona. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut, że zaskarżona decyzja nie wywołała skutków prawnych z uwagi na nieprawidłowy sposób doręczenia, tj. na dotychczasowy, a nie obecny adres kancelarii pełnomocnika skarżącego. Zauważenia wymaga, że na blankiecie potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, kierowanej do pełnomocnika skarżącego, widnieje pieczęć kancelarii z datą wpływu, a także podpis osoby uprawnionej do odbioru przesyłki. Co więcej, pełnomocnik skarżącego w terminie wniósł skargę do sądu administracyjnego, wobec czego uchybienie przepisom regulującym kwestie doręczeń przesyłek poprzez nadanie przesyłki i doręczenie jej do rąk osoby uprawnionej pod dotychczasowym adresem siedziby kancelarii, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, za zgodą stron postępowania.