II SA/Po 1021/15

Dnia 10 stycznia 2020 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. Ś., W. A., J. A., K. O. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie scalenia gruntów postanawia przyznać radcy prawnemu B. T. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej przed sądem drugiej instancji opłatę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]) /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 roku referendarz sądowy ustanowił dla J. S. adwokata. Pismem z dnia 5 maja 2017 roku Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. wyznaczyła radcę prawnego K. Z. jako pełnomocnika skarżącego z urzędu. Pismem z dnia 15 maja 2017 roku Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. w miejsce radcy prawnego K. Z. wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego B. T. Pismem z dnia 25 maja 2017 roku radca prawny B. T. złożył w imieniu J. S. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2016 roku oddalającego przedmiotową skargę oraz jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które nie zostały opłacone nawet części. W dniu 8 października 2019 roku na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie stawił się pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu. Wyrokiem z dnia 8 października 2019 roku, sygn. akt II OSK 2772/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej skargi J.S. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. t.j. z 2019 roku, poz. 68), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit b) rozporządzenia z 2016 roku opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2016 roku opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł c) w innej sprawie – 240 zł. W rozpoznawanej sprawie, wyznaczony z urzędu pełnomocnik sporządził i wniósł w imieniu Jana Skoniecznego skargę kasacyjną, która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Biorąc pod uwagę podjęte przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu czynności procesowe, przy uwzględnieniu poniesionego przez niego nakładu pracy oraz rodzaju i stopnia zawiłości sprawy należało uznać, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 roku. W rezultacie należało przyznać za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu stronie skarżącej, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia z 2016 roku, opłatę w wysokości [...] zł (75% z [...] zł). Opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2016 roku podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę [...] zł. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c, § 21 ust. 1 pkt 2 lit b oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga