II SA/Po 1024/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi sprawy ze skargi J. W., T. W. i Z. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego; postanawia przywrócić termin do usunięcia braków formalnych skargi. /-/ B. Drzazga Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie z powodu nieusunięcia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez nieprzedłużenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia adw. A. K. złożyła w imieniu skarżących wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia powyżej wskazanych braków formalnych skargi. Jednocześnie złożyła pełnomocnictwo udzielone jej przez skarżących oraz dowód uiszczenia opłaty od wniosku na kwotę 100 zł, wypełniając tym samym warunki formalne do rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, bowiem do prowadzonej przez nią kancelarii nie zostało doręczone wezwanie Sądu do uzupełnienia braków, pomimo, że kancelaria w dniach kiedy awizowano przesyłkę pracowała, a w godzinach otwarcia kancelarii przebywały w niej osoby upoważnione do odbioru korespondencji. Zdaniem pełnomocnika skarżących w przypisanej prawem formie nie doręczono również dwukrotnie awiza, co stało się na skutek zaniedbań pracowników urzędu pocztowego. Wskazała, że w miesiącach listopadzie i grudniu 2008r. (kiedy to rzekomo pozostawiono awizo korespondencji Sądu zawierającej wezwanie do usunięcia braków skargi) stałego listonosza przydzielonego do tego rejonu zastępowali z przyczyn zdrowotnych inni pracownicy poczty. W okresie tym żaden z pracowników kancelarii nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, a kancelaria działała w godzinach od 9:00 do 17:00. Niezrozumiałe zatem jest dlaczego wezwanie sądowe nie dotarło do adresata. Zważywszy, że kancelaria mieści się na czwartym piętrze, a pracownicy poczty działali w zastępstwie prawdopodobne jest, że listonosz z korespondencją z Sądu nie dotarł do drzwi kancelarii. Ponadto w okresie poprzedzającym rzekome pozostawienie awiza w skrzynce na korespondencję należącej do pełnomocnika skarżących włamano się do skrzynek pocztowych w tej samej klatce pod adresem Pl. C. R., co świadczy o nienależytym zabezpieczeniu doręczania korespondencji przez pocztę. O problemach z doręczaniem korespondencji w okresie od listopada do grudnia 2008r. świadczy też niedoręczenie przez pocztę z Sądu Rejonowego dla m. st. W. korespondencji w postaci postanowienia o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych od apelacji w sprawie [..], o czym kancelaria dowiedziała się dopiero z zarządzenia doręczonego 27 stycznia 2009r., którym Sąd wezwał do uiszczenia wpisu. W ocenie pełnomocnika skarżących biorąc pod uwagę, że w okresie tym korespondencję dostarczał listonosz w zastępstwie prawdopodobne jest, że mógł on pomylić klatki schodowe pod adresem Pl. C. R. [..] i [..]. Do obu klatek prowadzą bowiem te same drzwi, a skrzynki na korespondencję dla obu adresów umieszczone są w tej samej klatce na przeciwnych ścianach. Doręczyciel mógł więc zostawić zawiadomienie pod adresem Pl. C. R. [..]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002r., I SA 793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżących uprawdopodobniła, że nieprzedłużenie w wyznaczonym terminie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących nastąpiło bez jej winy. Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie zostało doręczone osobiście pełnomocnikowi skarżących, lecz – jak wynika z koperty (k. 17 akt sądowych) – zawiadomienie o nim dwukrotnie pozostawiono w skrzynce na korespondencję. Zważywszy, że pełnomocnik skarżących prowadzi kancelarie wspólnie z dwoma innymi radcami prawnymi (J. M. i D. K.) wydaje się mało prawdopodobne, by w dacie awizowania wezwania Sądu tj. 9.12.2008r. i 17.12.2008r. żadna z wymienionych osób, a także żaden z pracowników administracyjnych nie byli obecni w kancelarii. Nawet gdyby jednak okazało się, że w dacie zawiadomienia o pozostawieniu wezwania sądowego w placówce pocztowej kancelaria była zamknięta lub nie było w niej osoby upoważnionej do odbioru korespondencji to wysoce prawdopodobne wydaje się, że pracownik poczty nie zawiadomił prawidłowo pełnomocnika skarżących o wezwaniu Sądu. Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu listonosz roznoszący korespondencję w okresie pozostawienia zawiadomień o wezwaniu Sądu działał w zastępstwie, a co za tym idzie mógł nie znać dobrze rozmieszczenia skrzynek na listy pod adresem Pl. C. R. [..] i [..]. Biorąc pod uwagę, że skrzynki dla obu adresów ([..] i [..]) rozmieszczone są na jednej klatce i to naprzeciw siebie prawdopodobne jest, że zawiadomienie o wezwaniu Sądu do usunięcia braków formalnych skargi zostało złożone w skrzynce przypisanej dla któregoś z lokali pod adresem Pl. C. R.[..], a nie [..]. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga