II SA/Po 1025/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant: referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...]kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania; o d d a l a s k a r g ę /-/B.Popowska /-/M.Hrycaj /-/P.Miładowski KB/ 4/II SA/Po 1025/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2000r. znak [...] Starosta K. działając na podstawie między innymi art. 6 pkt 6, art. 37 n i art. 37 o ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o utracie przez Z.K. statusu bezrobotnego i świadczenia przedemerytalnego z powodu nabycia prawa do emerytury. Decyzję tą tego samego dnia odebrał Z. K.. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w swoim piśmie z dnia [...] marca 2002r. Z.K.. Pismo to złożył bezpośrednio w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w K.w dniu [...] marca 2002r. Rozpoznając odwołanie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...] Wojewoda działając między innymi na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy argumentował, że stosownie do przywołanego art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Decyzję Starosty z [...] lutego 2002r. doręczono osobiście Z. K. 8 lutego 2002r. Odbiór decyzji Z. K. potwierdził własnoręcznym podpisem. 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął 12 lutego 2002r. O zachowaniu 14-dniowego terminu wyraźnie wskazywało załączone do kwestionowanej decyzji pouczenie. Wnosząc odwołanie Z. K. nie wniósł przywrócenie terminu, co w tych okolicznościach powoduje konieczność wydania zaskarżonego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienia wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. K.. Także w skardze skarżący nie przywołał żadnej okoliczności, która mogłaby wskazywać, że do opóźnienia terminu odwołania doszło bez jego winy. Skarżący przywołuje chronologię zdarzeń związanych z przedmiotowym świadczeniem przedemerytalnym twierdząc, że otrzymywał je w zaniżonej wysokości w związku z czym żąda wyrównania strat poniesionych na skutek z niewłaściwego naliczana świadczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Skargę wniesiono jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.). W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Kwestionowane rozstrzygnięcie organu II instancji nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Z akt administracyjnych wynika, a czemu skarżący nie przeczy, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne odebrał 8 lutego 2002r. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości odwołania się w terminie 14 dni od daty jej otrzymania do Wojewody za pośrednictwem Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w K. Niewadliwie w tych okolicznościach organ odwoławczy przyjął, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z końcem 22 lutego 2002r. Tymczasem odwołanie Z. K. sporządził i złożył go w siedzibie organu I instancji dopiero 13 marca 2002r., a więc z przekroczeniem 14-dniowego terminu o którym wyraźnie stanowi przywołany przez Wojewodę art. 129 § 2 kpa. Ani w odwołaniu, a z akt administracyjnych nie wynika też by w drodze oddzielnego pisma skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie też nie wskazuje okoliczności, że do uchybienia terminu doszło bez winy odwołującego się. W tych okolicznościach organ odwoławczy był zgodnie z art. 134 kpa zobowiązany do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem organ odwoławczy postąpił zgodnie z literą prawa co z kolei prowadzi z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do oddalenia skargi. /-/P.Miładowski /-/M.Hrycaj /-/B.Popowska Brak podpisu sędziego WSA B.Popowskiej spowodowany jest jej długotrwałą nieobecnością (urlop wypoczynkowy) /-/ M.Hrycaj KB/