II SA/Po 1041/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi 1/ M. D., 2/ W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę /-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. na wniosek S.L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...]. Ustalono, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta O.. (uchwała Rady Miejskiej z 30 marca 1994 r. Nr XXXVI/351/94). Stwierdzono także, iż decyzja jest ważna do 31 grudnia 2001 r. Postanowieniem z [...] maja 2001 r. Prezydent Miasta na wniosek M. D. i W. G. (współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie. Prezydent Miasta decyzją z [...] r. na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję z [...] r. i ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji - z uwarunkowaniem i granicami określonymi w załącznikach nr 1 i 2, ustalając termin ważności tej decyzji do [...] grudnia 2002 r. W uzasadnieniu stwierdzono, iż zakres inwestycji został rozszerzony w stosunku do decyzji pierwotnej z [...] r., o działkę nr [...], której właścicielem jest inwestor. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. utrzymało w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 listopada 2004 r. (sygn. akt II SA/Po 816-817/02 uchylił zaskarżone decyzje obu organów. W uzasadnieniu wskazano, iż granica postępowania wznowieniowego wyznaczona jest zakresem rozstrzygnięcia decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest zatem wyjście poza tą granicę i rozpoznanie sprawy, która nie była objęta tą decyzją. Tymczasem określony w zaskarżonych decyzjach zakres inwestycji dotyczy również działki nr [...], która nie była objęta decyzją ostateczną z [...] r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta na podstawie art. 151 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji z [...] r. przedstawiając następująca argumentację. Obowiązujący w dacie złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego określał teren działki nr [...] symbolem D-4. Polityka przestrzenna dla tego terenu obejmowała porządkowanie i uzupełnianie istniejącego zainwestowania. Teren ten pełnił funkcję mieszkaniową jako dominującą, usługową jako uzupełniającą, dopuszczając inne funkcje nieuciążliwe. Przewidywano zabudowę budynkami do pięciu kondygnacji, a linia zabudowy miała zawiązywać do istniejących budynków. Zamierzona budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego była więc zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego i nie można było odmówić ustalenia warunków jej budowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie wnieśli M. D. i W. G.. Zarzucili, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera żadnych ustaleń, co do określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 kpa przyczyny wznowienia postępowania. Brak tych ustaleń uniemożliwia odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej. Decyzja narusza przepisy art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717). W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna wydana została [...] r. Postępowanie powinno być zatem prowadzone na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. Zarzucili odwołujący, iż decyzja jest sprzeczna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że linia zabudowy winna nawiązywać do budynków istniejących. W decyzji z [...] r. nieprzekraczalną linię zabudowy określono na 9 metrów, licząc od linii granicznej z ulicą [...]. Tymczasem działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami nr [...] i [...] usytuowane są w odległości 5 metrów od tej linii. Odwołujący podtrzymali zarzut, iż w rzeczywistości warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczą również działki nr [...], ponieważ zamierzona inwestycja jest położona również na tej działce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zamierzona inwestycja była zgodna z ustaleniami planu. Prezydent Miasta związany był wnioskiem inwestora i nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Wskazano także, iż z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że podstawę odmowy uchylenia decyzji stanowi przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa. M. D. i W. G. wnieśli skargę, domagając się uchylenia obu decyzji. Skarżący zarzucili, iż wbrew wymogom przepisu art. 61 kpa organy administracji wydały decyzje ponad żądanie inwestora. Z akt sprawy oraz z załącznika nr 2 do decyzji z [...] r. wynika bowiem, iż w rzeczywistości ustalone warunki dotyczą również działki nr [...]. Organy administracji nie ustaliły, czy zaistniała przyczyna wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Brak w tym zakresie ustaleń nie stwarzał podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Zaskarżone decyzje - zdaniem skarżących - naruszają przepis art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami rozstrzygnięcie powinno nastąpić w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy. Skarżący podtrzymali zarzut sprzeczności z zapisami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Zwrócili także uwagę, iż decyzja z [...] r., która była ważna do [...] października 2001 r. jest aktualnie niewykonalna, gdyż decyzja Starosty z [...] r. o udzieleniu pozwolenia na budowę została uchylona. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, że decyzja z [...] r. nie orzeka ponad żądanie inwestora. W załączniku nr 1 wyraźnie bowiem określono, że inwestycja będzie realizowana na działce nr [...]. Natomiast załącznik nr 2 (graficzny) określa linie rozgraniczające teren inwestycji, które są granicami nieruchomości inwestora. Inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. W obowiązującej wówczas karcie terenu dla jednostki bilansowej D-4 określono, że dopuszczalna jest zabudowa do pięciu kondygnacji, a linia zabudowy powinna nawiązywać do budynków istniejących. Zabudowa ulicy [...] jest różnorodnie zlokalizowana w stosunku do linii rozgraniczającej ulicę. Budynki wielorodzinne usytuowane są szczytami do ulicy i cofnięte w głąb działek. Takie usytuowanie wkreślono do decyzji organu pierwszej instancji. Nieprzekraczalna linia zabudowy zakreślona została od ulicy i polega na tym, że można cofnąć się w głąb działki. Jednak nie można zbliżyć się do krawędzi drogi bardziej niż ustalono to, kreśląc linie zabudowy. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zarzut naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 kpa nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem organ administracji po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1. Wskazany przepis dotyczy sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej z przyczyn określonych w art. 145 § 1, na przykład gdy okaże się, że w postanowieniu o wznowieniu (art. 149 § 1) błędnie przyjęto, iż strona nie wzięła udziału w postępowaniu bez własnej winy. W rozpoznawanej sprawie w toku kilkuletniego trwania postępowania nie było nigdy kwestionowane, iż skarżący nie brali udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, mimo zaistnienia przyczyny określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że w razie uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie taka sama w istocie decyzja - winna nastąpić na podstawie art. 146 § 2. Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2004 r. wskazał właśnie na tą podstawę prawną rozstrzygnięcia w przypadku zaistnienia przyczyny wymienionej w § 1 pkt 4 art. 145. Powyższe uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Stosownie bowiem do przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie błędnego przepisu postępowania nie mogło w niniejszej sprawie mieć istotnego wpływu na rozstrzygniecie, skoro w toku postępowania nie była kwestionowana przyczyna wznowienia postępowania. Wbrew zarzutowi skargi zaskarżona decyzja nie rozstrzyga ponad żądanie inwestora. Zamierzona inwestycja (budynek mieszkalny) usytuowana została jak wynika z załącznika nr 2 do decyzji z [...] r. na działce nr [...] i nie obejmuje działki nr [...]. Zaznaczone na tym załączniku linie rozgraniczające teren inwestycji są jedynie granicami nieruchomości inwestora (działki nr [...] i [...]). Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Decyzja, o której mowa spełnia więc wymogi powołanego przepisu. Decyzja spełnia również wymóg, o którym mowa w punkcie 5 ust. 1 art. 42. Załącznik nr 1 do tej decyzji w punkcie 7 zawiera stwierdzenie "Inwestycja w granicach działki inwestorskiej". Wszelkie zatem uciążliwości związane z budynkiem powinny ograniczać się do terenu inwestycji, Wymieniony załącznik określa również nieprzekraczalną linię zabudowy (kolor czerwony) na załączniku graficznym, co jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 42 ust. 1 pkt 2). Zachowanie odległości zamierzonej budowy od granicy i obiektów znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach, jak wskazano w wyroku z 3 listopada 2004 r. należy do kompetencji organu udzielającego pozwolenia na budowę. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało 6 kwietnia 2001 r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Zasadne zatem było w świetle przepisu art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zastosowanie przepisów dotychczasowych. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zakończonego decyzją z [...] r. Jest to nowe postępowanie, które nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. Utrata ważności decyzji ostatecznej nie stanowi podstawy do odmiennej oceny jej legalności. Ma to jedynie ten skutek, że w oparciu o decyzję z [...] r. nie może być wydane pozwolenie na budowę. Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek MK