II SA/Po 1046/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. i J. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] s. c. w Poznaniu na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Tytułem wykonawczym wystawionym w dniu [...] czerwca 2015 r. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu zobowiązał M. G. i J. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Inżynieryjno-Budowlane [...] s.c. w Poznaniu (dalej jako Skarżący) do wypłacenia byłemu pracownikowi K. K. wyrównania z tytułu zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy w kwocie 8127,37 netto. Postanowieniem także z dnia [...] czerwca 2015 r. nr rej. [...] tenże Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu, wskazując na art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.) nałożył na Skarżących grzywnę w celu przymuszenia, w kwocie 10.000 zł i wezwał do uiszczenia grzywny w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia na rachunek bankowy Okręgowego Inspektoratu Pracy; zastrzegł, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (punkt pierwszy postanowienia). Nadto wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia (punkt drugi postanowienia). Zastrzegł, że w przypadku niewykonania obowiązku nakładane będą grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów bhp będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Uzasadniając napisał, że Skarżący nie wykonali decyzji inspektora pracy z dnia [...] kwietnia 2014 r., nakazującej wypłacić byłemu pracownikowi wyrównanie z tytułu zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy w kwocie 8127,37zł netto. Realizacja przedmiotowego obowiązku służy zapewnieniu pracownikowi prawa do wynagrodzenia za wykonaną pracę. Zobowiązana nie wykonała decyzji wskazanej w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2015 r. pomimo wcześniejszego doręczenia zobowiązanej upomnienia z dnia 29 lipca 2014 r. Od ponad roku decyzja pozostaje niewykonana. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia nie mogła przekroczyć kwoty 50.000 zł. Inspektor pracy wskazał, że wziął pod uwagę fakt, że realizacja decyzji jest niezbędna dla zapewnienia pracownikowi należnego mu wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń pieniężnych, okres niewykonania decyzji przez zobowiązaną, wysokość kwoty niewypłaconych świadczeń ze stosunku pracy, a także okoliczność, że zapewnienie zatrudnionym pracownikom wynagrodzenia za wykonaną pracę należy do podstawowych obowiązków pracodawcy, a świadczenia ze stosunku pracy stanowią najczęściej jedyne źródło utrzymania pracowników i ich rodzin. Nadto wskazał, że w przypadku wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nałożona grzywna może być - zgodnie z przepisami u.p.e.a. - umorzona lub zwrócona. W zażaleniu na opisane postanowienie Skarżący, zastępowani przez zawodowego pełnomocnika, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako K.p.a.) oraz art. 18 u.p.e.a., wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w całości. Ewentualnie, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. wnieśli o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pełnomocnik zarzuciła naruszenie: 1. art. 6 i art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy; 2. art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 3. art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy; 4. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, pomimo, iż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nigdy nie istniał; 5. art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie skarżonego postanowienia, pomimo iż co do przedmiotowego obowiązku toczy się obecnie postępowanie przed sądem pracy, oraz poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia w wysokości nieadekwatnej do obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Uzasadniając pełnomocnik napisała, że kwestia wynagrodzenia za pracę jest przedmiotem sporu rozpoznawanego obecnie przez Sąd Rejonowy [...]. Skarżący twierdzą, że były pracownik otrzymał całe należne wynagrodzenia, które zostało pokryte zarówno z wpłat Skarżących jak i nierozliczonych zaliczek. Ponadto, w związku z niewywiązywaniem się z obowiązków pracowniczych, niedokonaniem rozliczeń zaliczek przekazanych przez Skarżących oraz rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, Skarżący w dniu [...] listopada 2014 roku złożyli pozew wzajemny. Pełnomocnik oceniła, że brak uwzględnienia sporu toczącego się przed sądem pracy stanowi o nienależytym przeprowadzeniu postępowania dowodowego. Z ostrożności procesowej pełnomocnik podniosła, że nałożona grzywna w celu przymuszenia jest rażąco wygórowana, ponieważ jest wyższa niż wysokość zobowiązania którego dotyczy. Postanowieniem nr rej. [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając napisał, że zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 z późn. zm.) prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko sąd, który je wydał i strony postępowania, ale również inne sądy i inne organy państwowe (m.in. organy Państwowej Inspekcji Pracy). Fakt objęcia należności wskazanej w decyzji nr [...] nakazu inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., prawomocnym wyrokiem sądu pracy, stanowić będzie podstawę do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia egzekwowanych decyzji inspektora pracy w trybie określonym w art. 162 K.p.a. i w konsekwencji do umorzenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a także do uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. oraz umorzenia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e § 2 u.p.e.a. Aktualnie jednak Sąd nie wydał w przedmiotowej sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia, a podstawą do ewentualnej weryfikacji decyzji ostatecznej nakazującej wypłatę pracownikowi należnego świadczenia ze stosunku pracy może być jedynie prawomocny wyrok właściwego sądu pracy. Fakt, że kwestia świadczenia jest przedmiotem sporu sądowego nie uzasadnia także uchylenia zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ wyższego stopnia ocenił jednak, że fakt zaistnienia sporu przed właściwym sądem pracy dotyczącego należności objętej egzekwowaną decyzją inspektora pracy uzasadnia zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 23 § 6 u.p.e.a., zgodnie z którym organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Okręgowy Inspektor Pracy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne, do dnia 31 grudnia 2015 roku. Ustosunkowując się do zarzutu wymierzenia grzywny w kwocie rażąco wygórowanej organ wyższego stopnia stwierdził, że w myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. nałożona grzywna nie mogła przekraczać kwoty 50.000,00 zł. Nałożona grzywna mieści się zatem w dolnej części zakresu wyznaczonego przez ustawę. Nadto ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia sytuacją osobistą czy możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Organ wyższego stopnia podkreślił, że egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, wysokość świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami, tj. 8.127,37 zł netto, długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy i wypłacił pracownikom przysługujących im świadczeń - ponad rok, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy wynikający ze stosunku pracy oraz okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik Skarżących wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień i zasądzenie zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzuciła naruszenie: 1. naruszenie art. 6 i art. 7 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy; 2. naruszenie art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 3. naruszenie art. 136, art. 77 § 1, art. 78 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy; 4. naruszenie art. 124 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez: brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; lakoniczne wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej jego wydania; pominięcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia tych okoliczności i dowodów, które przemawiały na korzyść Skarżących; 5. naruszenie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt u.p.e.a., naruszenie art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a., naruszenie art. 7 § 3 u.p.e.a., naruszenie art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia inspektora pracy o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji gdy zasadnym było jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ze względu na fakt, iż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z [...] czerwca 2015 roku, nigdy nie istniał; nałożona nim grzywna narusza zasadę racjonalnego działania oraz zasadę niezbędności; co do przedmiotowego obowiązku toczy się obecnie postępowanie przed sądem pracy i poprzez przyjęcie, że nałożona grzywny została wymierzona w wysokości adekwatnej do obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Uzasadniając skargę pełnomocnik powtórzyła argumenty zawarte w zażaleniu na postanowienie inspektora pracy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2016 r. pełnomocnik Skarżących oświadczyła, że postępowanie przed sądem pracy nadal się toczy i jest rozwojowe. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego było terminowe i miało być na dalszy okres, ale tym zajmuje się inny prawnik i pełnomocnik oświadczyła, że nie wie czy zostało wydane postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, w tym postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny obu wydanych w sprawie postanowień Sąd wskazuje, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1149/15 WSA w Poznaniu oddalił skargę Skarżących na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, z dnia 30 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 11 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Jak wynika z akt sprawy nakazem z [...] kwietnia 2014 r. Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy nakazał Skarżącym m.in. wypłacić byłemu pracownikowi wyrównanie z tytułu zaniżenia wypłaconych należności ze stosunku pracy w kwocie 8.127,37 zł (netto), orzekając jednocześnie, iż decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu. W związku z niewykonaniem tego obowiązku organ będący zarówno wierzycielem obowiązku jak i organem egzekucyjnym, po wystosowaniu upomnienia o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., wystawił tytuł wykonawczy obejmujący ten obowiązek i wszczął na jego podstawie postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania egzekucyjnego została nałożona grzywna w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Argumenty pełnomocnika Skarżących koncentrują się na postępowaniu toczącym się przed sądem pracy (oraz wygórowaną wysokością nałożonej grzywny). Sąd administracyjny podziela jednak stanowisko organu, że w świetle art. 365 § 1 k.p.c., skoro sąd pracy nie wydał jeszcze w przedmiotowej sprawie prawomocnego rozstrzygnięcia, a podstawą do ewentualnej weryfikacji decyzji ostatecznej nakazującej wypłatę pracownikowi należnego świadczenia ze stosunku pracy może być jedynie prawomocny wyrok właściwego sądu pracy, to jest niemożliwym stwierdzenie wygaśnięcia egzekwowanej decyzji na tym etapie postępowania sądowego. W konsekwencji, toczące się postępowanie przed sądem powszechnym nie uzasadnia także uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zarazem Sąd z aprobatą ocenia wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jakkolwiek wstrzymanie postępowania jest czasowe, do dnia 31 grudnia 2015 r. (pełnomocnik Skarżących oświadczyła na rozprawie, że nie wie czy wstrzymanie postępowania zostało przedłużone, skoro sprawa przed sądem pracy toczy się nadal; za organ nie stawił się nikt), to jednak organ wyraźnie podkreśla, że właśnie wskutek uwzględnienia tych okoliczności i dowodów postępowanie egzekucyjne zostało wstrzymane i w kontrolowanym stanie faktycznym organ egzekucyjny nie podejmował żadnych środków zmierzających do przymuszenia Skarżących do wykonania egzekwowanego obowiązku. Bezzasadny były więc zarzuty skargi o braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pominięcia okoliczności i dowodów korzystnych dla Skarżących. Sąd podziela i ten pogląd organu, że obowiązujące przepisy nie przewidują okoliczności, w których fakt zaistnienia sporu przed sądem pracy o należność ze stosunku pracy objętą decyzją inspektora pracy powodowałby umorzenie w całości czy części nakazu inspektora pracy, czy też skutkowałyby uznaniem, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nigdy nie istniał. Okoliczności te mogłyby być oceniane jako błędy ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ Państwowej Inspekcji Pracy skutkujące wydaniem wadliwego, zdaniem Skarżących nakazu z [...] kwietnia 2014r. Nakaz inspektora pracy mógłby zostać uchylony w trybie postępowania odwoławczego albo sądowoadministracyjnego, bądź też w ramach zastosowania jednej z instytucji nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych przewidzianych w przepisach K.p.a., jednakże takowe okoliczności w odniesieniu do decyzji nie nastąpiły. Nie wydano również decyzji stwierdzającej wygaśnięcie ww. decyzji. I w tym więc zakresie zarzuty skargi dotyczącego braku uwzględnienia wszystkich okoliczności i dowodów w sprawie, czy wydania postanowieniem w okolicznościach nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego były bezzasadne. Sąd ocenia, że w kontrolowanej sprawie organ administracji postąpił prawidłowo, rozstrzygając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, mimo wydania tego samego dnia postanowienia o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego. Grzywna została nałożona prawidłowo przez organ I instancji. Nie zaistniały przesłanki do zaniechania jej nałożenia. Z brzmienia powołanego wyżej art. 119 § 1 u.p.e.a ("grzywnę (...) nakłada się") wynika, że wymierzenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest obligatoryjne. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym (art. 1 u.p.e.a.). Organ II instancji rozpoznając zażalenie nie miał żadnych podstaw do uznania, że nałożenie grzywny przez organ I instancji naruszało przepisy prawa. Nadto pozytywną ocenę działań organów w niniejszej sprawie Sąd wywodzi z funkcji, jaką pełni grzywna w celu przymuszenia - jest nią wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma (P. Przybysz, Komentarz do art.119 u.p.e.a., Lex). Innymi słowy organ wyższego stopnia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym zaaprobował wywarcie presji na Skarżących, jednocześnie wstrzymując postępowanie egzekucyjne. W razie wydania prawomocnego orzeczenia przez sąd pracy organ dostosuje postępowanie do zmienionego stanu, zależnie od treści orzeczenia. Sąd podziela stanowisko organu administracji także co do wysokości nałożonej grzywny. Nie można zaprzeczyć, że w myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. nałożona grzywna nie mogła przekraczać kwoty 50.000 zł, przy czym, co istotne, we wskazanym przepisie ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Winien wykazać, że nakładając grzywnę działał racjonalnie, to znaczy, że zastosował wobec zobowiązanego grzywnę w takiej wysokości, która w warunkach tej sprawy jest niezbędna do przymuszenia go do wykonania ciążącego na nim obowiązku (por. wyrok NSA z 20 września 2006, I OSK 530/06, cbois).Celem zastosowanego środka egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny powinien więc zastosować wobec zobowiązanego grzywnę w takiej wysokości, aby wykonanie egzekwowanego nakazu było dla zobowiązanego bardziej opłacalne, niż zapłacenie grzywny w celu przymuszenia. Jeżeli więc egzekwowana decyzja nakłada na zobowiązaną obowiązek niezwłocznego wypłacenia wskazanemu w decyzji pracownikowi należnych świadczeń ze stosunku pracy w łącznej kwocie 8.127,37 zł netto, grzywna w wysokości 10.000 zł jest grzywną, którą należy uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Szczególnie biorąc pod uwagę okoliczności wskazane przez inspektora pracy, iż egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy i wypłacił świadczeń - ponad rok, okoliczność, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy wynikający ze stosunku pracy oraz okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin. Okoliczności te wskazują, że wysokość grzywny nie została ustalona w sposób dowolny a uzasadnienia zaskarżonych postanowień w sposób przekonujący, wyczerpując wymogi art. 107 § 3 kpa podkreślają fakty jakie zostały uwzględnione przy ustalaniu wysokości grzywny. Wskazać należy, że Skarżący oprócz twierdzeń, że toczy się spór między nimi a pracownikiem przed sądem pracy oraz, że wysokość grzywny przekracza wysokość zobowiązania nie podnosili żadnych okoliczności, na okoliczność uznania, że wysokość grzywny jest w przedmiotowej sprawie rażąco wygórowana. Fakt istnienia sporu przed sądem pracy nie jest okolicznością wpływającą na wysokość grzywny, na co wskazano wyżej. Ocena zasadności zgłaszanych przed sądem pracy roszczeń należy to tego sądu a nie organu egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Z obowiązujących przepisów u.p.e.a, w tym zasad racjonalnego działania i niezbędności nie wynika również, że wysokość grzywny nie może przekraczać wysokości zobowiązania. Sumując nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.