II SA/Po 1049/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi H. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... 2014 r. Nr ... w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w, po rozpoznaniu odwołania H. K. i T. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia ... 2014 r. nr ... o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku garażowego w K. przy ul. R. (działka nr ..., obręb ...), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż odwołujący zarzucili organowi I instancji naruszenie przy wydaniu decyzji z dnia ... 2014 r. zasady dobrego sąsiedztwa, brak rozstrzygnięcia o szczegółowym usytuowaniu obiektu, jak również naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej: r.w.t., wskazując, że zasadą jest sytuowanie budynków w odległości 3 lub 4 m od granicy działki sąsiedniej. Organ odwoławczy powołał przepisy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej: u.p.z.p., by następnie wskazać, że organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykazała, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w skład której wchodzą budynki mieszkalne, budynki gospodarcze i garażowe. Następnie Kolegium stwierdziło, że sporadycznie występuje zabudowa mieszkaniowo-usługowa (budynki mieszkalne i usługowe), jak również zabudowa zagrodowa. Front wskazanej przez inwestora działki wynosi 18 m i stosownie do brzmienia § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: rozporządzenie, granice obszaru analizowanego należało wyznaczyć w odległości 54 m wokół tej działki (trzykrotna szerokość jej frontu). W niniejszej sprawie obszar analizowany wyznaczono szerzej aniżeli w granicach minimalnych odległości, obejmując analizą teren po obu stronach ulic R., P. i R. stanowiący istniejące osiedle zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uznano, że analiza zabudowy na działkach wchodzących w skład wyznaczonego obszaru pozwoliła na określenie poszczególnych parametrów dla planowanego garażu i tak: obowiązującą linię zabudowy ustalono jako przedłużenie linii zabudowy budynków mieszkalnych na działkach nr ..., w odległości 5 m od linii rozgraniczającej ul. R.. Intensywność zabudowy – będąca wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji ustalono dla każdej z działek wchodzących w skład analizowanego obszaru i wynosi od 0,1 do 0,5, a średni wskaźnik zamyka się liczbą 0,3 i taki też wskaźnik przyjęto dla wskazanej nieruchomości. Szerokość elewacji frontowej ustalono dla budynków mieszkalnych, budynków garażowych oraz gospodarczych, na poszczególnych działkach w obszarze analizowanym, jednak z uwagi na odmienne gabaryty wymienionych obiektów, przyjęto dla wyliczenia tego parametru tylko budynki garażowe i gospodarcze, których średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 5 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, z uwagi na znaczne zróżnicowanie tego parametru istniejących budynków gospodarczych i garażowych w obszarze analizowanym, wyznaczono w przedziale od 2,5 m do 3,5 m. Jeżeli zaś chodzi o geometrię dachów to w obszarze analizowanym dominują budynki garażowe i gospodarcze o dachach płaskich i w tym stanie rzeczy zasadnie uznano, że projektowany budynek winien mieć dach płaski lub jednospadowy z kątem nachylenia połaci dachowych od 0º do 25º. Analiza wykazała, że nieruchomość wskazana przez inwestora posiada dostęp do drogi publicznej – drogi gminnej – ul. R., istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, na zasadzie art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie ma zastosowania, gdy nieruchomość znajduje się w granicach administracyjnych miasta K. i nadto nie występuje niezgodność z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji odpowiada wymogom zawartym w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zaś na mapie w skali 1:500 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji wkreślono linie rozgraniczające teren inwestycji i wbrew twierdzeniom odwołania nie wskazano miejsca usytuowania przedmiotowego budynku. Organ w punkcie II.4 lit. b decyzji określił, że budynek i sposób zagospodarowania działki winien spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w kwestii usytuowania budynku objętego niniejszą decyzją wypowie się organ wydający pozwolenie na budowę, na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Reasumując organ II instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji. H. K. i T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Skarżący zarzucili organowi II instancji: a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Kolegium do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i w konsekwencji poprzez brak uzasadnienia prawnego dotyczącego tych zarzutów, b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa, - § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) poprzez niewyznaczenie linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, - art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 55 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że organ nie może rozstrzygać i szczegółowym usytuowaniu budynku na terenie inwestycji i że kwestia ta może być rozpatrywana wyłącznie na etapie wydawania pozwolenia na budowę, - § 12 r.w.t. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ planowana inwestycja narusza warunki techniczne, gdyż zasadą jest, że obiekty budowlane można sytuować w odległości 3 lub 4 m od granicy działki sąsiedniej, natomiast wyjątki od tej zasady muszą być interpretowane w sposób zawężający tak, aby nie naruszać prawnie chronionych interesów osób trzecich (właścicieli działek sąsiednich), - § 2 ust. 7 pkt a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ organ II instancji nie analizował zgodności planowanej inwestycji pod kątem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz uciążliwości związanych z hałasem i wibracjami, dostępu właściciela garażu do ściany celem wykonywania prac konserwacyjnych. Mając na uwadze powołane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. Sąd oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia ... 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku garażowego w K. przy ul. R. (działka nr ..., obręb ...). Istotnym jest, że w niniejszej sprawie zapadły uprzednio wyroki sądów administracyjnych obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1302/12 oddalił skargę kasacyjną K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 916/11, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia ... 2011 r. o ustaleniu na wniosek K. K. warunków zabudowy dla budowy budynku garażowego w K. przy ul. R. (działka nr ..., obręb ...). Zważyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Regulacja ta ma zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Mogłoby się tak stać, gdyby sąd pierwszej instancji, pomijając powyższy przepis, ponownie przystąpił do analizy sprawy w zakresie, w jakim domagał się tego skarżący (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2014 r., II FSK 2584/12, Lex nr 159...71). Przez "ocenę prawną", o której mowa w art. 153 p.p.s.a., zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena ta musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., I GSK 143/13, Lex nr 1587435). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zarówno SKO w K., jak również Sąd orzekający w niniejszym składzie związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1302/12. Zważywszy, że osią sporu w sprawie jest kwestia lokalizacji przedmiotowego budynku garażowego, a innymi słowy kwestia, czy w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinno się określać w sposób ścisły lokalizację obiektu budowlanego i stosować przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), Sąd pragnie przytoczyć istotne fragmenty rozważań sądu II instancji zawarte w uzasadnieniu powołanego wyroku tej kwestii dotyczące. Otóż NSA stwierdził, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p., jednak w pozostałym zakresie poglądu tego nie podziela z niżej przedstawionych względów. Wyjaśnił, iż przedmiotem oceny legalności w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w przedmiocie warunków zabudowy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, , w szczególności przepisy art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., które sąd II instancji powołał. Wskazał następnie, że przewidziana przepisami art. 59 i nast. u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na tym terenie a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące, w szczególności, kwestii wynikających z przepisu art. 54 pkt 2 lit. a-c u.p.z.p. Decyzja ta określa też linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) oraz linie zabudowy o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. NSA wyjaśnił przy tym, że ostatnio wymieniona linia ogranicza teren projektowanej inwestycji, ale tylko od strony drogi publicznej, nie zaś od strony działek sąsiednich. W wiążącej Sąd i organy orzekającej w niniejszej sprawie ocenie NSA stwierdził, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie bowiem z przepisami art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Postępowanie dotyczące wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem dopiero pierwszym jego etapem. Kolejnym jest natomiast postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, lecz co wymaga podkreślenia, zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, ich konkretyzacja następuje natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. W konsekwencji czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych, w tym regulujących kwestie odległości wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już obiektów budowlanych, oraz uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Przywołując stanowisko doktryny NSA wskazał, że skoro treść decyzji o warunkach zabudowy określa art. 54 u.p.z.p., to organ nie może wprowadzić do takiej decyzji ustaleń niemających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Organ nie może więc zmienić roli, jaką ustawodawca przypisał omawianym decyzjom, poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu innych niż te, które wynikają z norm prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności organ nie ma uprawnień kształtujących. Decyzje o warunkach zabudowy mają charakter deklaratoryjny, nie konstytuują żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Z przepisu art. 54 u.p.z.p. mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że taka decyzja określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, a nie określa szczegółowo usytuowania planowanego obiektu w terenie. Usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z ... 1994 r. Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany, który zatwierdza jednocześnie przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce. Decyzję o takim usytuowaniu może jednak podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy jest sprzeczne z istotą tego postępowania i narusza omówione wyżej przepisy. Z tych względów organ lokalizacyjny nie jest upoważniony władczo rozstrzygać o możliwości usytuowania zabudowy na granicy działki lub w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy, i to niezależnie od tego czy postępowanie lokalizacyjne dotyczy inwestycji planowanej czy realizowanej. Zdaniem sądu II instancji będący podstawą zaskarżonego wyroku przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) wydany został poza zakresem delegacji z art. 7 Prawa budowlanego, a nadto pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi powyżej normami wyższego rzędu z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego sąd I instancji, będąc związany ustawą a nie sprzecznym z nim rozporządzeniem wykonawczym, powinien odmówić zastosowania tego przepisu. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podstawowej może być dokonana przez sąd rozpoznający sprawę indywidualną, w której ten przepis może być zastosowany. Z przedstawionych powodów NSA nie podzielił poglądu zawartego w zaskarżonym wyroku WSA w Poznaniu, w którym dopuszczono rozstrzyganie o usytuowaniu obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji nie zaakceptował stanowiska Sądu I instancji o konieczności rozważenia możliwości lokalizacji garażu zgodnie z wnioskiem inwestora również w aspekcie przepisów regulujących jego budowę, a zamieszczonych w rozdziale 10 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., określających wymagania, co do wielkości garażu i drogi manewrowej. Stwierdził, że zamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy pozwolenia na usytuowanie garażu bezpośrednio w granicy działki inwestora z działką skarżących na wysokości budynku mieszkalnego, co wynika z części graficznej decyzji I instancji, nastąpiło z naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów prawa materialnego, a znaczenie owego naruszenia jest na tyle istotne, że uzasadnia uchylenie tej decyzji i decyzji utrzymującej ją w mocy w całości. Konkludując sąd odwoławczy podkreślił, iż wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym argumenty skarżących odnoszące się do nadmiernego zbliżenia planowanej inwestycji do granicy z jej nieruchomością i szkodliwego wpływu owej inwestycji na ich nieruchomość staną się aktualne dopiero wówczas, gdy inwestor zainicjuje postępowanie oparte o przepisy ustawy - Prawo budowlane. W ramach obecnego postępowania argumenty te są przedwczesne i nie mogły być przez sąd administracyjny ocenione. Dlatego NSA uznał, że pomimo niewłaściwej interpretacji przepisów art. 61 ust 1 pkt. 1 u.p.z.p. i § 12 ust. 1 i 2 r.w.t. przez Sąd I instancji, której skutkiem było uwzględnienie skargi, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji narusza prawo w stopniu skutkującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Powołanie powyższych rozważań sądu odwoławczego przez Sąd orzekający w niniejszym składzie jest niezbędne nie tylko ze względu na treść art. 153 p.p.s.a., lecz również z uwagi na fakt, że skarżący zarzucili Kolegium, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji dopuściło się naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 55 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że organ nie może rozstrzygać o szczegółowym usytuowaniu budynku na terenie inwestycji, § 12 r.w.t. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie warunków technicznych, gdyż zasadą jest, że obiekty budowlane można sytuować w odległości 3 lub 4 m od granicy działki sąsiedniej, a wyjątki muszą być interpretowane w sposób zawężający, tak by nie naruszać prawnie chronionych interesów osób trzecich, a także § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań (...) poprzez niewyznaczenie linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stwierdzić należy, iż ponownie orzekając organ I instancji dokonał ustalenia w ramach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, czy przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z., a zwłaszcza przesłankę określoną w pkt 1 tj. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ I instancji wyznaczył, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia obszar analizowany, wyjaśniając, że jest on nieco większy od minimalnego ze względu na potrzebę ujęcia charakterystycznej zabudowy istniejącego osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Faktycznie załączona mapa zasadnicza do analizy wskazuje, że granice obszaru analizowanego zamykają ów obszar w zawarty kwartał zabudowy (pomiędzy ulicami R., P. i R.), co nie sprzeciwia się normie ujętej w § 3 ust.2 rozporządzenia. Dokonując oceny, czy przedmiotowy budynek garażowy odpowiada funkcji, cechom, parametrom i wskaźnikom zabudowy w obszarze analizowanym prawidłowo wyjaśniono, że w obszarze tym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (budynki mieszkalne, gospodarcze i garażowe), a jedynie sporadycznie występuje mieszkaniowo-usługowa i zagrodowa. Odnośnie funkcji zabudowy organ I instancji wskazał (i oznaczył na mapie), że w sąsiedztwie działki nr ... istnieje wiele obiektów garażowych, co oznacza, że dochodzi do kontynuacji funkcji. Wystarczy wskazać, że obiekty takie występują na działkach nr 115, 116, 114, 113, 119, 120, 121, 122. Ponadto organ I instancji zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wyznaczył obowiązująca dla nowej inwestycji linię zabudowy. Przepis ów stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. I tak zważywszy, że budynki na działkach sąsiednich usytuowane są w odległości 5 m od granic działek (do strony drogi – ul. R.) organ I instancji określił linię zabudowy na 5 m. Jednocześnie zastrzegł, mając na względzie ocenę prawną zawartą w powołanym wyżej wyroku NSA, że linia ta ogranicza teren projektowanej inwestycji od strony drogi publicznej. Wskazać przy tym należy, że wbrew temu co twierdzą skarżący, organy orzekające - będąc na mocy art. 153 p.p.s.a. związane oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA wydanym w niniejszej sprawie – zobowiązane były jedynie do wyznaczenia obowiązującej (nieprzekraczalnej) linii zabudowy, nie zaś do określenia w sposób wiążący lokalizacji garażu na przedmiotowej działce w kontekście zabudowy na działkach sąsiednich (zwłaszcza istniejącego garażu na działce nr ...). Nie jest też prawdą, że określając w ten sposób obowiązującą linię zabudowy organ architektoniczno-budowlany przesądził o lokalizacji przedmiotowego budynku garaży w granicy działki skarżących. Jak wskazał NSA kwestia ta, w świetle § 12 r.w.r. będzie badana na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym kontekście nie można stwierdzić, by organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów § 12 r.w.t., § 4 ust. 1 rozporządzenia, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 55 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Dodać należy, że pozbawiona racji jest argumentacja skarżących, że linię zabudowy powinno się wyznaczyć w linii zabudowy garażowej znajdującej się na działkach nr ... i .... Obowiązkiem organów orzekających było uwzględnienie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a nie jedynie istniejącej zabudowy tego samego rodzaju (o tej samej funkcji). W rezultacie trafnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że obowiązującą linię zabudowy ustalono jako przedłużenie linii zabudowy budynków mieszkalnych na działkach nr .... W ocenie Sądu również prawidłowo – na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia – określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Powołany przepis określa, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie urbanistycznej wykazano, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi 0,3 i taki wskaźnik przyjęto dla nowej zabudowy. Sąd uznał też, że nie stoi w sprzeczności z § 6 ust. 2 rozporządzenia wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej dla nowego budynku innej wielkości aniżeli średnia szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednakże przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. I tak organ I instancji w analizie urbanistycznej wyjaśnił, że z uwagi na charakterystykę obiektu (garaż) wziął pod uwagę średnią szerokości elewacji frontowych budynków garażowych (5 m) w obszarze analizowanym i na tej podstawie określił ten parametr dla nowej zabudowy, z tolerancją 20% na poziomie od 4 do 6 m. Również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowego budynku została wyznaczona prawidłowo. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie jednak z § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie wskazano, że na froncie działki sąsiedniej (nr ...) zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny o wys. 6,5 m i budynek garażowo-gospodarczy o wys. 3,5. Druga działka sąsiednia nie jest zabudowana. Organ uwzględnił charakterystykę obiektu (budynek garaż), a także fakt, że w obszarze analizowanym wysokość budynków gospodarczych i garażowych waha się od 2,5 do 3,5 określił ten wskaźnik w tym właśnie przedziale od 2,5 do 3,5 m. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie to nie stoi w sprzeczności z § 7 ust. 4 rozporządzenia, zważywszy na okoliczność, że organ I instancji w sposób rzetelny przedstawił wyniki ustaleń wysokości poszczególnych budynków gospodarczo-garażowych w obszarze analizowanym. Sąd nie znalazł też podstaw do zakwestionowania ustaleń organów co do określenia geometrii dachu planowanego budynku. Przypomnieć należy, że Prezydent K. w decyzji z ... 2014 r. stwierdził, że projektowany budynek powinien posiadać dach płaski lub jednospadowy o kącie nachylenia od 0º do 25º. W analizie wyjaśniono, że garaże i budynki gospodarcze w obszarze analizowanym posiadają przeważnie dachy płaskie lub jednospadowe o małym spadku wynoszącym do 25º. Zważywszy zaś, że zgodnie § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, uznać należy, że tak wyznaczona geometria dachu nowoprojektowanego budynku garażowego jest prawidłowa. Wątpliwości Sądu nie budzi również okoliczność wykazania przez organy orzekające, iż inwestycja spełnia pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Po pierwsze działka, na której zaplanowano budowę garażu (nr ...) posiada dostęp do drogi publicznej – ul. R. (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Po wtóre istniejące uzbrojenie terenu (działki) jest wystarczające dla projektowanej inwestycji 9art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Po trzecie teren nie wymaga "odrolnienia" (tj. przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze) z uwagi na położenie na terenie miasta K. i brzmienie art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji) (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.), który określał, że przepisów ustawy (od autora: w tym dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów) nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Ponadto w ocenie Sądu organy orzekające trafnie stwierdziły, że inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, uznając za stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1302/12, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie są przepisy § 12 r.w.t. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Sąd uznał, że choć uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest wyczerpujące i szczegółowo nie odnosi się do wszystkich sformułowanych w odwołaniu zarzutów, to zważywszy, że zarzuty te sprowadzają się do podważenia możności ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego budynku garażu na działce sąsiedniej do działki skarżących, przy ustaleniu obowiązującej linii zabudowy w odległości 5 m od frontu działki i niezastosowania § 12 r.w.t., to wobec wiążącego w niniejszej sprawie wyroku NSA 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1302/12 i prawidłowych następczych działań i rozstrzygnięcia przez Prezydenta Miasta K. (decyzja z dnia ... 2014 r.) uznać należało, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił również zarzutu strony skarżącej co do naruszenia przez organy orzekające przepisów § 2 pkt 7 lit. a i b rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy te określają, iż ustala się następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy: (...) 7) ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed: a) pozbawieniem: – dostępu do drogi publicznej, – możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, – dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, Z samej treści decyzji organu I instancji wynika, że inwestycja nie pozbawia dostępu do drogi publicznej, ani możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności osoby trzecie, albowiem obejmuje swym zasięgiem jedynie działkę nr .... Odnośnie zaś ochrony przed pozbawieniem dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi Prezydent Miasta określił w pkt II.4.b sentencji decyzji, iż budynek i sposób zagospodarowania działki powinny spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (...), jednocześnie w pkt II.4.c określając, że na etapie opracowania projektu budowlanego należy uwzględnić wymagania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego. W ocenie Sadu zważywszy na szczegółowe wymogi określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (...) w zakresie odległości budynku od granicy z działką sąsiednią, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i inne nie sposób uznać, by powołane zapisy decyzji organu I instancji w sposób niedostateczny chroniły osoby trzecie i były sprzeczne z § 2 pkt 7 lit. a i b rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...). Również zapis zawarty w decyzji (pkt II.4 lit. a) określający, iż zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 2... 200r . Prawo ochrony środowiska należy podjąć działania mające na celu zapobieganie ewentualnym negatywnym oddziaływaniom na środowisko w sposób wystarczający chroni osoby trzecie przed ewentualnymi uciążliwościami inwestycji powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Przepis ów określa, że kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 1). Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 2). Ze sformułowanej w tym przepisie zasady prewencji wynika więc dla podmiotu, który podejmuje się świadomie działalności mogącej oddziaływać na środowisko, obowiązek stosowania od początku środków i metod działania, które mają na celu zapobieganie przewidywanemu, ujemnemu oddziaływaniu podejmowanej działalności na środowisko (E. Iwanek-Chachaj, Zasada prewencji i przezorności w prawie ochrony środowiska, SIL 2008, t. XI, s. 37). Zatem to na inwestorze ciąży obowiązek zapobiegania oddziaływania ujemnego (w różnych formach, w tym przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie) na środowisko, co stanowi wystarczającą gwarancję dla osób trzecich w rozumieniu § 2 pkt 7 lit. c) rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa. Mając powyższe na względzie, uznawszy, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa tak, by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawa, Sąd na podstawie art. 1... p.p.s.a. skargę H. K. i T. K. oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.