II SA/Po 1054/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta P. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") odmówił A. Sp. z o. o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (łącznie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych) na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę opisanej inwestycji. Wobec nieprawidłowości w przedstawionym projekcie budowlanym organ wydał w dniu [...] r. postanowienie nakładające obowiązek ich usunięcia w terminie 10 dni od otrzymania pisma. We wskazanym terminie inwestor przedłożył dokumenty, jednak analizując ponownie złożone projekty budowlane oraz całokształt akt sprawy organ stwierdził, że inwestor nie wywiązał się z punktów 1 i 3 postanowienia, które dotyczyły zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" w L., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. (ogł. w Dz. U. Woj. Wlkp. z [...] r., nr [...], poz. [...]). Zgodnie z zapisami tego planu działki nr [...], [...], [...], [...] są położone na obszarze oznaczonym symbolem 11MN - zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności. W kontekście powyższego Starosta P. wyjaśnił, że w punkcie pierwszym postanowienia inwestor został zobowiązany do sporządzenia bilansu terenu w zakresie poszczególnych działek przeznaczonych pod zabudowę pojedynczymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej, wykazującego zgodność inwestycji z ustaleniami § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e planu miejscowego, który mówi że maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy to 30% powierzchni działki. W przedłożonym projekcie budowlanym zestawienie powierzchni zagospodarowania działek (opis do projektu zagospodarowania działki str. 4) dotyczy lokalizacji dwóch budynków na każdej z czterech wydzielonych działek. Nie został sporządzony bilans terenu uwzględniający jeden budynek na jednej działce. Ponadto organ zwrócił uwagę na brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a myślnik drugi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", który mówi że dopuszcza się zmiany powierzchni i układu granic pokazanych na rysunku planu, jednak powstałe po podziale nieruchomości w zabudowie bliźniaczej nie mogą być mniejsze niż 500 m2. W opinii organu zapis ten dotyczy braku zachowania pod pojedynczy budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej minimalnej powierzchni działki wynoszącej 500 m2. Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania (str. 4 projektu) przedmiotowe działki budowlane mają powierzchnię odpowiednio: dz. nr ew. [...] - 655,00 m2, dz. nr ew. [...] - 657,00 m2, dz. nr ew. [...] - 662,00 m2 i dz. nr ew. [...] - 735,00 m2 i na każdej z nich projektuje się budowę dwóch budynków, czyli nie został spełniony zapis planu miejscowego, który wymaga minimalnej powierzchni działki wynoszącej 500 m2 dla każdego budynku. W odwołaniu z dnia [...] r. spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], i orzeczenie zgodnie z wnioskiem z dnia [...] r., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołująca wyjaśniła, że żądany przez Starostę [...] bilans znajduje się w pkt 3 opisu do projektu zagospodarowania terenu dokumentacji projektowej. Zgodnie ze sporządzonym bilansem żadna z działek objętych wnioskiem nie przekracza wskaźnika intensywności zabudowy wynoszącego 30% zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e planu miejscowego. Wynikający z tej dokumentacji procent zagospodarowania wynosi mniej niż 30% zabudowy działki i to nawet przy założeniu, że w ramach planowanej inwestycji na danej działce będą posadowione dwa budynki. Spółka podniosa, że z lakonicznego uzasadnienia decyzji wynika, że Starosta P. żąda, aby wskaźnik ten był niejako powiązany w faktem, że na nieruchomości musi zostać posadowiony jeden budynek. Tego rodzaju oczekiwanie i żądanie organu I instancji nie ma jednak żadnego uzasadnienia w obowiązujących postanowieniach planu miejscowego. Plan ten nie stawia bowiem wymogu aby na danej nieruchomości (działce gruntu) posadowiony był wyłącznie jeden budynek w rozumieniu obowiązujących przepisów. Zdaniem Spółki § 6 ust 5 pkt 2 lit. a myślnik drugi planu w zakresie w jakim posługuje się pojęciem "zabudowy bliźniaczej", powinien być rozumiany jako kompleks dwóch pojedynczych budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, nie zaś jako odrębne budynki jednorodzinne. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujący na tym terenie plan miejscowy nie nakłada ograniczeń co do ilości budynków na działce, jednakże w § 6 ust. 5 planu ustalono zasady i warunki podziału na działki budowlane w odniesieniu do poszczególnego rodzaju zabudowy. W § 6 ust. 5 pkt 1 określono, iż na obszarze objętym planem ustala się podziały zgodnie z rysunkiem planu. Na terenie oznaczonym 11 MN wskazano projektowane granice podziału działek, wraz z projektowaną zabudową atrialną. Wielkość tych działek spełnia warunek wskazany w § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a dotyczący zabudowy atrialnej. W planie miejscowym dopuszczono zmianę powierzchni i układu granic pokazanych na rysunku planu z jednoczesnym wskazaniem, iż powstałe po podziale nieruchomości dla poszczególnego rodzaju zabudowy muszą odpowiadać określonym wartościam. W przypadku zabudowy bliźniaczej nieruchomości nie mogą być mniejsze niż 500m2 dla poszczególnych budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że na etapie pozwolenia na budowę organ administracji musi mieć na uwadze nie tylko interes prawny inwestora, ale także jego wpływ na istniejące otoczenie czyli istniejącą zabudowę sąsiednią jak i tą jeszcze niezrealizowaną. Za powyższym stanowiskiem przemawia również wskazane w § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego przeznaczenie podstawowe tego terenu, które wprost określa zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Przez wskaźnik intensywności zabudowy należy rozumieć stosunek powierzchni zainwestowanej do powierzchni terenu wyznaczony w procentach. Przy tak zaprojektowanej zabudowie jak to zrobił inwestor nie można mówić o niskiej intensywności zabudowy. Tym samym należy również podzielić pogląd organu I instancji, iż inwestor powinien wykazać zgodność inwestycji z zapisem planu tj. § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e planu miejscowego w zakresie jednego budynku na jednej działce o wielkości wskazanej w § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a. Wojewoda podniósł ponadto, że każdy ze spornych budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej posiada jeden wspólny fundament, bez ściany oddzielenia pożarowego. Jednakże w istocie zaplanowano do każdego z lokali niezależne wejścia oraz osobne przyłącza. Natomiast z rzutu parteru i poddasza wynika, że w każdym z nich zaprojektowano osobne schody zapewniające wewnętrzną komunikację. Domniemane dwa lokale mieszkalne nie zostały połączone wspólnym pomieszczeniem, które mogłoby ewentualnie wskazywać na konstrukcyjną całość budynku. Wobec tego projektowany obiekt stanowi dwie wyodrębnione bryły, zarówno pod względem konstrukcyjnym, jak i architektonicznym. Posiadanie przez oba budynki wspólnego fundamentu, wspólnego dachu czy wspólnej ściany nośnej nie wyłącza możliwości zakwalifikowania budynku jako stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, jeśli jego konstrukcja nie powoduje istnienia części wspólnych poddasza, czy parteru jak w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem skarżącej, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugie i § 6 ust 4 pkt 1 lit. e uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej "[...]" w L., a także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu spółka powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech zespołów budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (łącznie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych) na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w L.. Materialnoprawną podstawę poddanych kontroli sądu rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr. bud."). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Pr. bud., pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: (1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; (3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa – w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych (pkt 3). Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pr. bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak przy tym wynika z art. 33 ust. 2 pkt 1- 3 Pr. bud., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000), oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak przy tym wynika z art. 35 ust. 3 Pr. bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie przez inwestora kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie powinna zostać rzetelnie i kompleksowo oceniona przez właściwy organ pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku jego braku - z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a także z przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane, działając zgodnie z podstawowymi standardami procedury administracyjnymi zakreślonymi regulacjami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w należyty sposób zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się przy wydawaniu kontrolowanych decyzji naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny przez organy architektoniczno-budowlane zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy oraz minimalnej powierzchni działek po podziale nieruchomości. W opinii organów przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami § 6 ust. 4 pkt 1 lit. e oraz § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w L., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z [...] r., nr [...], poz. [...]), z uwagi na fakt, że inwestor zaprojektował zabudowę każdej z działek dwoma budynkami bliźniaczymi. Z kolei w opinii skarżącej Spółki zapisy te nie precyzją ilości budynków na danej działce i odnoszą się do zabudowy bliźniaczej rozumianej jako kompleks dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a nie do poszczególnego segmentu budynku bliźniaczego. Zapisy planu miejscowego nie zakazują lokalizacji więcej niż jednego budynku na jednej działce. W kontekście powyższego należy wyjaśnić, że teren inwestycji oznaczony jest na załączniku graficznym do planu miejscowego symbolem 11 MN, który zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności. Na mocy § 6 ust. 4 pkt 1 lit. a i e dopuszczono na tym terenie możliwość realizacji budynków mieszkalnych wolnostojących, bliźniaczych i w zabudowie atrialnej do II kondygnacji, realizowanych jako budynki parterowe z poddaszem użytkowym, przy czym wskaźnik intensywności zabudowy atrialnej nie może przekroczyć 40 % powierzchni działki, a dla pozostałej zabudowy (w tym bliźniaczej) 30% powierzchni działki. Ponadto w § 6 ust. 5 planu ustalono zasady i warunki podziału na działki budowlane w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zabudowy. Jak wynika z § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a, dopuszczono zmianę powierzchni i układu granic pokazanych na rysunku planu, z tym zastrzeżeniem, że powstałe po podziale nieruchomości w zabudowie: wolnostojącej nie mogą być mniejsze niż 700 m2, bliźniaczej nie mogą być mniejsze niż 500 m2, szeregowej nie mogą być mniejsze niż 250 m2, a atrialnej nie mogą być mniejsze niż 600 m2. Jak słusznie wskazuje skarżąca Spółka plan miejscowy obowiązujący na terenie projektowanej inwestycji w istocie nie nakłada wprost ograniczeń co do ilości budynków na jednej działce budowlanej. Niemniej jednak z § 6 ust. 5 pkt 2 określającego zasady i warunki podziału na działki budowlane w odniesieniu do poszczególnych rodzajów zabudowy, a także z rysunku planu można wywieźć, że intencją Rady Miasta [...] było ograniczenie zabudowy działki budowlanej do jednego budynku i w tym zakresie należy przyznać rację organowi odwoławczemu, choć zapisy planu w istocie mogły budzić uzasadnione wątpliwości inwestora. W pierwszej kolejności należy wskazać, że § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi planu miejscowego odnosi się do nieruchomości w "zabudowie bliźniaczej", które nie mogą być mniejsze niż 500 m2. W tym miejscu rodzi się jednak kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pytanie, czy zapis ten odnosi się do pojedynczego segmentu budynku w zabudowie bliźniaczej, czy też całego budynku (obydwu segmentów). Zdaniem Sądu sformułowanie to należy interpretować przez pryzmat pozostałych zapisów znajdujących się w tej jednostce redakcyjnej. W szczególności należy zwrócić uwagę na zapis odnoszący się do zabudowy szeregowej, zgodnie z którym powstałe po podziale nieruchomości w zabudowie szeregowej nie mogą być mniejsze nić 250 m2. W tym przypadku – z uwagi na wyznaczoną powierzchnię – oczywistym jest, że zapis ten odnosi się do nieruchomości zajętej pod pojedynczy segment szeregowca, a nie cały szeregowiec, albowiem budynki szeregowe tworzą ciągi od trzech do kilkunastu obiektów. Mając na względzie założenie o racjonalności prawodawcy lokalnego należy uznać, że tożsamą wykładnię należy zastosować również w stosunku do zabudowy bliźniaczej, a także pozostałych wymienionych w § 6 ust. 5 lit. 2 planu miejscowego. Wniosek ten potwierdza również wrysowanie budynków w części graficznej planu miejscowego. Co prawda rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest opisany w tekście planu, tym niemniej część graficzna może stanowić wskazówkę interpretacyjną dla części tekstowej uchwały. Trzeba bowiem zauważyć, że w myśl § 7 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587) projekt rysunku planu miejscowego może zawierać w razie potrzeby oznaczenie elementów informacyjnych niebędących ustaleniami tego projektu. Wrysowanie budynków w części graficznej powołanej uchwały należy uznać właśnie za taki element informacyjny, posiłkowo ukierunkowujący wykładnię przepisów poruszanego aktu prawa miejscowego. W tym kontekście Sąd zauważa, że załącznik graficzny omawianej uchwały przypisuje do każdej działki tylko jeden obiekt budowlany. Na terenie oznaczonym 11MN wskazano projektowane granice podziału działek wraz z projektowaną zabudową atrialną. Każdy z budynków znajdujących się w zabudowie atrialnej znajduje się na odrębnej działce. Na terenie 10MN wskazano z kolei zabudowę szeregową, przy czym każdy z segmentów szeregowca znajduje się na odrębnej działce. Na terenach oznaczonych symbolami 1MN, 2 MN, 6MN i 8MN ukazano budynki mieszkalne wolnostojące – każdy na jednej działce, a na terenach oznaczonych symbolami 4MN i 7MN wskazano przykładową zabudowę bliźniaczą, przy czym segmenty bliźniaków są posadowione każdy na odrębnej działce (k. 41 akt adm. organu I instancji). Powyższe stoi przy tym w zgodzie z założeniem planu, że tereny oznaczone na załączniku graficznym do planu symbolami od 1 MN do 12 MN przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności (zob. § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego). Wobec tego organy słusznie uznały, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami § 6 ust. 5 pkt 2 lit. a tiret drugi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w L. i zarzut skarżącej Spółki w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).