II SA/Po 106/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi A - Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. III. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska MK Pismem z dnia [...]kwietnia 2005 r. A Sp. z o.o. wniosła o ustalenie inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii cyfrowej sieci B- [...]. Do wniosku załączono Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że powziął wątpliwości co do aktualności opracowania - Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego ustaleń. Wskazano też na celowość uzupełnienia treści raportu o wskazania i kopie umów z firmami utylizującymi niebezpieczne odpady, rozważenie innych wariantów planowanego przedsięwzięcia, przeprowadzenie dodatkowej analizy rozkładu i oddziaływania pól elektromagnetycznych przy ewentualnym zwiększeniu mocy nadajników stacji bazowej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B- nr [...] przewidzianej do realizacji na działce nr [...] ark.[...], obręb W., położonej w P. przy ul. [...]. Uzasadniając organ wyjaśnił, że z ustaleń analizy wynika, że działka, na której planowana jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi ośrodek sportowy położony w sąsiedztwie parku u zbiegu ul. [...] i [...] oraz w pobliżu wzgórza [...], stanowiącego ważną dominantę w panoramie miasta. Ze względu na zagospodarowanie sąsiedztwa uznano, że omawiany teren powinien zostać podporządkowany otoczeniu i należy ograniczyć wprowadzanie kolejnych dominat. Budowa wieży stalowej o wysokości 35 m byłaby dodatkową dominantą negatywnie wpływającą na oś widokową podlegająca ochronie. W odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesiono zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 10 kpa oraz zażądano uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela stanowisko organu I instancji, iż istniejące tereny zieleni i rekreacyjne winny być chronione przed lokowaniem inwestycji o znacznej wysokości, które mogą być "negatywną" dominantą dla terenów, które nie będą zurbanizowane. Wskazano również, że z załączonej do akt analizy urbanistycznej wynika, iż zlokalizowanie stacji bazowej stanowiłoby rażące naruszenie ładu przestrzennego zespołu rekreacyjnego przy ul. [...]. W skardze do sadu administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 10 kpa i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz ustalenie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Sąd. Strona skarżąca podkreślił, że na objętym wnioskiem terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a wydając zaskarżoną decyzję organy obu instancji kierowały się własnym uznaniem, a nie obowiązującymi przepisami. Przedłożony wraz z wnioskiem Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie wykazuje też negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, uszło bowiem uwadze organu odwoławczego, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy) nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U, Nr 80, poz. 717 - zwanej dalej u.p.z.p.) i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Takie stanowisko odnośnie decyzji wydawanej w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było już obecne pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tj. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, po. 139 ze zm. (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz pod redakcją Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 411, T.Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz do art. 56, Zakamycze 2004). To stanowisko wynika przede wszystkim z założeń ustrojowych, z zasady ochrony uprawnień właścicielskich, jako najszerszych wobec rzeczy. Zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p. organ wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzenia wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane w u.p.z.p., uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10.11.1998 r., II SA/Gd 375/97, lex nr 44227). Organy administracji nie mają uprawnień do poszerzania ograniczeń wnioskodawcy bez wyraźnej podstawy prawnej. Nie stanowią takiej podstawy wartości wysoko chronione określone w art. 1, na które organ odwoławczy powołał się w swojej decyzji (naruszenie ładu przestrzennego) - por. cytowany wyżej Komentarz pod red. Z.Niewiadomskiego Źródłem ograniczeń mogą być tylko przepisy u.p.z.p. lub przepisy odrębne zawarte np. w ustawie o ochronie przyrody, ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawie o gospodarce nieruchomościami itp. (art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.). Organ odwoławczy wprawdzie powołał w sentencji zaskarżonej decyzji art. 50 ust. 1 i art. 51 u.p.z.p., ale w żaden sposób nie wykazał na czym polega sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego skarżącego z tymi przepisami. Jak już wyżej wskazano, uznanie przez organ orzekający, iż planowana inwestycja rażąco naruszy ład przestrzenny zespołu rekreacyjnego nie może stanowić podstawy wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w świetle brzmienia art. 56 u.p.z.p. Skoro zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 56 u.p.z.p., co miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art.152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska MK