II SA/Po 1073/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2013 r. wniosku strony skarżącej o uzupełnienie wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1073/12 i wniosku organu o sprostowanie przedmiotowego wyroku w sprawie ze skargi I. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia 1. oddalić wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r., 2. sprostować oczywiste niedokładności i błędy pisarskie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r. na stronie 7 (k. 62 akt sąd.) poprzez: - wykreślenie w dziesiątym wierszu drugiego akapitu (licząc od góry) wyrażenia "w związku z naruszeniem przez organy obydwu instancji prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne okazało się uchylenie obydwu decyzji administracyjnych wydanych w sprawie" i wpisanie w to miejsce wyrażenia "w związku z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji"; - wykreślenie w ostatnim (trzecim) akapicie zapisu "art. 135,". /-/ Wiesława Batorowicz Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. tutejszy Sąd uchylił bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia zaskarżoną decyzję. W sporządzonym następnie uzasadnieniu zawarto błędny, w oczywisty sposób sprzeczny z sentencją zapis: "w związku z naruszeniem przez organy obydwu instancji prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, konieczne okazało się uchylenie obydwu decyzji administracyjnych wydanych w sprawie". Po doręczeniu stronom odpisu wyroku z uzasadnieniem w dniu 4 czerwca 2013 r. skarżąca skierowała do Sądu wniosek z dnia 4 czerwca 2013 r. o uzupełnienie wyroku poprzez dodanie w punkcie I sentencji "oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012 r., sygn. [...]" i nadanie punktowi III brzmienia: "określa, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012 r., sygn. [...] nie może być wykonana". W ocenie strony Sąd potwierdził w uzasadnieniu wyroku, że powinna być uchylona także decyzja organu I instancji i pojawiły się rozbieżności wyroku z treścią jego uzasadnienia. Z kolei Kolegium w dniu 17 czerwca 2013 r. skierowało do Sądu wniosek o sprostowanie wyroku, wskazując analogicznie jak skarżąca na rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem wyroku. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie, jest katalogiem zamkniętym, a żaden z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Możliwość taka nie wynika w szczególności z art. 157 i art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym uregulowano przesłanki uzupełnienia wyroku (patrz postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 203/12, LEX nr 1138045 i z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 511/08, LEX nr 493733). Warto jednakże odnotować, że w piśmiennictwie i judykaturze wyrażono pogląd o dopuszczalności – na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. – zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia wyroku co do zwrotu kosztów (patrz: B. Dauter [w:] op. cit., teza 9 do art. 157 i powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji, skoro na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o uzupełnienie postanowienia zażalenie nie przysługuje, to postanowienie w tym przedmiocie nie wymaga uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt I OZ 663/11 LEX nr 898918). Sąd jednakże wyjaśnia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach sprawy, nie był związany zarzutami i wnioskami skargi, w której strona domagała się uchylenia decyzji wydanych w obydwu instancjach. Żądanie uzupełnienia wyroku nie może prowadzić do zakwestionowania jego prawidłowości. Argumenty strony skarżącej nie mogą być rozpatrzone i uwzględnione w ramach uzupełnienia lub wykładni wyroku, gdyż w istocie zmierzają do zmiany rozstrzygnięcia w tej sprawie. Przy tym warto zauważyć, że przepisy ustawy nie przewidują również możliwości uzupełnienia treści uzasadnienia orzeczenia, bowiem przepis art. 157 p.p.s.a. dotyczy jedynie sentencji orzeczenia sądu (patrz postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 511/08, LEX nr 493733). Zatem strona nie mogła skutecznie domagać się od Sądu uzupełnienia wyroku (rozstrzygnięcia zawartego w sentencji) co do jego merytorycznej zmiany i orzeczenia o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a. o niemożności wykonania tej decyzji, jak tego strona żądała we wniosku z dnia 4 czerwca 2013 r. Na marginesie tylko, odnosząc się do argumentu skarżącej zawartego we wniosku o uzupełnienie wyroku, że "zdaniem SKO, mimo uchylenia decyzji tego organu, w mocy utrzymana została decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012 r., stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych", Sąd wyjaśnia, że taki wniosek jest całkowicie nieuprawniony. Wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium decyzja organu I instancji, od której wniesiono odwołanie, nie ma przymiotu ostateczności i nie może wywrzeć skutków prawnych, skoro sprawa powinna być ponownie rozpatrzona przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym. W sprawie nie było podstaw do uzupełnienia wyroku, jednakże zaszły przesłanki do sprostowania uzasadnienia wyroku, w którym zostały popełnione oczywiste omyłki redakcyjne w jego końcowej części. Sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a. podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu lub żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 992532). Dosłowne brzmienie art. 156 p.p.s.a. sugeruje, że sprostowanie może nastąpić wyłącznie z urzędu, jednakże art. 159 i 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. jednoznacznie przesądzają, że sprostowania orzeczenia można również dokonać na wniosek podmiotu uprawnionego (tak NSA w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10, LXEX nr 784539). Sąd wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji, jak też to zostało ogłoszone poprzez odczytanie sentencji i podanie ustnych motywów rozstrzygnięcia na posiedzeniu, na którym Sąd rozpoznał sprawę i zamknął rozprawę. Na posiedzeniu był obecny pełnomocnik procesowy skarżącej i nie żądał sprostowania lub uzupełnienia protokołu w trybie art. 103 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku jest w tym zakresie jednoznaczne, ale w toku opracowywania elektronicznej wersji uzasadnienia wyroku przy użyciu edytora tekstu doszło do popełnienia oczywistego błędu w końcowej części uzasadnienia stanowiącej podsumowanie wcześniejszych rozważań. Zawarte w uzasadnieniu poglądy wprost wskazują na to, że organy obydwu instancji błędnie zinterpretowały art. 11¹ ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także niezasadnie zastosowały art. 18 ust. 12 pkt 5 tej ustawy. Ponadto z naruszeniem przepisów postępowania ustaliły dzień wpłaty raty opłaty, o której mowa w art. 11¹ ust. 1 tej ustawy. Wszystkie te uchybienia, z uwagi na ich naturę i zakres zgromadzonego materiału procesowego, mogły być usunięte przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym, co dodatkowo wskazuje na oczywistość niezamierzonej omyłki pisarskiej popełnionej przy komputerowym opracowywaniu treści uzasadnienia przy użyciu elektronicznego wzoru pisma. Wyżej wskazane niedokładności i błędy mają charakter oczywistych omyłek pisarskich, na co wskazuje kontekst znaczeniowy poszczególnych jednostek redakcyjnych tekstu, w których omyłki te zostały popełnione, odnoszony do całości uzasadnienia i sentencji wyroku. W konsekwencji należało je sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. /-/ Wiesława Batorowicz