II SA/Po 108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji /-/ B. Drzazga W dniu 17 grudnia 2007r. M. S. i M. B. wniosły do Sądu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku o powierzchni zabudowy ok. 100 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], ark. [...] obręb K., położonej w P. przy ul. S. W skardze zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż rozbiórka obiektu mogłaby prowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. M. S. i M. B. na podstawie skarżonej decyzji zobowiązane są przez organ do rozbiórki budynku garażu dwustanowiskowego o pow. ok. 100 m2. Rozebranie obiektu w sposób oczywisty wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu zacytowanego przepisu, albowiem nastąpi utrata przedmiotu, którego nie będzie można przywrócić. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy garaż wybudowano na istniejących fundamentach po wiacie gospodarczej. W ścianie frontowej obiektu zamontowano dwie bramy garażowe uchylne oraz drzwi wejściowe odrębne do każdego z boksów. Ściany zewnętrzne wykonano z bloczków siporeksowych z ociepleniem o grubości 12 cm bez tynku zewnętrznego. Strop budynku wykonano z drewna, dach pokryto papą na pełnym deskowaniu, od frontu zaś – dachówką ceramiczną. Budynek wyposażono w instalację elektryczną. W ocenie Sądu o braku możliwości przywrócenia przedmiotowego budynku garażu do stanu pierwotnego po jego ewentualnej rozbiórce przesądza fakt, że wybudowano go w technologii murowano-drewnianej, której z założenia się nie przywraca. Tego rodzaju obiekt można jedynie próbować odtworzyć (a nie przywrócić) poprzez wybudowanie nowego garażu o takiej samej konstrukcji. Nie oznacza to jednak, że nowopowstały obiekt będzie odpowiadał pod względem estetycznym i użytkowym rozebranemu obiektowi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga