II SA/Po 109/18

Dnia 13 marca 2019 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia przyznać radcy prawnemu J. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej przed sądem drugiej instancji opłatę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]) /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 roku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ustanowił dla T. K. radcę prawnego i oddalił wniosek o prawo pomocy w pozostałym zakresie. Pismem z dnia 21 grudnia 2015 roku Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. wyznaczyła radcę prawnego J.Ł. jako pełnomocnika skarżącego z urzędu. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 14 czerwca 2016 roku Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zakażony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę T. K. Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 roku radca prawny J. Ł. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 roku oddalającego skargę T. K., w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1805), które nie zostały opłacone w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2018 roku, sygn. akt II OSK 3132/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną i wskazał, że wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej będzie rozpoznany przed sądem I instancji. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku. Zgodnie z § 22 powyższego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W konsekwencji istotna dla ustalenia obowiązujących w rozpoznawanej sprawie przepisów była data wniesienia skargi kasacyjnej, która uruchomiła postępowanie przed sądem drugiej instancji. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia z 2016 roku opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2016 roku opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł c) w innej sprawie – 240 zł. W rozpoznawanej sprawie, wyznaczony z urzędu pełnomocnik sporządził i wniósł pismo procesowe zawierające skargę kasacyjną w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę oświadczenie złożone przez radcę prawnego należy przyjąć, że udzielona pomoc prawna nie została opłacona w żadnej części. Uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika z urzędu, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2016 roku, należało przyznać za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu stronie skarżącej, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia z 2016 roku, opłatę w wysokości [...] zł (50% z [...] zł). Opłatę za udzielenie pomocy prawnej stronie skarżącej podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o kwotę [...] zł. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c, § 21 ust. 1 pkt 2 lit b oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga