II SA/Po 1095/11

Katarzyna Witkowicz-Grochowska – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2011r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia zwolnić P. K. od kosztów sądowych. /-/ K.Witkowicz-Grochowska Skarżący P. K. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi wniósł o zwolnienie go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych z uwagi trudną sytuację finansową. We wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF skarżący argumentował, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Obecnie podejmuje tylko prace dorywcze. Z tego tytułu uzyskuje dochód w wysokości 700 zł miesięcznie. Oświadczył, że ponosi opłaty za korzystanie z lokalu mieszkalnego w wysokości 355 zł miesięcznie (za energię 120 zł, za gaz 50 zł, telefon – 35 zł, partycypowanie w kosztach czynszu – 150 zł). Nadto dodał, że na leczenie wydaje około 100 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości – z mieszkania korzysta na zasadzie użyczenia, nie posiada wartościowych ruchomości, ani oszczędności. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 245 §3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe. Nie posiada stałego zatrudnienia, utrzymuje się z wynagrodzenia za wykonanie prac dorywczych. Doświadczenie życiowe wskazuje, że uzyskiwany dochód w wysokości około 700 zł miesięcznie z trudem wystarcza na pokrycie podstawowych wydatków bieżącego utrzymania wnioskodawcy. Dochód w całości przeznacza na koszty mieszkania, leków i wyżywienia. Wobec powyższego nie pozostają już wolne środki, które mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych chociażby w części. Wobec powyższego, poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje uszczerbek w niezbędnych wydatkach koniecznego utrzymania skarżącego, a w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa do sądu. W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K.Witkowicz-Grochowska