II SA/Po 1099/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odrzucić skargę. /-/ Barbara Drzazga Inwestor A S.A. złożył do Wójta Gminy P. wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającego na budowie [...] – [...] na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. W toku postępowania organ zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [...] 2011r. Starosta [...], na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnił przedmiotową inwestycję. W postanowieniu zostało zawarte pouczenie, iż zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na to uzgodnienie zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Z. B. wniósł za pośrednictwem Starosty [...] do tutejszego Sądu skargę na w/w postanowienie z dnia [...] 2011 r. (k. 1 i 30 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zwanej dalej "ustawą o rozwoju sieci", uzgodnienie, o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następuje w trybie art. 106 kpa w drodze postanowienia, z tym zastrzeżeniem, że zażalenie na takie postanowienie służy jedynie inwestorowi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem Inwestora spółki A S.A. o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Dokonana nowelizacja art. 53 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje od dnia 17 lipca 2010 r., co oznacza, iż od tego dnia wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez inny podmiot aniżeli sam inwestor. W sprawie niniejszej inwestorem jest spółka A, natomiast ze skargą na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] 2011r. wystąpił Z. B., który nie był w tej sprawie inwestorem. Skoro osoba ta nie mogłaby wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie wydane w tym postępowaniu z uwagi na treść art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jeżeli zatem wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie na wniosek inwestora, wyłącza to kontrolę sądów administracyjnych tych orzeczeń na wniosek innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Brak legitymacji skutkuje tym, iż skarga podlega odrzuceniu. Na marginesie wskazać należy, iż przyjęte w polskim prawodawstwie uregulowanie, gdzie przyznano prawa wniesienia zażalenie na postanowienie uzgodnieniowe wyłącznie inwestorowi, nie pozbawia faktycznie innych stron postępowania możliwości skutecznego kwestionowania przed sądem administracyjnym wadliwych postanowień w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy, czy też inwestycji celu publicznego. Może to mieć jednak miejsce dopiero na dalszym etapie postępowania. Strony mają bowiem prawo wniesienia odwołania od decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (analogicznie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Składając odwołanie od decyzji mogą podnosić kwestie wadliwości dokonanych uzgodnień, jako strony pozbawione prawa ich kwestionowania na etapie postępowania uzgodnieniowego, w związku z treścią art. 142 kpa. Ostateczna decyzja może być z kolei przedmiotem zaskarżenia do sądu przez każdą ze stron postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7.11.2011r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/11). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę. /-/ Barbara Drzazga