II SA/Po 1099/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Starosty W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego; postanawia przyznać radcy prawnemu R. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 120 zł, podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 147,60 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. /-/ B. Drzazga Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę Z. B. wniesioną w niniejszej sprawie Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r., na skutek wniosku skarżącego, referendarz sądowy zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Poznaniu wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego radcę prawnego R. B.. Ten w piśmie z dnia 16 maja 2012 r. wskazał, iż nie znalazł podstaw do wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z 5 stycznia 2012 r. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył, że koszty zastępstwa prawnego nie zostały opłacone. Do pisma dołączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stanowi, że zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu opinia radcy prawnego R. B. o braku celowości podejmowania skutecznych czynności w sprawie została sporządzona po uprzedniej rzetelnej analizie akt sprawy, o czym świadczy m.in. merytoryczna znajomość wydanych orzeczeń, problematyki prawnej sprawy i przebiegu postępowania. Argumentacja zawarta w opinii została poparta odpowiednimi przepisami prawa oraz aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że rola pełnomocnika skarżącego ograniczyła się do zapoznania ze sprawą i sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej Sąd uznał za uzasadnione przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości minimalnej, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, tj w kwocie 120 zł. W oparciu zaś o przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd podwyższył wynagrodzenie to o 23 % stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. Stąd o powyższym orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1-3 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. /-/ B. Drzazga