II SA/Po 1099/12

Dnia 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2012r nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego I. oddala skargę, II. przyznaje radcy prawnemu P. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę [...] zł ([...] złotych) w tym [...] zł ([...] złotych [...]) tytułem podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z dnia 2009 r. Nr 175 , poz. 1362 z późn. zm.,) odmówił L. M. przyznania zasiłku celowego specjalnego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, że w dniu 21 lutego 2012 r. L. M. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy w Rodzinie w P. Filia [...] (dalej jako: "Ośrodek pomocy") z wnioskiem o pomoc w formie pieniężnej na zakup rury i zaworu do rury. Wskazano, iż na tę okoliczność w dniu [...] lutego 2012 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, w trakcie którego ustalono, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ustalono również, że L. M. jest osobą w podeszłym wieku oraz przewlekle chorą na cukrzycę. W altanie działkowej wnioskodawcy zamieszkują również współlokatorzy prowadzący odrębne gospodarstwo domowe (B. P. i J. S.). Organ podniósł ponadto, że L. M. uszczegółowił złożony wniosek, wnosząc o pomoc pieniężną na zakup rury i zaworu oraz gwintowanie rury, które według ustnej deklaracji wnioskodawcy objęłoby kwotę około [...] zł. Wskazano następnie, iż dochodem wnioskodawcy w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (tj. styczniu 2012 r.) była renta rodzinna wraz z dodatkiem do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej w łącznej wys. [...] zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wys. [...] zł, a zatem łączny jego dochód w styczniu 2012 r. wyniósł [...] zł. Wskazano, że kryterium dochodowe dla jednoosobowego gospodarstwa domowego ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pomocy społecznej i § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosi 477 zł, a zatem L. M. nie spełnia przesłanki dochodowej do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, bowiem jego dochód przewyższa kryterium o kwotę [...] zł. W dalszej kolejności rozważono możliwość przyznania pomocy na wnioskowane cele na podstawie art. 41 pkt. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy lub zasiłek celowy pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty przyznanego świadczenia. Wskazano, iż z poczynionych ustaleń wynika, że na średniomiesięczne wydatki, według ustnego oświadczenia wnioskodawcy, składają się opłaty: dzierżawa w wys. [...] zł, butla gazu w wys. [...] zł, rachunek za wodę w wys. [...] zł, rachunek za zużycie energii elektrycznej w wys. [...] zł, rata kredytu w wys. [...] zł oraz opłata w wys. [...] zł - dla kolegi L. M., który świadczy na jego rzecz usługi opiekuńcze. Kolejnym stałym wydatkiem wnioskodawcy jest potrącenie niealimentacyjne dokonywane z renty w kwocie [...] zł. Po podliczeniu tych łączna kwota miesięcznych wydatków L. M. wynosi [...] zł. Tak więc po opłaceniu wszystkich wydatków, do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota w wys. [...] zł, która w ocenie Ośrodka pomocy umożliwia zabezpieczenie wnioskowanej potrzeby we własnym zakresie. Wskazano również, iż z uwagi na trudną sytuację finansową współlokatorzy wnioskodawcy nie partycypowali w styczniu 2012 r. w opłatach mieszkaniowych za altanę działkową. J. S. oświadczył, że wykona nieodpłatnie robociznę związaną z zainstalowaniem rury i zaworu. Podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2012 r. zobowiązano pisemnie L. M. do dostarczenia pracownikowi socjalnemu do dnia [...] marca 2012 r. kopii wydatków mieszkaniowych, kopii opłat kredytów, wyceny kosztu zakupu rury i zaworu oraz numeru konta bankowego. Wnioskodawca nie wywiązał się jednak w wyznaczonym terminie z tych ustaleń i nie dostarczył brakujących dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku. W związku z powyższym dnia [...] marca 2012 r. wysłano do wnioskodawcy pismo z prośbą o kontakt i dostarczenie ww. dokumentów w ciągu 3 dni od daty odbioru wezwania. Wnioskodawca odebrał wezwanie dnia 14 marca 2012 r., a następnie, w dniu [...] marca 2012 skontaktował się z pracownikiem socjalnym i przedłożył część wymaganych dokumentów tj. wycenę rur i zaworów oraz faktury za część elementów niezbędnych do remontu rur w kwocie [...] zł. Nie przedstawił jednak kopii wydatków mieszkaniowych, opłat kredytów i numeru konta bankowego. Podsumowując, organ I instancji podkreślił, iż kwota [...] zł, którą dysponuje L. M. po uregulowaniu wszystkich stałych opłat, umożliwia mu zabezpieczenie wnioskowanej potrzeby we własnym zakresie. Wskazano, że treść art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego, który może być przyznany jedynie wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych przypadkach, bowiem o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, ale sytuacja życiowa, w której znalazła się. Nie można jednak z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu, tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. Organ I instancji wyjaśnił, iż szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to więc zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczających poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, a sytuacja wnioskodawcy nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku kwalifikującego do przyznania zasiłku celowego specjalnego. Ponadto zaznaczono, że L. M. swoją postawą uniemożliwiał pracownikowi socjalnemu ustalenie podstawowych faktów dotyczących swojej sytuacji życiowej i zgromadzenia dokumentacji niezbędnej do rozpatrzenia złożonego wniosku, co uznać należy za brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu deklarowanej, trudnej sytuacji życiowej (art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). W dniu [...] kwietnia 2012 r. L. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż z uwagi na brak dostępu do wody przez wnioskodawcę, naruszono jego podstawowe prawa człowieka. Wskazano, że L. M. funkcjonuje w skrajnie trudnych warunkach oraz czuje się prześladowany przez organy, które powinny mu pomagać, a tego nie czynią. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: "Kolegium"), działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 39 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477,00 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Organ I instancji wskazał, iż dochód L. M. wynosił [...] zł. Wskazano, iż w związku z tym, że dochód ten przekraczał kryterium dochodowe wskazane w wyżej wymienionym przepisie brak było podstaw do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 cyt. ustawy. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji podkreślono również, iż z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz na podstawie oceny sytuacji osobistej, rodzinnej i dochodowej wynika, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający do przyznania specjalnego zasiłku celowego w ramach art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach z przepisu art. 41 pkt 1 cyt. ustawy ma bowiem charakter wyjątkowy. I tak, szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, iż tak drastyczne i dotkliwe w skutkach zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to więc zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium podniosło, że sytuacji L. M., posiadającego stały dochód miesięczny w wysokości [...] zł (wyższy od kryterium dochodowego o kwotę [...] zł), nie można zaliczyć do sytuacji szczególnej, która wymagałaby przyznania pomocy finansowej na wnioskowane cele. Zdaniem organu II instancji jest to tym bardziej uzasadnione, iż zakup artykułów związanych z naprawą instancji wodociągowej wnioskodawca określił na kwotę [...] zł. W dniu [...] listopada 2012 r. L. M. wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium. W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono argumenty odwołania oraz wskazano, że adwokat z urzędu uzupełni skargę w stosownym czasie. Podkreślono, że L. M. potrzebuje czasu, aby odbudować swoje zdrowie, ale niestety nie posiada środków finansowych na lekarstwa i prywatne wizyty lekarskie. Wskazano, że skarżący opiekuje się 10 małymi pieskami, dla których musi zapewnić karmę. Podniesiono również, iż wnioskodawca jest niepełnosprawny od urodzenia (w wyniku działań wojennych) i powinna mu przysługiwać codzienna, specjalistyczna opieka. W odpowiedzi na powyższą skargę, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 5 września 2013 r. stawili się: skarżący - L. M. oraz jego pełnomocnik z urzędu. Pełnomocnik skarżącego wniósł jak w skardze i zarzucił organom naruszenie art. 41 ustawy o pomocy społecznej poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nieprzyznanie zasiłku celowego specjalnego. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący oświadczył ponadto, że koszty naprawy rury pękniętej wskutek mrozu wyniosły faktycznie od [...] do [...] zł, a nie tylko [...] zł, jak twierdzi organ. Na pytanie Sądu skarżący oświadczył, iż nie ma innych rachunków poza tymi, które zostały dołączone do akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę podjętych rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym stanowią przepisy ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 182), które regulują zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Ustawa ta przewiduje m.in. udzielanie pomocy społecznej w formie zasiłków celowych oraz zasiłków celowych specjalnych. Art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc taka nie może jednakże zastąpić stałego źródła utrzymania i stać się comiesięczną dopłatą. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do jego wysokości. W myśl art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie takiego zasiłku jest przy tym uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego, wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 477,00 złotych. Przedmiotowa kwota została ustalona poprzez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 127, poz. 1055) i obowiązywała na dzień wydania decyzji przez organy I i II instancji. W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło przyznania pomocy finansowej, przeznaczonej na zakup rury i zaworu do rury. Jak wynika z akt sprawy, L. M. jest osobą w podeszłym wieku oraz przewlekle chorą na cukrzycę. W altanie działkowej, razem z wnioskodawcą zamieszkują również współlokatorzy prowadzący odrębne gospodarstwo domowe - B. P. i J. S. Przy ustaleniu prawa do wnioskowanego świadczenia organy w pierwszej kolejności zbadały dochód skarżącego i ustaliły, że jego źródłem jest renta rodzinna wraz z dodatkiem do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej w łącznej wys. [...] zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wys. [...] zł, a zatem łączny dochód skarżącego w styczniu 2012 r. wyniósł [...] zł. Po potrąceniu niealimentacyjnym oraz uregulowaniu wszystkich innych wydatków (w łącznej kwocie [...] zł), ustalono, iż do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota w wys. [...] zł, która przekracza wymienione wyżej kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy społecznej w trybie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. W tym stanie rzeczy organy obu instancji zasadnie rozpoznały jego wniosek w oparciu o przepis art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W myśl tego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Wprawdzie użyty przez ustawodawcę w tym przepisie zwrot "szczególne przypadki" jest pojęciem nieostrym, jednakże w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że rozumieć pod nim należy przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych. Zdarzenia takie wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, specjalny zasiłek celowy powinien być więc traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Podkreślić należy, że w myśl cytowanego wyżej art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest jedynie pomoc i wspieranie rodzin w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej i zaspokajanie ich niezbędnych potrzeb, a także wspieranie w podejmowaniu działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się. Nie jest natomiast jej celem zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej oraz gwarantującej zwrot wszelkich poniesionych wydatków, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Wobec powyższego niewątpliwym jest, że nie wszystkie potrzeby wnioskodawców i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący przekroczył kryterium dochodowe uprawniające go do skorzystania z pomocy przewidzianej treścią art. 39 ustawy o pomocy społecznej i nie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 41 pkt 1 przedmiotowej ustawy, to stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcia organów, odmawiające przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy nie naruszają prawa i mieszczą się granicach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje bowiem prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Kontrola przez Sąd decyzji uznaniowej, a więc takiej jaka zapadła w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania jej zgodności z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2518/12, orzeczenie dostępne na stronach internetowych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, iż wskazanie w odwołaniu i skardze na zły stan zdrowia L. M. nie zmienia stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy administracji. Ani Prezydent Miasta P., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie kwestionowały bowiem, że skarżący jest osobą chorą i wymagającą leczenia. Powodem odmowy uwzględnienia jego wniosku o pomoc finansową, zgłoszona jako pomoc na zakup rury i zaworu do rury, był fakt uzyskiwania przez niego relatywnie wysokiego dochodu, który wyklucza przyznanie pomocy w oparciu o treść art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, oraz okoliczność, że powyższy zakup nie jest związany z powstaniem szczególnej sytuacji życiowej, która pozwoliłaby na przyznanie specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 powyższej ustawy. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy oraz poprawnie go oceniły. Nie uchybiły również zasadom postępowania w sprawach z zakresu pomocy społecznej oraz celom tej pomocy wskazanym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały bowiem wyjaśnione w sposób pozwalający na jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie. Znajdują one przy tym potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Zaś motywy i podstawa prawna podjętych rozstrzygnięć zostały przez organy wyjaśnione w sposób przekonujący. Kolegium wskazało zatem zasadnie, że zakup rury oraz zaworu do rury w sytuacji finansowej skarżącego jest wydatkiem, który L. M. powinien zapewnić we własnym zakresie. W tym miejscu należy podnieść, iż oświadczenie L. M. złożone na rozprawie przed tut. Sądem, że naprawa pękniętej rury kosztowała faktycznie od [...] do [...] zł - nie wpływa na niniejsze rozstrzygnięcie. Zarówno organ I jak i II instancji nie były bowiem poinformowane o tak dużym zakresie przeprowadzanej naprawy oraz o jej rosnących kosztach. W piśmie skarżącego z dnia [...] marca 2012 r. wyraźnie wskazał on, że wnioskuje o pomoc pieniężną na elementy do remontu, przedstawione na fakturze z "[...]" z dnia [...] marca 2012 r. w łącznej wys. [...] zł. Należy więc podkreślić, że rozpatrzenie przedmiotowego wniosku na podstawie powyższego oświadczenia było prawidłowe, gdyż organy rozstrzygające w sprawie nie mogły mieć rozeznania odnośnie do faktycznych, finalnych kosztów naprawy. Sąd zważył również, iż wzrastająca liczba osób oczekujących wsparcia finansowego powoduje konieczność racjonalnego gospodarowania przyznanymi na ten cel środkami przez organy pomocy społecznej w celu zapewnienia koniecznej pomocy wszystkim tym, którym jest ona niezbędna, a w szczególności tym, którzy nie posiadają jakichkolwiek dochodów, bądź dochody te są na poziomie nieprzekraczającym ustawowego kryterium. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 250 powołanej ustawy w zw. z §14 ust. 2 pkt 1c) oraz §15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 490).