II SA/Po 1099/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. H.-G., A. G., M. H.-K., M. K. na uchwałę Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. M. H.-K. wezwała Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa – uchylenia uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w rejonie wsi C.-B. M. z uwagi na wydanie uchwały z naruszeniem prawa oraz fakt, że godzi ona w prawo własności skarżącej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kwestionowana przez nią uchwała została wydana z naruszeniem przepisów procedury. Wbrew bowiem art. 17 ust. 9 ustawy z dnia 30 października (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz Miasta i Gminy W. nie zawiadomił z 7-dniowym wyprzedzeniem o wyłożeniu projektu planu miejscowego. Taki projekt został wyłożony w dniu [...] września 2012 r., podczas gdy ogłoszenie w prasie lokalnej ukazało się w dniu [...] września 2012 r. Ponadto wspomniany plan miejscowy odnosi się do leśnego przysiółka terenów wiejskich, charakteryzującego się małą gęstością zaludnienia oraz znacznymi terenami pod uprawę i terenami leśnymi. Do uchwalonych w planie miejscowym dróg brak jest dojazdu z innych utwardzonych dróg, wobec czego powstaną znaczne utrudnienia w wyjazdach z obszaru objętego planem. Teren objęty planem jest przy tym bogaty we florę i faunę, które są niezbędne dla utrzymania lokalnego, a także ponadlokalnego ekosystemu. Doprowadzenie do zabudowy obecnych pół i łąk doprowadzi zatem do katastrofy przyrodniczej. Zgodnie z planem miejscowym na omawianym terenie ma się docelowo osiedlić dodatkowo 800 - 1000 ludzi, co przy dotychczasowym zaludnieniu wynoszącym ok. 70 osób jest istotną i niedającą się zrównoważyć ingerencją w ekosystem. Uchwalona w północno-zachodniej części obszaru droga przechodzi nadto przez tereny, na których obecnie znajdują się torfowiska i łąka, gdzie żyje wiele gatunków zwierząt. Ponadto kwestionowany plan miejscowy wprowadza nierówności w zaludnieniu poszczególnych obszarów i w dostępie mieszkańców do terenów zielonych. Najbardziej gęsta zabudowa przewidziana jest w północo-zachodniej części tego obszaru. Część południowa jest zrównoważona przez dodanie stref zieleni, a część południowo-wschodnia – całkowicie pozbawiona zabudowy. Takie rozwiązanie nie znajduje żadnego uzasadnienia. Należy przy tym uwzględnić fakt, że wprowadzenie zabudowy doprowadzi do degradacji środowiska, powstania hałasu i zanieczyszczeń, co jest istotne, zważywszy na wzrost gęstości zabudowań. Zgodnie z założeniami planu miejscowego, każda działka ma posiadać minimum dwa miejsca postojowe, co spowoduje wzrost liczby samochodów o kilkaset pojazdów. W dalszej kolejności przełoży się to na wzrost emisji spalin, wzmożone wycieki oleju oraz hałas. Obszar objęty planem był dotychczas użytkowany jako działki rekreacyjne i grunty rolne. Zmiany dokonane w planie miejscowym uniemożliwiają korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, a sam teren utraci swój unikalny charakter o znacznej wartości dla społeczności lokalnej. Ponadto plan miejscowy przewiduje zlokalizowanie obok siebie zabudowy zagrodowej (RM) i zabudowy mieszkaniowej (MN), których użytkownicy będą mieli sprzeczne interesy. Tereny, na których znajduje się już zabudowa zagrodowa, nie powinny zatem sąsiadować z terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową. Ponadto zaskarżony plan miejscowy narusza w ocenie skarżącej zasadę zrównoważonego rozwoju, o jakie mowa w art. 1 ust. 2 w zw. z 2 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 ust. 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150 z późn. zm.). Zakładany sposób zagospodarowania terenu wprowadza bowiem rewolucyjne, a nie ewolucyjne zmiany w zakresie gęstości zaludnienia, ingerując w trwałość podstawowych procesów przyrodniczych. Poza tym należące do skarżącej działki nr [...], [...] i [...] zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, chociaż w toku postępowania wnioskowano o pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia (zabudowa zagrodowa), co stanowi naruszenie prawa własności skarżącej. Plan miejscowy przewiduje zmniejszenie wymienionych działek o pas 4 m w celu utworzenia drogi wewnętrznej (KDW) dla działek, które mają w przyszłości powstać w wyniku podziałów nieruchomości. Tymczasem skarżąca nie planuje podziału swojej nieruchomości, ani nie jest zainteresowana w powstaniu tejże drogi. Zwłaszcza, że teren objęty planem stanowi pole, a na działce przeznaczonej pod drogę wewnętrzną rośnie 50-letni dąb. Ponadto kwestionowany plan miejscowy jest niezgodny z ustaleniami zawartymi w uchwale nr [...] rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. Zgodnie z powołanym studium, niemal cały teren wsi C.-B. M. przeznaczono pod tereny rozwoju zabudowy rezydencjonalnej, mieszkaniowej, turystycznej i letniskowej (RTL). Tymczasem plan miejscowy przewiduje zlokalizowanie w północnej i południowej części tego obszaru tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MNU). Tym samym w zakresie, w jakim plan miejscowy wprowadza zabudowę usługową na omawianym terenie, pozostaje on w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w studium. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. A. i A. G. wezwali Radę Miasta i Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa – uchylenia wspomnianego planu miejscowego. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że są właścicielami działki nr [...], położonej w C.-B. M. [...]. Mimo wniesionych sprzeciwów, kwestionowany plan miejscowy przewiduje, że część ich działki zostanie przeznaczona pod drogę publiczną. Tymczasem skarżący nie zgadzają się na podział ich nieruchomości; zwłaszcza, że mająca powstać droga służy jedynie obsłudze działek wydzielonych dla właścicieli innych nieruchomości. Rada Miasta i Gminy W. nie udzieliła odpowiedzi na wyżej opisane wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] września 2013 r. M. H.-G. i M. K. zaskarżyli opisana wyżej uchwałę z dnia [...] października 2012 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 17 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezachowanie 7-dniowego terminu pomiędzy ogłoszeniem w prasie lokalnej o zamiarze wyłożenia projektu planu miejscowego a wyłożeniem tego projektu, (2) art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu miejscowego sprzecznego z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, (3) art. 1 ust. 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy przez naruszenie wymagań ładu przestrzennego, (4) art. 1 ust. 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy poprzez naruszenie zasady ochrony walorów krajobrazowych przez planowanie ścisłej zabudowy mieszkaniowej na całym terenie objętym planem, (5) art. 1 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy poprzez naruszenie zasady ochrony środowiska, a w szczególności rewolucyjną, a nie ewolucyjną, zmianę przeznaczenia terenów dotychczasowe zabudowy zagrodowej i letniskowej na zabudowę mieszkaniową oraz poprzez naruszenie równowagi przyrodniczej i trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, jak również poprzez naruszenie zaleceń Programu Natura 2000, (6) art. 1 ust. 2 pkt 5 powołanej wyżej ustawy poprzez naruszenie zasady ochrony zdrowia ludzi, (7) art. 1 ust. 2 pkt 7 wymienionej wyżej ustawy poprzez zmianę przeznaczenia działek nr [...], [...] i [...] z zabudowy zagrodowej na zabudowę mieszkaniową, mimo wyraźnego sprzeciwu skarżących, a nadto poprzez zaplanowanie wokół tych działek zabudowy mieszkaniowej, co uniemożliwi korzystanie z nich w dotychczasowy sposób, jak również poprzez wyznaczenie drogi wewnętrznej (4 m szerokości) na działkach należących do skarżących. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli swoją wcześniejszą argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lipca 2013 r. Ponadto skarżący wskazali, że zaskarżony plan miejscowy narusza zalecenia Programu Natura 2000, zgodnie z którym teren objęty planem jest Obszarem Specjalnej Ochrony Ptaków Puszcza Notecka (PLB300015), normy wynikające z ustanowienia S. Parku Krajobrazowego orazi Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszcza N. Skarżący podkreślili również, że kwestionowanych plan miejscowy prowadzi do ich częściowego wywłaszczenia w zakresie lokalizacji drogi wewnętrznej o pasie 4 m. Zostaną oni również obciążeni kosztem utrzymania tej drogi. Postanowienia planu miejscowego doprowadzą poza tym do wzrostu emisji hałasu i zanieczyszczeń, gdyż planowana zabudowa charakterystyczna jest dla przedmieść wielkich miast, co z kolei niekorzystnie przełoży się na wartość działek posiadanych przez skarżących. W odpowiedzi na skargę M. H.-K. i M. K. Rada Gminy W.i wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że wspomniany 7-dniowy termin pomiędzy ogłoszenie w prasie lokalnej o wyłożeniu do wiadomości publicznej projektu planu miejscowego, a jego faktycznym wyłożeniem został w niniejszej sprawie skrócony o 1 dzień. Uchybienie to nie ma jednak istotnego charakteru; tym bardziej, że stosowana informacja została umieszczona już w dniu [...] sierpnia 2012 r. na stronie internetowej i tablicach informacyjnych. W pozostałym zakresie postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało natomiast przeprowadzone poprawnie. Ponadto organ administracji publicznej wskazał, że wymóg zgodności planu miejscowego z ustaleniami zawartymi w studium nie oznacza dosłownego powtórzenia postanowień tego ostatniego dokumentu. Plan miejscowy stanowi bowiem uszczegółowienie i rozwinięcie zapisów zawartych w studium. Tym samym skoro studium przewiduje tereny potencjalnego rozwoju zabudowy rezydencjonalnej, mieszkaniowej, truistycznej i letniskowej, to plan miejscowy nie pozostaje z nim w sprzeczności, jeżeli wprowadza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, zaspokajającymi podstawowe potrzeby ludności, tj. handel, gastronomię, opiekę zdrowotną itp. Jest to typowa infrastruktura towarzysząca zabudowie mieszkaniowej, zmierzająca do podniesienia komfortu życia jej mieszkańców. Poza tym nie można również mówić, że omawiany plan miejscowy narusza ład przestrzenny bądź też, że wprowadza on rewolucyjne, a nie ewolucyjne zmiany. Plan ten nie zakłada urbanizacji terenów leśnych, wbrew twierdzeniom skarżących. Zaskarżona uchwała nie narusza także walorów krajobrazowych lub środowiskowych tego obszaru, a w szczególności nie wprowadza ścisłej zabudowy mieszkaniowej na polanie leśnej. Większość działek powinna mieć wielkość co najmniej 1.000 m2, a zatem nie jest to duża intensywność zabudowy. Projekt planu miejscowego został poza tym pozytywnie zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. Organ administracji publicznej nie podzielił również zarzutów skarżących co do ewentualnego negatywnego wpływu zlokalizowania w pobliżu ich nieruchomości zabudowy mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę stwierdzono poza tym, że żaden właściciel nie uzyskuje gwarancji zachowania status quo co do określonego sposobu zagospodarowania danego terenu. Pismem z dnia [...] września 2013 r. A. i A. G. zaskarżyli powyższą uchwałę z dnia [...] października 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że mimo wezwania organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa, żadne działania nie zostały podjęte przez Radę Gminy W. Zaznaczyli oni zarazem, że kwestionowany plan miejscowy przewiduje zlokalizowanie na odcinku ok. 100 m drogi publicznej przebiegającej w połowie po ich gruncie, a w połowie po gruncie sąsiada. W pozostałym zakresie skarżący powtórzyli argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podkreślając zarazem, że wbrew twierdzeniom organu wspomniana droga publiczna nie ma strategicznego znaczenia i w dalszym przebiegu przechodzi w drogę wewnętrzną. Zwrócili oni ponadto uwagę na fakt, że ich działka jest ogrodzona i zagospodarowana zielenią ozdobną. W odpowiedzi na skargę A. i A. G. Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że nieruchomość skarżących ma powierzchnię 10.300 m2, wobec czego powstanie planowanej drogi nie doprowadzi do znacznego uszczuplenia ich prawa własności. Tym bardziej, że od lat 80. nieruchomość ta nie miała uregulowanego dostępu do drogi dojazdowej – skarżący korzystali z drogi leśnej należącej do Lasów Państwowych. Przesunięcie drogi od granicy skarżący w kierunku północnym było niemożliwe, gdyż w pobliżu przebiega napowietrzna linia energetyczna średniego napięcia z korytarzem technologicznym. Organ administracji publicznej zaznaczył przy tym, że projekt planu miejscowego był trzykrotnie wykładany do konsultacji, podczas których złożono wiele wniosków i uwag, a przy wyborze przyjętego rozwiązania kierowano się względami racjonalnego ważenia sprzecznych interesów stron. W celu uniknięcia dalszego przedłużania procedury , Rada Gminy W. postanowiła zmienić kategorię drogi z drogi wewnętrznej i dołączyć ją do zaprojektowanej drogi publicznej. Niemniej w większości swojego przebiegu droga ta tylko w małym zakresie wchodzi na grunt skarżących (klin o powierzchni ok. kilkudziesięciu metrów kwadratowych). Zmiana kategorii drogi jest przy tym korzystna dla skarżących, gdyż w przypadku nabycia części ich gruntu pod drogę publiczną, Gmina wypłaci im odszkodowanie. Organ administracji publicznej podkreślił również, że ograniczenia wynikające dla skarżących z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były niezbędne do osiągnięcia celów stanowiących wytyczne w planowaniu przestrzennym. Skoro za taką lokalizacją drogi przemawiał interes publiczny, to nie można mówić, że działanie organu administracji publicznej było niedopuszczalne; nie doszło bowiem w tym przypadku do naruszenia zasady proporcjonalności. Tym bardziej, że przed podjęciem kwestionowanego rozstrzygnięcia poszukiwano także rozwiązań alternatywnych. Ponadto Rada Gminy W. miała na uwadze również zabezpieczenie równowagi interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, zlokalizowanych przy granicy drogi i dalej położonych. W tym zakresie również nie naruszono postulatu wyznaczenia harmonijnego i optymalnego sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, sprzyjającego spokojnemu i bez konfliktowemu korzystaniu z posesji. Organ administracji publicznej zaznaczył przy tym, że żaden właściciel nieruchomości, planując jej wykorzystanie, nie ma gwarancji utrzymania status quo w zakresie niezmienności otoczenia pod względem zabudowy. Zasada uwzględnienia w postępowaniu planistycznym dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu nie ma na celu odwzorowania istniejącego układu urbanistyczno-archgitektonicznego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. połączono sprawy ze skarg M. H.-K. i M. K. oraz A. H.-G. i A. G. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administrację publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie z art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że w niniejszym postępowaniu Sąd bada jedynie kwestię legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w rejonie wsi C.-B. M. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r. poz. 965). Oznacza to, że weryfikacji podlega przede wszystkim prawidłowość zastosowania przepisów przez organ administracji publicznej. Sąd nie kontroluje natomiast trafności przyjętej koncepcji urbanistycznej czy słuszności założeń i prognoz, jakie legły u podstaw określonego sposobu zagospodarowania danego terenu. Te ostatnie okoliczności nie zostały wymienione w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy i nie mogą w konsekwencji stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tej perspektywy nie można zatem przychylić się do zarzutów kwestionujących w istocie koncepcję urbanistyczną przyjętą przez Radę Miasta i Gminy W. dla wsi C.-B. M. W szczególności zarzuty dotyczące intensyfikacji dotychczasowej zabudowy przez wprowadzenie dodatkowej zabudowy mieszkaniowej oraz rozwoju sieci komunikacyjnej nie mogą być rozpatrywane przez Sąd z punktu widzenia ich celowości lub zasadności. Należy przy tym podkreślić, że kwestionowany plan miejscowy odzwierciedla w istotnej mierze istniejący już sposób zagospodarowania objętego nim obszaru, na co wskazują oznaczenia naniesione na załącznik mapowy nr 3 do uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy w. Ponadto plan miejscowy zachowuje także istniejący układ urbanistyczny: centralna część obszaru objętego tym planem jest w dalszym ciągu oznaczona jako tereny rolnicze (R), a zabudowa zostaje wprowadzona jedynie na obrzeżach terenów przeznaczonych pod uprawy rolne. Poza tym niezasadny jest argument, iż postanowienia omawianego planu miejscowego będą prowadziły do radykalnej urbanizacji wsi C.-B. M. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że ani postanowienia planu miejscowego, ani tym bardziej faktyczna lokalizacji tej miejscowości z dala od dużych ośrodków miejskich nie pozwalają na taki wniosek. Tym samym nie można również uznać, że działania organu administracji publicznej nosiły znamiona nadużycia władztwa planistycznego, gdyż stanowiły one dozwolone przez przepisy kształtowanie zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie można również podzielić argumentu, że wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w otoczeniu nieruchomości skarżących nie współgra z występującą tna ich działkach zabudową zagrodową. Przeciwnie, zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna pełnią zbliżoną lub niekiedy identyczną funkcję, a ich charakterystyka wskazuje raczej na podobieństwa niż odmienności. Trudno zatem przyjąć, że sam fakt zlokalizowania w pobliżu działek skarżących zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spowoduje automatycznie istotne zaburzenie ładu przestrzennego. Wydaje się raczej, że uzupełnienie zabudowy zagrodowej o nowe budynki mieszkalne będzie tworzyło pewną harmonijną całość, a przejście pomiędzy tymi typami zabudowy nie będzie ostre. Poza tym nietrafny okazał się także zarzut niezgodności zaskarżonego planu miejscowego z ustaleniami zawartymi w uchwale nr [...] Rady Miasta i Gminy W. z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. Teren wsi C.-B. M. został bowiem określony we wspomnianym studium następująco: centralny obszar oznaczono jako tereny upraw rolnych, łąki i pastwiska (brak zmian w tym zakresie), a na obrzeżach tego obszaru – tereny potencjalnego rozwoju zabudowy rezydencjonalnej, mieszkaniowej, turystycznej i letniskowej (symbol RTL na załączniku mapowym nr 5 do Studium). W planie miejscowym powyższy obszar został natomiast oznaczony w centrum jako tereny rolnicze, a na obrzeżach jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, tereny zabudowy letniskowej i tereny zabudowy zagrodowej. Wprawdzie z samego porównania map można prima facie uznać, że załącznik mapowy do studium nie wprowadza funkcji usługowej na terenie objętym planem, lecz konkluzja ta nie ma w istocie uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim należy zauważyć, że w świetle załącznika mapowego do zaskarżonego planu miejscowego zabudowa usługowa nie ma charakteru samodzielnego, lecz jedynie towarzyszy zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie ulega zarazem wątpliwości, że zabudowa usługowa przeważnie odgrywa rolę uzupełniającą wobec dominującej zabudowy mieszkaniowej, a jej wprowadzenie na takim obszarze nie może być uznane za naruszenie ładu przestrzennego. Przeciwnie, racjonalne planowanie zagospodarowania przestrzennego może nierzadko wymagać dopuszczenia pewnych elementów świadczenia usług na danym obszarze. Ponadto zastrzeżenia podnoszone w tym zakresie przez skarżących nie znajdują żadnego oparcia w części tekstowej studium w powiązaniu z zapisami kwestionowanego planu miejscowego. W dokumentacji załączonej do studium wskazuje się bowiem, że przy opracowywaniu kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. kierowano się w szczególności regułą pierwszeństwa jakości nad ilością, wyrażającej się m.in. w intensyfikacji zabudowy, jej porządkowaniu i podnoszeniu standardu istniejących struktur osadniczych (s. 6 załącznika nr 2 do studium). Ponadto wieś C.-B. M. została zaliczona w studium do IV strefy – Strefa przenikania się funkcji wiodącej z funkcją turystyki i wypoczynku (s. 11 załącznika nr 2 do studium). Dla tego obszaru studium dopuszcza z kolei expressis verbis rozwój wielofunkcyjnej zabudowy mieszkaniowej, usługowej oraz obsługi turystyki pobytowej, kwalifikowanej i agroturystycznej (s. 12 załącznika nr 2 do studium). Potwierdza to również szczegółowy opis symbolu RTL, dotyczącego wsi C.-B. M. Oznaczenie to odnosi się bowiem do terenów, na który ma być rozwijana wielofunkcyjna zabudowa mieszkaniowo-usługowa z udziałem funkcji turystyki, sportu i rekreacji (s. 75 załącznika nr 2 do studium). Tym samym także w studium została wyraźnie przewidziana możliwość lokalizacji funkcji usługowej na terenie objętym zaskarżonym planem miejscowym. Wreszcie należy wskazać, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami zlokalizowana jest jedynie punktowo, na krańcach obszaru objętego zaskarżonym planem miejscowym. Jak wynika przy tym z § 5 pkt 1 rozważanego planu miejscowego, usługi dotyczą jedynie tych rodzajów działalności, które służą zaspokojeniu potrzeb ludności, tj. handel (z wyłączeniem sprzedaży paliw i pojazdów mechanicznych), gastronomię, opiekę zdrowotną i inne niepolegające na wytwarzaniu dóbr materialnych. Nie powinny one zatem zaburzać ładu przestrzennego. Co więcej, § 13 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego planu miejscowego dopuszcza dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej funkcję usługową, w tym w zakresie usług agroturystycznych, wbudowaną do maksimum 30% powierzchni użytkowej budynku. Z kolei § 15 pkt 2 lit. a cytowanego planu miejscowego przewiduje dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami dopuszczalne przeznaczenie w postaci funkcji usługowej do maksimum 50% powierzchni użytkowej. Tym samym różnica pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną i zabudową jednorodzinną z usługami nie jest tak istotna, co pozwoli na płynne i harmonijne przechodzenie jednego typu zabudowy w drugi. W konsekwencji nie można również uznać, że doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd nie podzielił również zarzutów związanych z planowaną lokalizacją dróg wokół działek skarżących. A. H.-G. i A. G. podnosili, że zaskarżony plan miejscowy otwiera drogę do pozbawienia ich części nieruchomości poprzez lokalizację drogi publicznej oznaczonej symbolem KDD1. Nie ulega wątpliwości, że postanowienia zawarte w kwestionowanym planie miejscowym stanowią w powyższym zakresie ingerencję w prawo własności skarżących. Niemniej ingerencja ta nie jest w ocenie Sądu nadmierna i daje się usprawiedliwić. Przede wszystkim należy zauważyć, że pas gruntu przeznaczonego pod drogę publiczną stanowi jedynie niewielki wycinek działki nr [...] należącej do wspomnianych skarżących. A. H.-G. i A. G. skardze z dnia [...] września 2013 r. wskazali, że droga ma przebiegać na odcinku ok. 100 m (k. 505-507 akt sądowych), podczas gdy z odpowiedzi na tę skargę wynika, że powierzchnia nieruchomości skarżących wynosi 10.300m2 (k. 6-10 akt sądowych). Ponadto teren należący do skarżących, przez który ma przebiegać planowana droga publiczna, znajduje się przy granicy działki nr [...], a zatem nie będzie on istotnie negatywnie wpływał na dalszą możliwość korzystania z tej posesji. Poza tym przeciwko przesunięciu drogi KDD1 na grunty sąsiednie przemawia fakt, iż przez nieruchomości znajdujące się po przeciwnej stronie planowanego przebiegu tej drogi biegnie napowietrzna linia energetyczna SN z korytarzem technologicznym. Tym samym zmiana lokalizacji drogi KDD1, tak by nie przebiegała ona przez nieruchomość skarżących, prowadziłaby w rezultacie do niemożliwości efektywnego zagospodarowania działek położonych w pobliżu wspomnianej linii energetycznej. Kierując się zatem ogólnym względem na racjonalne wykorzystanie działek usytuowanych na terenie gminy, należy uznać, że organ administracji publicznej prawidłowo zlokalizował drogę KDD1, a ingerencja w prawo własności skarżących nie ma nadmiernego charakteru. Niezasadny okazał się również podnoszony przez M. H.-K. i M. K. zarzut naruszenia ich prawa własności do działek nr [...], [...], [...], [...]. Z załącznika mapowego do zaskarżonego planu miejscowego wynika bowiem, że część działek nr [...] i [...] może być wykorzystana na potrzeby drogi wewnętrznej KDW. Trzeba jednak podkreślić, że powstanie drogi wewnętrznej nastąpi jedynie w razie wydzielenia nowych działek, a zatem w zasadzie jedynie na wniosek samych skarżących. M. H.-K. i M. K. nie zostaną zatem z urzędu pozbawieni własności lub zmuszeni do dokonania podziału swojej nieruchomości. Kwestia pozostawiona jest bowiem ostatecznie w ich gestii. Konkluzje te potwierdza § 23 ust. 3 powołanego planu miejscowego, zgodnie z którym projektowane drogi wewnętrzne KDW mogą stanowić współwłasność właścicieli działek, do których stanowią dojazd. Ponadto M. H.-K. i M. K. podnieśli także zarzuty związane z naruszeniem wymogów w zakresie kształtowania ładu przestrzennego, zapewnienia należytej ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi. Trzeba jednak zauważyć, że powyższe zastrzeżenia mają nader ogólny charakter. Naruszenie wymogów w zakresie ładu przestrzennego wymaga tymczasem wskazania konkretnych przypadków uchybienia przepisom o kształtowaniu układu urbanistycznego. Do szczegółowych okoliczności w tym zakresie odniesiono się już w toku wcześniejszych rozważań. Powołanie się natomiast jedynie na samo zaburzenie ładu przestrzennego jest niewystarczające do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego planu miejscowego. Niezbędne jest bowiem wystąpienie jednej z przesłanek, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie bezzasadny jest zarzut braku należytej ochrony zdrowia ludzi, gdyż nie został on w żaden sposób przekonująco wyjaśniony. Zgłaszane przez skarżących ryzyko wzrostu emisji spalin i hałasu ma natomiast charakter ewentualny, a nie realny, i nie znajduje aktualnie potwierdzenia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Poza tym z załącznika graficznego do powołanego studium wynika, że wieś C.-B. M. nie znajduje się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 PLN 3000015, obszaru parku krajobrazowego lub obszaru ochrony siedlisk natura 2000. Tym samym zarzuty te nie mogły doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego planu miejscowego. Sąd podziela natomiast zarzut naruszenia art. 17 ust. 9 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza w prasie lokalnej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu planu miejscowego do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusje publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy W. dokonał stosownego powiadomienia o wyłożeniu planu miejscowego od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. za pomocą obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], wywieszonego w dniu [...] sierpnia 2012 r. i zdjętego w dniu [...] października 2012 r. (k. 379 t. I. akt. adm.), oraz informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] września 2012 r. (k. 378 t. I akt adm.). Jednocześnie organ administracji zamówił ogłoszenie w tygodniku "Gazeta S.", który ukazał się w dniu [...] września 2012 r. (k. 374-375 t. I akt adm.). Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik postępowania. Tym bardziej, że M. H.-K. i M. K. pismem z dnia [...] października 2012 r. (k. 388-392 t. I akt adm.), a A. H.-G. i A. G. pismem z dnia [...] października 2012 r. (k. 386-387 t. I akt adm.) złożyli swoje uwagi co do projektu planu miejscowego, które następnie rozpatrzył organ administracji publicznej (k. 393-395 t. I akt adm.). Opisane uchybienie było zatem niewystarczające do stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionych skarg. Obie skargi jako bezzasadne należało zatem oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).