II SA/Po 110/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500 -,zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Górecka /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek Burmistrz decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 6 oraz art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) i art. 46 ust. 1 pkt 9 oraz art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. Nr 62, poz. 627) odmówił spółce "A" w W. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii sieci [...] o określonych parametrach technicznych, zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości 15,90m, na działce nr [...] w s. przy ul. [...]. Burmistrz wskazał, iż wniosek o ustalenie lokalizacji w imieniu i na rzecz spółki "A" złożyła firma "B" w K. Do wniosku załączono raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Projektowana inwestycja zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) – należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do przepisu art. 32 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W toku tego postępowania uzyskano pozytywne uzgodnienia organów właściwych w zakresie ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska. Sprzeciw wobec planowanej lokalizacji stacji przedstawiła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa. Burmistrz uznał, iż inwestor nie wykazał, że uzasadnione interesy mieszkańców bloku, na którym ma być zainstalowana wieża telefonii komórkowej – zostaną zachowane. Lokalizacja anten spowoduje, iż narażone na promieniowanie mogą być znajdujące się w pobliżu budynki mieszkalne, tereny wokół przedszkoli, gimnazjum, uniwersytetu i targowiska miejskiego. Usytuowanie wieży stacji komórkowej na dachu budynku o wysokości 15,9m zburzy ład przestrzenny i architektoniczny osiedla. Zdaniem Burmistrza istnieje możliwość lokalizacji inwestycji poza terenami zamieszkałymi i w miejscach nie powodujących konfliktów społecznych i dysonansu architektonicznego. Z tych powodów Burmistrz odmówił uwzględnienia wniosku. Odwołanie wniósł pełnomocnik inwestora, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił, iż brak było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, iż inwestycja ta nie będzie w żaden sposób szkodliwa ani uciążliwa dla terenów sąsiednich i nie ogranicza uzasadnionych interesów osób trzecich. Pozytywne opinie w tym zakresie przedstawione zostały przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzką Stacją Sanitarno – Epidemiologiczną Higieny Radiacyjnej. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi element infrastruktury technicznej miasta i jest uzupełnieniem istniejącego zagospodarowania terenu. Nie stwarza, zatem negatywnych skutków przestrzennych dla otoczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...] w S. przy ul. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami odrębnymi, co wynika z przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymagania dotyczące ładu przestrzennego i walorów urbanistyczno – architektonicznych stanowią zasady obowiązujące podczas ustalania planów miejscowych. Z tego względu nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych. Z przeprowadzonego postępowania wynika, iż planowana budowa zrealizowana w sposób zaproponowany przez inwestora, po uwzględnieniu wszystkich warunków zawartych w decyzji, spełnia wymagania określone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak było więc podstaw do wydania decyzji odmownej. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...], reprezentowana przez jej zarząd wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wykazano, iż planowana stacja emituje w pewnym obszarze pole elektromagnetyczne o przekroczonym dopuszczalnym poziomie promieniowania niejonizującego. W tym zakresie nie ma gwarancji, iż w dłuższym okresie czasu stacja bazowa nie będzie miała niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzi. Skarżąca Wspólnota stwierdziła także, iż realizacja budowy stacji spowoduje utratę wartości ich lokali mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi zważył, co następuje: Przede wszystkim organ odwoławczy, ustalając lokalizację, nie wskazał jednoznacznie czy przedmiotowa inwestycja (rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej) jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a w szczególności czy jest to obiekt (urządzenie) służące łączności publicznej. Problem ten ma istotne znaczenie dla rozgraniczenia decyzji o warunkach zabudowy od decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do przepisu art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego – inwestycja celu publicznego lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji. Zgodnie z przepisem art. 50 ust. 4 projekt decyzji o ustaleniu celu publicznego sporządza osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną. Wskazany przepis wymaga przynależności autora projektu decyzji do samorządu zawodowego architektów bądź urbanistów a rozstrzygającą w tym zakresie przesłanką jest wpis takiej osoby na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego. Z akt sprawy, a w szczególności z decyzji obu organów, nie wynika czy autor projektu decyzji spełnia powyższy wymóg. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego – zgodnie z art. 54 ust. 3 – określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Powinna to być więc kopia mapy zasadniczej, a w jej braku – kopia mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zaskarżona decyzja wbrew wymogom powołanego przepisu, pomimo stwierdzenia zawartego w punkcie 7, nie określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie. Burmistrz, jak wynika z akt sprawy zwrócił się [...]r. o uzupełnienie zaskarżonej decyzji przez załączenie mapy zasadniczej określającej linie rozgraniczające teren inwestycji. Zgodnie z przepisem art. 33 § 1 kpa pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być tylko osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Akta administracyjne niniejszej sprawy zawierają pełnomocnictwo udzielone przez spółkę "A" (inwestor) S.S. (k. 228). Wymienionemu, jako pełnomocnikowi strony, winna być zatem doręczona zaskarżona decyzja a nie firmie "B". Sporządzony w toku postępowania raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, iż planowana inwestycja nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia mieszkańców (k. 42). Wskazano w szczególności, iż niekorzystne promieniowanie wytwarzane przez anteny może występować powyżej 20,5 metra nad poziomem terenu, a więc na wysokości, na której nie przebywają mieszkańcy. Podnoszony przez stronę skarżącą argument, iż "nikt nie jest w stanie zagwarantować ani przedstawić wyników badań jednoznacznie stwierdzających, iż w dłuższym okresie czasu stacja bazowa nie będzie miała niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzi przebywających w jej pobliżu", jak również akcentowany problem spadku wartości lokali mieszkalnych budynku, na którym planowana jest budowa bazy – nie stanowią podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając na względzie, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 134 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/M. Górecka /-/E. Podrazik /-/St. Małek Brak podpisu Sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/St. Małek kk