II SA/Po 1100/15

Dnia 3 stycznia 2019 roku. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił D. K. od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ustanowił dla D. K. radcę prawnego. Pismem z dnia 19 lipca 2016 roku Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w P. wyznaczył dla skarżącej radcę prawnego L. A. jako pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 roku radca prawny L. A. sporządził i wniósł w imieniu skarżącej D. K. skargę kasacyjna, w której zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej z urzędu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 10 października 2018 roku na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się ustanowiony z urzędu dla skarżącej radca prawny L.A., który wniósł i wywiódł jak w skardze kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 10 października 2018 roku, sygn. akt II OSK 2494/16 Naczelny Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W tym względzie należy zaznaczyć, że szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku. W § 22 powyższego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, t.j. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje powyżej wskazane rozporządzenie z dnia 22 października 2015 roku, gdyż skarga kasacyjna została wniesiona przed dniem 2 listopada 2016 roku. Według § 3 wymienionego rozporządzenia z 2015 roku wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Powyższy przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której niezbędnym warunkiem ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie, o jakim mowa w powołanym przepisie rozporządzenia, stanowi bowiem zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia materialny i konstrukcyjny element wniosku (jego uzasadnienia) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż wystąpienie okoliczności w nim przewidzianych t.j. zapłata w całości lub w części należnych kwot za podjęte przez pełnomocnika czynności, następuje stosownie do treści złożonego wniosku i skutkuje przewidzianą przez ustawodawcę możliwością ich zasądzenia w całości lub w części. Brak stosowanego oświadczenia stanowi natomiast przesłankę do odmowy przyznania wynagrodzenia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wraz ze skargą kasacyjną złożył wniosek o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej, ale nie złożył oświadczenia w kwestii ich pokrycia. Stawiając się na rozprawie przez NSA pełnomocnik podniósł, że popiera wnioski i wywody zawarte w skardze kasacyjnej, lecz również nie złożył jasnego i niebudzącego wątpliwości oświadczenia, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji. /-/ R. Talaga