II SA/Po 1109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (znak: [...]), II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...], Wójt Gminy na podstawie art. 17, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2009 r. nr 139 poz. 992 z późn. zm.) odmówił J. K. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na syna B. K. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a następnie powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2012r., I OPS 5/12 stwierdził, że na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych do rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne nie ma zastosowania pojęcie rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni jako małżonka rolnika nie będąca współposiadaczem gospodarstwa rolnego podlega przepisom regulującym ubezpieczenie odnoszące się do rolnika. Oznacza to, że małżonek rolnika spełniający określone warunki ustawowe podlega ubezpieczeniu obowiązkowo. Nie podlega mu natomiast wówczas, gdy przestawi stosowne dokumenty potwierdzające niewykonywanie pracy w gospodarstwie rolnym ani w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym. Z posiadanych przez wnioskującą dokumentów wynika, że jest ubezpieczona w KRUS-ie, to oznacza że wykonuje pracę w gospodarstwie rolnym, co stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na syna. Odwołanie od powyższej decyzji Wójta złożyła J.K. wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że z uwagi na niepełnosprawność syna i konieczność sprawowania nad nim stałej opieki od 10 lat nie jest w stanie pracować w gospodarstwie rolnym męża. Mąż sam prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha przeliczeniowego, odwołująca się natomiast jako małżonka rolnika automatycznie podlega ubezpieczeniu w KRUS i nie jest to jej wybór, ale przymus ustawowy. Oświadczyła, że sama nie jest rolnikiem, tylko żoną osoby wykonującej zawód rolnika. Podkreśliła, że nie pracuje w gospodarstwie rolnym, bo musi opiekować się niepełnosprawnym synem. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z [...] lipca 2013r.. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez organ I instancji oraz przytoczył treść przepisów, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się następnie na uchwałę NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, zgodnie z którą prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium powołując się na treść uzasadnienie uchwały wskazało, że prowadzenie gospodarstwa rolnego może również polegać na nadzorowaniu go lub kierowaniu albo zarządzaniu nim. Rolnicy prowadzący gospodarstwo rolne nie mogą w równej mierze zrezygnować z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej, jak osoby zatrudnione lub wykonujące inną pracę w rozumieniu art. 3 pkt 22 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. W przypadku osoby rezygnującej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem zrekompensować utratę szans zarobkowych, wynikającą z poświęcenia czasu wyłącznie na opiekę nad osobą niepełnosprawną. Kolegium podkreśliło, że sam fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego pozbawia rolnika prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium podkreśliło, że uchwała ma ogólną moc wiążącą wynikającą z art. 269 §1 p.p.s.a., co oznacza że dotyczy nie tylko danej sprawy, ale wszystkich spraw o podobny stanie faktycznym i prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że bezspornie odwołując się jest objęta ubezpieczeniem rolniczym, a zatem w świetle powołanej uchwały, świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem nie może być jej przyznane, niezależnie od sytuacji materialnej w jakiej się znalazła. Pismem z dnia 19 września 2013 r. J. K. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się zweryfikowania stanowiska. W uzasadnieniu skarżąca odwołała się do treści art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazała, że indywidualne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Przytoczyła także wyjaśnienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 16 kwietnia 2013r., który stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami rolnik, który nie wykonuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, niezależnie od wielkości gospodarstwa rolnego, może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli spełnia warunek zawarty w ustawie, czyli jest osobą, która w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnych członkiem rodziny nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika z kolei z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia 19 lipca 2013 r. (akta adm. organu I instancji) J. K. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki na swoim niepełnosprawnym synem B. K. Skarżąca załączyła do powyższego wniosku orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...], uznające B. K. za osobę niepełnosprawną od września 2003r. wymagającą konieczności stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1456). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jak wynika przy tym z art. 17 ust. 1b cytowanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstawała (1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub (2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tym tle w rozpatrywanej sprawie, dotyczyły odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca spełniła wymóg niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Trzeba przy tym od razu zauważyć, że ustawodawca nakazuje w art. 3 pkt 22 powołanej ustawy rozumieć zwrot "zatrudnienie lub inna praca zarobkowa" jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy poza tym wskazać, że dokonując wykładni art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 cytowanej ustawy, zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji odwołał się do poglądu wyrażonego w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba przy tym zauważyć, że w świetle art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała składu 7 sędziów NSA wiąże co do zasady jedynie w sprawie, w której została wydana. Niemniej, posiada ona także tzw. ogólną moc wiążącą, polegającą na tym, że składy sądu orzekające w podobnych sprawach powinny respektować stanowisko wyrażone w takiej uchwale. Jak wynika bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawy nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu 7 sędziów NSA, to powinien on przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia określonemu składowi NSA. Jest to zatem jedyny sposób kwestionowania poglądu wyrażonego w uchwale składu 7 sędziów NSA. Sąd pragnie od razu zaznaczyć, że podziela stanowisko wyrażone w cytowanej uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r. W cytowanej uchwale stwierdzono, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono zarazem, że wspomniana forma wsparcia finansowego pełni rolę rekompensaty za niepodejmowanie lub rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dlatego też świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno otrzymywać osoby, które wprawdzie nie wykonują pracy w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, lecz mimo to osiągają dochody z innych źródeł. Jednocześnie, przytoczona definicja legalna zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z art. 3 pkt 22 powołanej ustawy o świadczenia rodzinnych nie podlega wykładni rozszerzającej, polegającej w szczególności na włączeniu do tego przepisu innych niż wyraźnie w nim wyliczonych form aktywności zawodowej. Konsekwentnie zatem należy uznać, że pominięcie w art. 3 pkt 22 cytowanej ustawy prowadzenia gospodarstwa rolnego było celowym zabiegiem ustawodawcy. W omawianej uchwale stwierdzono zarazem, że prowadzenie gospodarstwa rolnego nie musi polegać na osobistym wykonywaniu zadań związanych z produkcją rolną, lecz może również polegać na nadzorowaniu, zarządzaniu lub kierowaniu takim gospodarstwem rolnym. Tym samym co do zasady rolnik nie może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne; zwłaszcza, że w odróżnieniu od pracownika nie jest on poddany wymogom w zakresie czasu i organizacji pracy, co z kolei pozwala mu na elastyczne zarządzanie własnym czasem, także w zakresie opieki na osobą niepełnosprawną. Niemniej ustawodawca nie definiuje wyrazu "rolnik" na gruncie powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dlatego też niezbędne jest odwołanie się do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. nr 50 poz. 291 z późn. zm.), wedle którego rolnikiem jest pełnoletnia osoba fizyczna, zamieszkująca oraz prowadząca na terytorium RP osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolny, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Tym samym kluczową przesłanką uznania danej osoby za rolnika jest fakt prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego, przy czym w myśl art. 3 pkt 6 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. nr 136 poz. 969 z późn. zm.) przez gospodarstwo rolne rozumie się obszar gruntów, sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione na użytkach rolnych, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha fizyczny lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym także spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Należy poza tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, ubezpieczeniu społecznemu podlega z mocy ustawy rolnik, którego gospodarstwo rolne obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny. W pozostałym zakresie rolnik podlega ubezpieczeniu na wniosek. Ponadto, w art. 38 pkt 1 cytowanej ustawy wprowadzone zostało wzruszalne domniemanie prowadzenia działalności rolniczej przez właściciela gruntów zaliczonych do użytków rolnych, co stanowi przejaw ogólnej zasady, wedle której podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników zależy od faktycznego prowadzenia działalności rolniczej, a nie jedynie od samego posiadania gospodarstwa rolnego. Tym samym uznanie danej osoby za rolnika wymaga wykazania, że prowadzi ona gospodarstwo rolne, co wyraźnie nawiązuje do stanowiska prezentowane w omawianej uchwale NSA z dnia 11 grudnia 2012 r. Trzeba poza tym także wskazać, że pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego wiąże się z objęciem ubezpieczeniem społecznym. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 205 poz. 1585 z późn. zm.), za osobą pobierającą świadczenie pielęgnacyjne wójt, burmistrz albo prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przez okres niezbędny do uzyskania 25-letniego okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładowego). Tym samym ustawodawca zdaje się prima facie wykluczać przypadek, gdy osoba ubiegająca się o rozważane świadczenie korzysta już z ubezpieczenia społecznego na podstawie innego tytułu. Niemniej, wedle art. 6 ust. 2b cytowanej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta nie opłaca wspomnianej składki za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli podlega ona obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z innego tytułu na podstawie przepisów odrębnych. Dlatego też sam fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu nie przekreśla jeszcze definitywnie możliwości uzyskania omawianej formy wsparcia finansowego. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika jedynie, że skarżąca jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni [...] ha przeliczeniowego, co znajduje swoje potwierdzenie w decyzji nr Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lutego 2011r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2011 r. (akta adm. organu I instancji). Nadto jej mąż P. K. jest właścicielem gospodarstw rolnego o powierzchni [...] ha przeliczeniowego, co wynika z w decyzji nr [...] Wójta Gminy z [...] lutego 2011r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości (akta adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Organy administracji publicznej uznawały przy tym w toku postępowania, że przedstawiony powyżej materiał dowodowy był wystarczający do zakwalifikowania skarżącej jako rolnika, co w konsekwencji prowadziło do wydania decyzji o odmowie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Takie stanowisko, w świetle zebranych dowodów jest jednak w ocenie Sądu przedwczesne. W oparciu o zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał można bowiem jedynie stwierdzić, że skarżąca jest właścicielką gruntu rolnego, co jeszcze nie przesądza o trafności przypisania jej statusu rolnika. W tym celu niezbędne jest bowiem wykazanie, że skarżąca faktycznie prowadzi gospodarstwo rolne. Organy administracji publicznej nie przeprowadziły na tę okoliczność żadnego dowodu, ani tym bardziej skutecznie nie zakwestionowały twierdzeń skarżącej, zawartych w odwołaniu, gdzie oświadczyła, że nie pracuje w gospodarstwie rolnym, mąż prowadzi samodzielnie gospodarstwo rolne, skarżąca jest tylko żoną osoby wykonującej zawód rolnika. Nadto oświadczyła, że nie ma możliwości prowadzenia gospodarstwa rolnego z uwagi na opiekę nad synem. Podkreślić przy tym należy, że z akt sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni przekraczającej 1 ha, ustalenia zatem wymaga, czy grunt ten stanowi gospodarstwo rolne, czy też wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, na którym pracuje mąż skarżącej i dalej czy skarżąca faktycznie prowadzi na tym gruncie gospodarstwo rolne. Organy nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, decydującego o istotnych okolicznościach mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd daje zarazem wiarę wyjaśnieniom skarżącej, iż nie wykonuje ona osobiście pracy we wspomnianym gospodarstwie rolnym z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad swoim dzieckiem. Niemniej, prowadzenie gospodarstwa rolnego, na co trafnie zwrócono uwagę w powołanej uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., może również polegać na nadzorowaniu, zarządzaniu lub kierowaniu takim gospodarstwem rolnym, co niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca sama nie wykonuje pracy w tym gospodarstwie, lecz uwzględnić należy, że taką bezpośrednią pracę wykonuje jej mąż. Brak ustaleń faktycznych organu w tym istotnym zakresie. Należy przy tym podkreślić, że kwestia osiągania dochodu lub straty z prowadzonego gospodarstwa ma jedynie znaczenie wtórne i nie wpływa na uzyskanie przez daną osobą statusu rolnika. Uzyskiwanie korzyści majątkowych jest bowiem również nieistotne przy ocenie niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 3 pkt 22 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd nadto zauważa, że w aktach sprawy brak zaświadczenia o ubezpieczeniu skarżącej w KRUS, na co powoływał się organ administracji w zaskarżonej decyzji, co przesądziło o uznaniu jej za rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Jakkolwiek Sąd podkreśla, że fakt nawet obowiązkowego ubezpieczenia w KRUS, z tytułu bycia właścicielem gruntu rolnego przekraczającego 1 ha, nie jest przesłanką do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, o czym była mowa powyżej Podsumowując, należy uznać, że dotychczas materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżąca jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne z samego tylko faktu bycia właścicielką gruntu rolnego. Brak wystarczających podstaw do przyjęcia, że nie spełnia ona przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Zwłaszcza, że organ w toku postępowania skutecznie nie zakwestionował jej oświadczenia, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej winny mieć na uwadze przedstawioną powyżej wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, którą to wykładnią organ administracyjny jest związany z mocy art. 153 p.p.s.a. Organ dokona ponownych ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie i następnie jego oceny według wskazań zawartych w niniejszym wyroku oraz zbada, czy skarżąca spełnia przesłanki wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu I instancji. Treść art. 152 p.p.s.a. uzasadnia rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II wyroku.