II SA/Po 1110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi L. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia numeru porządkowego nieruchomości; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]2014 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 3 kwietnia 2014 r. do Urzędu Miejskiego w K. wpłynęło pismo D. B. zawierające wniosek o ustalenie odrębnej, unikalnej numeracji porządkowej dla działek nr [...] (należącej do D. B.) i nr [...], w związku z faktem, iż obie wymienione nieruchomości oznaczone są takim samym, powtarzającym się numerem porządkowym - ul. G. . Wnioskodawczyni wniosła o pozostawienie aktualnej numeracji w odniesieniu do jej nieruchomości. O wszczęciu postępowania zawiadomiono L. i Z. M. właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. L. i Z. M. zgłosili sprzeciw wobec proponowanej zmianie numeru porządkowego ww. nieruchomości. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających zawiadomieniem z dnia 5 maja 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta K. zmienił dla dz. nr [...] (obręb ewid. 149), dotychczasową numerację porządkową i ustalił nowy adres - K., ul. G. . Z powyższym nie zgodzili się L. i Z. M., którzy dnia 15 maja 2014 r. wnieśli do Prezydent Miasta K. pismo zatytułowane "Odwołanie", w którym kwestionowali zawiadomienie o zmianie numeru porządkowego. Prezydent Miasta K. w dniu 6 czerwca 2014 r. wydał decyzję nr WGK.6624.16.8.2014, którą odmówił przywrócenia numeru porządkowego dla nieruchomości położonej w K. przy ul. G. a, oznaczonej w ewidencji gruntów (obr. ewid. 149 P.) jako działka nr [...] o pow. 0,0920 ha, stanowiącej własność L. i Z. małż. M., zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] do adresu ul. G. . Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że do roku 1975 przedmiotowe grunty stanowiły tereny wsi P.. Na podstawie aktu własności ziemi nr [...], z dnia [...] 1976 r. działka nr [...] (późniejsza dz. nr [...]) stała się własnością Z. i L. małż. M., natomiast na podstawie aktu własności ziemi nr [...], z dnia [...] 1976 r. działka nr [...] (późniejsza dz. nr [...]) stała się własnością H. i W. małż. M.. Jak wynika z dokumentacji Urzędu Miejskiego, po włączeniu gruntów wsi P. w administracyjne granice miasta K. w 1977 r. w oparciu o obowiązujące wówczas w tym zakresie przepisy Geodeta Miejski w K., dla nieruchomości będącej własnością H. i W. małż. M. (dz. nr [...] późniejsza dz. nr [...]) ustalił nowy adres jako "ul. G. ". Natomiast dla działki sąsiedniej nr [...] (późniejsza dz. nr [...]), będącej własnością Z. i L. małż. M., ustalenia nowego adresu zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami nie dokonano. Również w księdze wieczystej nr KW [...], obejmującej nieruchomość Z. i L. małż. M., brak dokumentów dotyczących ustalenia nowego adresu dla tej nieruchomości. Ponadto w operacie ewidencji gruntów i budynków obie działki oznaczone były tym samym numerem porządkowym tj. G. . Zatem jedynym dokumentem ustalającym adres nieruchomości w oparciu o obowiązujące wówczas w tym zakresie przepisy (tj. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji porządkowej oraz Zarządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 28 czerwca 1968 r. o ustaleniu wytycznych w sprawie nadawania nazw ulicom i placom oraz numeracji nieruchomości) jest pismo Geodety Miejskiego w K., nr BGM - 326/600/77, z dnia 10 sierpnia 1977 r., nadające dla nieruchomości będącej własnością H. i W. małż. M. (dz. nr [...] późniejsza dz. nr [...]) nowy adres "ul. G. ". Dalej organ podniósł, iż powtarzające się adresy dla dwóch sąsiadujących działek nr [...] i [...] (obręb ewid. 149) to sytuacja nieprawidłowa, utrudniająca prawidłowe funkcjonowanie nieruchomości. W związku z faktem, iż działce nr [...] do dnia dzisiejszego nie został formalnie nadany adres nieruchomości, Prezydent Miasta K. zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] 2014 r., ustalił przedmiotowy adres jako ul. G. Organ wyjaśnił, iż ustalenia numeru porządkowego dokonuje się w formie czynności matarialno-technicznej i polega ona na zawiadomieniu zainteresowanych osób o odpowiednim oznaczeniu nieruchomości w oparciu o wynikający z dokumentów jej aktualny stan faktyczny i prawny. Numery porządkowe ustala się w procesie aktualizacji, uzupełniania bądź zmiany jako odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność oraz unikalność. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów zmiany numeracji porządkowej dokonuje się, jeżeli istniejąca numeracja porządkowa budynku zawiera wady utrudniające jej wykorzystanie, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu. Ponieważ zmiana została dokonana w celu usunięcia wady utrudniającej funkcjonowanie nieruchomości, to nie istnieje prawna możliwość przywrócenia numeru porządkowego zgodnie ze stanem sprzed zmiany adresu. Przedmiotowa działka nie spełnia warunków określonych w wyżej wymienionych przepisach, jak również wnioskowany do przywrócenia adres na terenie miasta K. już istnieje, dlatego też należało odmówić załatwienia wniosku i orzec jak w sentencji decyzji. W decyzji zamieszczono pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. i Z. małż. M. podnosząc, iż nie zgadzają się z decyzja. W ich ocenie postępowania było prowadzone jednostronnie na korzyść D. B. Podnieśli, iż od kilkudziesięciu lat nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie numeracji porządkowej ich nieruchomości. Zaznaczyli, iż numeracja idzie od lewej strony budynku. Jeżeli zatem numeracja ma zostać ustalona obiektywnie i sprawiedliwie to należąca do nich posesja powinna mieć numer , a nieruchomość D. B. Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż kwestia nadania numeru porządkowego nieruchomości została uregulowana w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 47a ust 1 pkt 1 i ust. 5 tej ustawy nadania numeru porządkowego nieruchomości dokonuje organ gminy i jest to czynność materialno-techniczna. Dalej organ ustalił, iż ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że Rejonowe Biuro Geodety Miejskiego w K. pismem z dnia [...] 1977 roku Nr [...] zawiadomiło H. M.a (właściciela działki nr [...] – aktualnie [...]), że na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 roku w sprawie numeracji nieruchomości (Dz. U. nr 23, poz. 151) nieruchomości położonej w K. obręb ewid. W. P. nadano numer porządkowy ul. G. . Tymczasem L. i Z. małż. M. nie legitymują się takim zawiadomieniem o nadaniu ich posesji numeru porządkowego. Kolegium wyjaśniło, iż jedynym dokumentem, który określa numer porządkowy nieruchomości było i jest zawiadomienie skierowane do właścicieli nieruchomości, o nadaniu nieruchomości numeru porządkowego. O numerze porządkowym nie przesądzają takie dokumenty jak zameldowanie czy decyzja o pozwoleniu na budowę. Skoro sąsiednia nieruchomości ma nadany numer porządkowy "" to zasadne było nadanie nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] numeru "a". Organ podkreślił, iż nadanie numeru nastąpiło z urzędu w związku z czym właściciela nieruchomości nie będą obciążały koszty związane ze zmianą dokumentów. Kolegium stwierdziło nadto, iż ze względu na fakt, że L. i Z. M. nie zgadzają się z działaniami organu I instancji, prawidłowo odmówiono przywrócenia numeru porządkowego w drodze decyzji administracyjnej. W świetle orzecznictwa sądowego kwestia sporu właściciela z organem w sytuacji gdy właściciel nie zgadza się na nadany numer porządkowy winna być rozstrzygnięta decyzją administracyjną, która umożliwia stronie dochodzenie swoich racji w postępowaniu instancyjnym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli L. M. i Z. M. zarzucając: 1. wydanie decyzji II instancji niezgodnej z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów ( §5 ust.8 pkt 2 ); 2. wydanie decyzji II instancji, biorąc za podstawę to, że odwołujący się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie legitymują się zawiadomieniem o nadaniu numeru porządkowego, które właściciele sąsiadujących posesji (następcy prawni braci skarżącego) posiadają, przy czym nr "" wyprzedza z jakiegoś powodu nr "12" i nie ma to związku z czasem powstawania budynku brata J. (syna J.) M. i części budynku bliźniaczego brata H. M.; 3. podjęcie decyzji II instancji na podstawie faktu posiadania przez H. M. pisma Rejonowego Biura Geodety w K. z dnia 10 sierpnia 1977 r. nr [...] o nadaniu numeru porządkowego otrzymanego przez adresata tego pisma - jako jedynego adresata - z naruszeniem prawa współwłasności brata Z.. Podniesiono także, iż ul. G. jest ulicą jednokierunkową i kierunek ruchu pojazdów na tej ulicy jest zgodny z kierunkiem wrastania numerów. Zasadnym byłoby wiec przywrócenie dla nieruchomości skarżących nr "" , a sąsiedniej nieruchomości należącej do D. B. nadania numeru "a". Zarzucono także, iż organ I instancji nie chce podjąć urzędowej zmiany trzech numerów posesji - po stronie parzystej nr "" wyprzedza numer "12". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2014 r. skarżący powtórzyli zarzut naruszenia §5 ust.8 Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów z dna 9 stycznia 2012 r. W wyniku zmiany numeracji dokonanej przez organ I instancji na ul. G. Anonim powstał stan całkowicie niezgodny z przepisami tego rozporządzenia. Po posesji numer 10 aktualnie zlokalizowana jest nieruchomość skarżących oznaczona nr a, następna nieruchomość ma nr , a kolejne są nr 12 i 16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności podjętych przez organ administracji rozstrzygnięć sąd, stosownie do zapisu art. 134 P.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Kwestie związane z nadawaniem numeru porządkowego nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Stosownie do treści do art. 47a ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym o dnia 19 października 2010 r. do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera, między innymi, numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Zgodnie z ust. 5 art. 47a Prawa geodezyjnego i kartograficznego wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. W stanie prawnym obowiązującym w dacie prowadzenia sprawy przez organ drugiej instancji brzmienie wskazanych przepisów było identyczne. Nadanie numeru porządkowego nieruchomości jest zatem następstwem wykonania przez organ gminy zadań wskazanych w art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a jej następstwem jest m.in. administracyjny obowiązek oznaczenia nieruchomości przez właściciela (art. 47b ust. 1 - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Analiza przepisów dotyczących nadawania numerów porządkowych nieruchomościom na tle orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, iż następuje to w formie czynności materialno-technicznej (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., l OSK 30/11, LEX nr 1149370, z dnia 1 lutego 2008 r., I OSK 6/07, publ. LEX nr 447879, z dnia 22 października 2013 r., I OSK 980/12 dost. w CBOSA, a także wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2002 r., SA/Bk 1074/01 (niepubl.) i wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., IV SA/Wa 853/08 (niepubl.); WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2006 r., III SA/Łd 141/06 (niepubl.) oraz 18 kwietnia 2007 r., III SA/Łd 592/06 (niepubl.); WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 stycznia 2011 r., II SA/Go 760/10, publ. LEX nr 953222, WSA w Krakowie z dnia 23 września 2014 r., III SA/Kr 893/14, WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2014 r., I SA/Wr 8/14; WSA w Lublinie z dnia 21 stycznia 2010 r., III SA/Lu 441/09 i z dnia 3 stycznia 2013 r., III SA/Lu 472/11– dost. w CBOSA). Za takim stanowiskiem przemawia fakt, iż zasadą "trybu decyzyjnego" jest jego zastosowanie, gdy wynika to on z przepisu prawa. Inaczej mówiąc, gdy obowiązuje przepis prawa uzasadniający załatwienie sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej, z którego treści wysnuć można wniosek - choćby w sposób pośredni, iż rozstrzygnięcie następuje w formie decyzji. Stworzona w nauce prawa teoretyczna konstrukcja decyzji administracyjnej, której poszczególne elementy zostały recypowane m.in. przez art. 104 oraz art. 107 k.p.a., ułatwiają w razie wątpliwości ustalenie, czy przewidziana w prawie materialnym forma załatwienia danej rodzajowo sprawy odpowiada pojęciu decyzji administracyjnej. Wobec tego stwierdzenie zawarte w art. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie (por. orzeczenie NSA z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA nr 2/1985). Reasumując stwierdzić należy, iż nadanie numeru porządkowego następuje wyłącznie w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, która to czynność podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w z zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Z tego rodzaju sytuacją procesową mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Prezydent Miasta K. formalnie prawidłowo dokonał nadania nieruchomości skarżących numeru porządkowego a w drodze czynności materialno-technicznej, której wyrazem było skierowanie do nich pisma z dnia [...]2014 r., nr [...]. W reakcji na powyższą czynność materialno-techniczną skarżący skierowali do Prezydenta Miasta K. pismo zatytułowane "Odwołanie", w którym zakwestionowali nadanie ich nieruchomości nadanie numeru porządkowego a, wskazując między innymi, iż nieruchomość ta miała już numer porządkowy i numer ten winien zostać zachowany. Pismo skarżących skierowane do Prezydenta Miasta K. niewątpliwie stanowiło złożone w terminie o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jakiego organ dopuścił się przy dokonywaniu czynności materialno-technicznej i tak też winno zostać przez organ zakwalifikowane i rozpoznane, co w przypadku doręczenia skarżącym w terminie 30 dni odpowiedzi odmownej, względnie nie doręczenia im jakiejkolwiek odpowiedzi w terminie 60 dni uprawniałoby ich do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na czynność materialno-techniczną nadania ich nieruchomości numeru porządkowego a (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Wbrew jednoznacznemu brzmieniu przywołanych powyżej przepisów Prezydent Miasta K. miast rozpoznać pismo skarżących jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa czynnością materialno-techniczną nadania numeru porządkowego nieruchomości, potraktował je jako podanie inicjujące nowe, odrębne postępowanie administracyjne, które zakończył wydaniem decyzji administracyjnej. Potraktowanie wniosku o usunięcie naruszenia prawa jako podania inicjującego nowe postępowanie administracyjne uznać należy za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k,p.a. zarówno ze względu na oczywistość tego uchybienia jak i jego wagę. Poprzez swoje uchybienie Prezydent Miasta K. uniemożliwił bowiem stronie poddania kontroli sądowoadministracyjnej swojej czynności nadania nieruchomości skarżących numeru porządkowego. Utrzymanie zaś w mocy obarczonej wadą nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. dnia [...] 2014 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. spowodowało, że także zaskarżona decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą nieważności, jako rażąco naruszająca prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 1999 r., sygn. IV SA 1051/97, LEX nr 47905; z 12 kwietnia 2000 r., sygn. II SA/Gd 1089/98, dostępny w CBOSA; z 18 kwietnia 2000 r., sygn. II SA/Gd 954/98, LEX nr 44072). Niezależnie od powyższego i niejako na marginesie rozważań o charakterze zasadniczym dla niniejszej sprawy, zauważyć w tym miejscu należy, iż w literaturze przedmiotu sygnalizuje się, iż jako przypadek braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej należy potraktować wydanie decyzji dotyczącej czynności materialno – technicznej (J. Borkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. C.H. Beck, 7. wydanie, str. 733). Z taką zaś sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie w orzecznictwie pojawiały się poglądy dopuszczające możliwość wydania decyzji dotyczącej numeracji porządkowej nieruchomości, ale tylko w przypadkach odmowy nadania lub zmiany numeru porządkowego nieruchomości, czyli nieuwzględnienia wniosku strony (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 lipca 2006 r., II SA/Ol 248/06 (niepubl.), wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2010 r. III SA/Kr 201/10 (niepubl.), a w orzeczeniach tych jako argument przemawiający za przyjęciem trybu decyzyjnego przyjmowano – podkreślaną także przez Kolegium - potrzebę umożliwienia stronie dochodzenie swoich racji w postępowaniu instancyjnym, to jednak z poglądem tym nie sposób się zgodzić, bowiem pomija on okoliczność, iż w przypadku aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, do jakich niewątpliwie zaliczyć należy czynności materialno-techniczne związane z nadaniem numeru porządkowego nieruchomości (co obejmuje także zmianę numeru, będącą przecież nadaniem nowego numeru porządkowego oraz odmowę nadania lub zmiany numeru) ochrona interesu prawnego adresatów tych aktów lub czynności zagwarantowana jest poprzez umożliwienie zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. Reasumując w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości zawsze przybiera formę czynności materialno-technicznej, a więc także w przypadku odmowy nadania lub odmowy zmiany numeru porządkowego. Jak wskazano już bowiem powyżej załatwienie sprawy przez organ przez wydanie decyzji następuje bowiem tylko w sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA nr 2/1985). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność obu wydanych w sprawie decyzji (pkt I sentencji wyroku). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Prezydenta Miasta K. będzie rozpoznanie pisma skarżących z dnia 15 maja 2014 r. jako wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Charakter stwierdzonych uchybień spowodował, iż na obecnym etapie postępowania przedwczesnym było rozpoznawanie merytorycznych zarzutów skargi, albowiem prowadziłoby to do zastąpienia przez Sąd właściwego organu administracji w rozpoznaniu wniosku o usunięcie naruszenia prawa. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z kolei w pkt III wyroku Sąd, działając na podstawie art. 152 p.p.s.a. określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.