II SA/Po 1122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. M., J. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - S. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A" S. G. z siedzibą w C. przy ul. K. nr [...], pozwolenia na budowę namiotu usługowo-handlowego prefabrykowanego, na działce położonej w C. przy ul. K., oznaczonej numerem geodezyjnym ewidencji gruntów [...], kategoria obiektu budowlanego XVII. W sentencji decyzji wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dotyczy obiektów położonych w C. przy ul. K. oznaczonych numerami ewidencji geodezyjnej gruntów [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż badając zgodność wnioskowanego zamierzenia budowlanego z zapisami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie (uchwała Nr Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 2006r.) stwierdził, że projektowany namiot usługowo-handlowy prefabrykowany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto dokumentacja projektowa, która została dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor uzyskał również uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co potwierdza stosowna pieczęć z dnia 18 lipca 2012 r. na rysunku planu zagospodarowania działki oraz na rzucie przyziemia wchodzących w skład projektu budowlanego. W uzasadnieniu nie wskazano oparciu o jakie przepisy prawa materialnego oraz na podstawie jakich dowodów organ ustalił obszar oddziaływania obiektu jako obejmujący jedynie działki nr [...], [...] i [...]. Odnosząc się do pisma A. i J. M. z dnia 17 września 2012 r. organ stwierdził, iż podniesione w nim zarzuty są nieuzasadnione, gdyż projektowany namiot usługowo-handlowy prefabrykowany nie jest sprzeczny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., ani nie narusza interesu osób trzecich. Starosta podniósł, iż lokalizacja przedmiotowego namiotu usługowo-handlowego jest planowana w odległości 6 m od granicy działki oznaczonej numerem geodezyjnym ewidencji gruntów [...] będącej własnością A. i J. M.. Zdaniem organu w swym piśmie Państwo M. poruszają również inną problematykę, która w ocenie organu nie dotyczy sprawy wydania pozwolenia na budowę namiotu usługowo-handlowego. Organ z przedmiotowego pisma poddał analizie tylko te uwagi, które miały związek z działką na której inwestor S. G. zamierza zlokalizować namiot usługowo-handlowy prefabrykowany. Starosta C. uznał, że przedmiotowy namiot usługowo-handlowy prefabrykowany zlokalizowany na działce oznaczonej numerem geodezyjnym ewidencji gruntów [...] nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływaniu projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Decyzja powyższa doręczona została jako stronom postępowania, wraz z pouczeniem o możliwości i terminie wniesienia odwołania, między innymi A. M. i J. M. – właścicielom działki nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i J. M.owie podnosząc, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego. Ponadto podnieśli szereg zarzutów dotyczących nierzetelnej działalności organów architektoniczno-budowlanych. Wskazali na uciążliwości związane z prowadzaniem działalności gospodarczej na działkach należących do inwestora znajdujących się w sąsiedztwie działki należącej do odwołujących się. Ponadto strona odwołująca się zarzuciła, iż autor zatwierdzonego projektu budowlanego nie posiada uprawnień w zakresie architektury i urbanistyki, brak jest planu zagospodarowana działek, brak jest zaświadczenia Burmistrza Miasta C. o zgodności działalności i zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podniesiono, że "pieczątka i podpis strażaka" to nie opinia. Projekt nie zawiera opisu zabezpieczenia przeciwpożarowego. Zarzucono także, iż organ nie przeprowadził oceny już działającej hurtowni. Zakwestionowano charakter prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej, którą nie są usługi lecz działalność produkcyjna. Stwierdzono także, iż lokalizacja inwestycji 6 m od granicy z działką sąsiednią jest fikcją, gdyż przy granicy tej stoją konstrukcje metalowe i składowane są materiały. Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany przepisem art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. W rozumieniu tego przepisu przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu tego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Według Wojewody Wielkopolskiego ustalenia organu I instancji dotyczące obszaru oddziaływania projektowanego obiektu potwierdzają, że obszar ten jest ograniczony do działek nr [...], [...] i [...]. Działka nr [...] należąca do skarżących pozostaje poza obszarem oddziaływania przedmiotowego obiektu. Wnioskodawcy nie przedłożyli żadnych dowodów i nie wskazali, iż przedmiotowy obiekt spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości. Organ stwierdził, iż niewątpliwie przepis art. 28 ust. 2 prawa budowlanego zawęża krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których projektowane przedsięwzięcie może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Przy czym zważyć należy, iż ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania nieruchomości. Na straży prawa do zabudowy określonej w art. 4 prawa budowlanego, stoi przepis art. 28 ust. 2 czyniąc stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę każdego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, na przykład przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 75/06). W ocenie organu odwoławczego, w świetle przywołanej definicji strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i definicji obszaru oddziaływania zapisanej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wydana przez Starostę C. decyzja jest prawidłowa. Działka odwołujących się, nie znajduje w tak rozumianym obszarze oddziaływania, ponieważ projektowany obiekt zlokalizowany jest w odległości 6,0 m od granicy działki nr [...] i taka lokalizacja została pozytywnie i bez uwag uzgodniona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z tych powodów, oceniając przymiot strony w oparciu o treść art. 28 ust. 2 w związku, z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz uwzględniając cechy projektowanego obiektu budowlanego (obiekt namiotowy), sposób zagospodarowania terenu, treść zakazów i nakazów zawartych w przepisach odrębnych, organ stwierdził, iż w tej sprawie brak jest konkretnego przepisu prawa wskazującego na ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez odwołujących się z ich nieruchomości, w rozumieniu art. 3 pkt 20, w zw. z art. 4 Prawa budowlanego. Przeprowadzone badanie sprawy pod kątem powstania interesu prawnego skarżących przy wydawaniu pozwolenia na budowę wskazuje, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zaprojektowane w sposób określony w przepisach prawa, w szczególności Prawa budowlanego, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, (o czym świadczą również oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej), zapewniając tym samym poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Reasumując Wojewoda Wielkopolski stwierdził, iż ustalenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie są stroną postępowania skutkuje załatwieniem sprawy w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i J. M. powtarzając zarzuty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucili naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazali na zakłócenia hałasu i środowiska przez działalność gospodarczą prowadzoną na działkach należących do inwestora. Zakwestionowali również opinię dotyczącą ochrony przeciwpożarowej na terenie planowanej inwestycji oraz sposób obsługi komunikacyjnej. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dna 5 czerwca 2013 r. J. M. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Mając powyższe stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem szeregu przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż skarżący przez organ I instancji byli uznawani za strony postępowania, o czy świadczy zarówno obszerne odniesienie się do ich pisma procesowego w uzasadnieniu decyzji Starosty C. jak i przede wszystkim okoliczność, że organ ten doręczył im decyzję jako stronom postępowania, wraz z pouczeniem o możliwości i terminie wniesienia odwołania. W takiej sytuacji procesowej logicznym jawi się postępowanie skarżących, którzy w swoim środku zaskarżenia nie wykazywali posiadania przymiotu strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, lecz skoncentrowali się na ich zdaniem zasadnych, merytorycznych zarzutach pod adresem decyzji Starosty C. z dnia [...] 2012 r. Organ II instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2012 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego w żaden sposób nie poinformował odwołujących się o powziętych wątpliwościach co do przysługiwania im przymiotu strony, jak również nie poinformował ich o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania, przez co uniemożliwił im czynny udział w postępowaniu i przedstawienie argumentów przemawiających za uznaniem ich za podmioty posiadające przymiot strony postępowania. Zauważyć zaś w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zaś w myśl art. art. 9 k.p.a. są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy winny czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Sposób procedowania Wojewody Wielkopolskiego w niniejszej sprawie stanowił zaś oczywiste naruszenie przytoczonych powyżej zasad ogólnych prowadzenia postępowania administracyjnego. Nie sposób bowiem zaaprobować sytuacji, w której organy administracji zastawiają swoistą pułapkę procesową na obywatela, w ten sposób, że początkowo bez jakichkolwiek wątpliwości uznają go za stronę postępowania, a następnie, w postępowaniu odwoławczym zmieniają stanowisko, bez uprzedniego umożliwienia czynnemu uczestnikowi postępowania przedstawienia argumentów dotyczących tak istotnej dla sprawy okoliczności, jak posiadanie przez niego przymiotu strony. Niezależnie od powyższego zauważyć dalej trzeba, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten jest zatem przepisem prawa materialnego, ponieważ kryterium "znajdowania się w obszarze oddziaływania", na którym oparta jest legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę, ma charakter materialnoprawny. Posiadanie przymiotu bycia stroną danego postępowania administracyjnego, w tym w szczególności postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę ma zatem charakter obiektywny i nie jest w żaden sposób uzależnione od tego czy organ administracji uznaje dany podmiot za stronę postępowania, czy też takowego uznania podmiotowi odmawia. Podkreślić trzeba, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z art. 7 k.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego, w tym określenie kręgu stron postępowania - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie Wojewoda Wielkopolski wymogom tym niewątpliwie nie sprostał, przez co doszło do naruszenia skodyfikowanej w art. 7 k.p.a. zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy, to jest między innymi ustalić krąg stron postępowania. Zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I jak i II instancji brak jest bowiem jakiegokolwiek wyjaśnienia dlaczego jako obszar oddziaływania obiektu na budowę, którego udzielono pozwolenia przyjęto jedynie teren działek oznaczonych numerami [...], [...] i [...], a pominięto bezpośrednio sąsiadującą z działką inwestora działkę skarżących. Organy obu instancji ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, iż planowany obiekt budowlany posadowiony zostanie w odległości 6 metrów od granicy działki skarżących, nie wyjaśniając znaczenia prawnego tej okoliczności. Brak poczynienia w tym zakresie jakichkolwiek rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uniemożliwia jej kontrolę przez sąd administracyjny. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest bowiem jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Skoro zaś stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, to Wojewoda Wielkopolski przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wezwać skarżących do wskazania w oparciu o jakie przepisy uważają oni, iż ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji budowlanej, a jednocześnie niezależnie od oceny ewentualnie podniesionych w tym zakresie argumentów, dokonać samodzielnej analizy, czy w związku z realizacją planowanej inwestycji dojdzie do ograniczeń prawnych w zagospodarowaniu działki skarżących, za szczególnym uwzględnieniem wpływu realizacji inwestycji na działkę skarżących świetle przepisów techniczno-budowlanych. Dokonanie powyższych ustaleń niewątpliwie wymagać będzie uzupełnienia materiału dowodowego, albowiem z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, jaką klasę odporności pożarowej ma posiadać planowany na działce nr [...] obiekt usługowo-handlowy, zaś w świetle § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) może to mieć wpływ na dopuszczalność usytuowania względem tego obiektu innych, kolejnych obiektów. Określone bowiem w tabeli wskazanej w ust. 1 tej jednostki redakcyjnej minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków o określonej klasie odporności ogniowej niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego przekraczają odległość 6 metrów dzielącą planowany budynek od granicy działki skarżących, co zdaje się sugerować, iż posadowienie przedmiotowego budynku może mieć w przyszłości wpływ na dopuszczalność i sposób dalszej zabudowy działki skarżących. Dokonując ustaleń dotyczących kręgu stron postępowania organ winien pamiętać, iż jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć nie można wykluczyć sytuacji, w której w konkretnym przypadku oddziaływanie obiektu nie będzie wykraczać poza nieruchomość objętą wnioskiem, to jednak nie ma w tej kwestii miejsca na żaden automatyzm pozwalający na sztywne i generalne określenie kręgu stron postępowania budowlanego, bowiem bez skrupulatnej weryfikacji zakresu obszaru oddziaływania obiektu nie można wykluczyć, że oddziaływanie obiektu będzie wykraczać poza nieruchomość objętą wnioskiem (por. wyroki z dnia 21 lutego 2012, sygn. II OSK 2297/10 i z dnia 6 lipca 2007 r. II OSK 1016/06 – dostępne w Centralnej Bazie orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jedynie na marginesie powyższych rozważań Sąd pragnie nadto wskazać na niekonsekwencję w uzasadnieniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego, który pomimo umorzenia postępowania odwoławczego, a więc wydania rozstrzygnięcia o charakterze stricte procesowym wynikającego z ustalenia, iż zachodzi niedopuszczalność procedowania przez organ II instancji, jednocześnie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia dokonuje oceny prawidłowości zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego, w tym jego zgodności z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej, a więc czynności zastrzeżonych dla organu II instancji merytorycznie rozpoznającego skutecznie złożone odwołanie. Wobec zaistnienia wskazanych powyżej uchybień w postępowaniu organu II instancji brak było możliwości rozpoznania przez Sąd zarzutów skargi dotyczących naruszenia przy wydaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę przepisów prawa materialnego, albowiem na obecnym etapie sprawy byłoby to przedwczesne. Ocena czy została dokonana właściwa wykładnia prawa materialnego i należyte zastosowanie jego przepisów, może bowiem nastąpić jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niewadliwie ustalony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 p.p.s.a.