II SA/Po 1140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi A Spółka Akcyjna na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak Po wniesieniu skargi na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego strona skarżąca w dniu 19 listopada 2014 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] 2014 r., którą nakazano inwestorowi (skarżącej spółce) rozbiórkę części obiektu budowanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w [...]. Strona argumentowała, że wykonanie decyzji spowodowałoby nieodwracalny skutek polegający nie tylko na rozbiórce trzonu kominowego w pionie mieszkań przedmiotowego budynku, ale i likwidacji pomieszczeń łazienek położonych w wyodrębnionych lokalach znajdujących się w przedmiotowym budynku. Zdaniem strony, nieuniknionym rezultatem wykonania zaskarżonej decyzji byłoby całkowite uniemożliwienie korzystania z pomieszczeń tego budynku zgodnie z ich przeznaczeniem, bowiem brak sprawnego sanitariatu uniemożliwiałby zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych i zachowanie choćby elementarnej higieny osobistej, a także znacząco obniżyłby wartość i konkurencyjność takich lokali na rynku nieruchomości; usunięcie przedmiotowych przewodów kominowych zrodziłoby natomiast skutek w postaci niemożliwości zagwarantowania w nieruchomości podstawowych standardów bezpieczeństwa i higieny oraz ochrony przeciwpożarowej, a tym samym pozbawienie lokali, których dotyczy decyzja, możliwości wykorzystania na stały [pobyt] osób, czyli immanentnej ustawowej cechy lokalu mieszkalnego. Nadto skarżąca spółka podniosła, że według jej aktualnej wiedzy większość lokali położonych w przedmiotowym budynku znajduje się [w] rękach prywatnych właścicieli, w nieruchomości istnieje wspólnota mieszkaniowa, a właściciele lokali nie akceptują jakiejkolwiek ingerencji inwestora w ich mienie, stąd też wszelkie podejmowane dotychczas przez inwestora działania dotyczące zrealizowania obowiązków nałożonych przez organ kończyły się niepowodzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. Strona skarżąca na podstawie zaskarżonej decyzji zobowiązania została przez organ nadzoru budowlanego do rozbiórki części budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w [...] poprzez rozbiórkę trzonu kominowego (trzonu [...]) w pionie mieszkań nr [...]. Rozebranie tak istotnej konstrukcyjnie i funkcjonalnie części budynku mieszkalnego w sposób oczywisty wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu przywołanego przepisu, albowiem nastąpi nie tylko utrata części obiektu budowlanego, co do którego zachodzi realna obawa, że nie będzie można go przywrócić, ale przede wszystkim, że wskutek zasadniczej zmiany warunków sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny budynek może zostać pozbawiony funkcji mieszkalnej co do części lokali mieszkalnych w nim zawartych. Uznając zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia negatywnych skutków Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Tomasz Świstak