II SA/Po 1143/11

Katarzyna Witkowicz-Grochowska – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2011r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi F. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy postanawia zwolnić F. J. od kosztów sądowych. /-/ K.Witkowicz-Grochowska Skarżący F. J. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi wniósł o zwolnienie go od obowiązku zapłaty kosztów sądowych. We wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF skarżący argumentował, że ma 73 lata, jest osobą samotną, a jedynym jego dochodem jest emerytura, która wraz z dodatkiem wynosi 1.700 zł. miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że posiada stwierdzoną orzeczeniem ZUS całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji. Oświadczył, że całość otrzymanego świadczenia przeznacza na bieżące koszty utrzymania swojego oraz domu. Ponosi wysokie koszty związane z zakupem lekarstw oraz wizyt lekarskich u lekarzy specjalistów. Wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o powierzchni 35 m², nie posiada wartościowych ruchomości, ani oszczędności. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 245 §3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe. Utrzymuje się bowiem jedynie ze świadczenia emerytalnego z ubezpieczenia społecznego. Z uwagi na wiek i stan zdrowia nie ma możliwości uzyskania dodatkowego dochodu. Nadto ponosi zwiększone koszty koniecznego utrzymania związane z wydatkami na leki i leczenie. Doświadczenie życiowe wskazuje, że uzyskiwany dochód z trudem wystarcza na pokrycie podstawowych wydatków bieżącego utrzymania wnioskodawcy. Dochód w całości przeznacza na koszty mieszkania, leków, wyżywienia i opieki. Wobec powyższego nie pozostają już wolne środki, które mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych chociażby w części. Wobec powyższego, poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje uszczerbek w niezbędnych wydatkach koniecznego utrzymania skarżącego, a w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa do sądu. W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K.Witkowicz-Grochowska