II SA/Po 1151/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi I. D. i T. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka /-/A. Łaskarzewska Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego położonego na terenie działki nr [...]ark. 15 obręb [...] w P. przy ul. [...] dla M. i S. P. . W dniu [...] listopada 2002r. skarżący I. D. i T. D. będący właścicielami działki nr [...], ark. 15 obręb R. zgłosili sprzeciw wobec budowy budynku garażowego przy ul. [...] w P. . Skarżący podnieśli, że nie zostali powiadomieni na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002r. nr [...] Prezydent Miasta P. wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego położonego w P. przy ul. [...], zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]lipca 2002 r. nr [...]. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...] odmówił skarżącym I. D. i T. D. uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. budynku gospodarczo-garażowego położonego w P. przy ul. [...] i stwierdził wydanie decyzji nr [...] z dnia [...]lipca 2002r. z naruszeniem prawa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 tj. nie braniem udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż zatwierdzony w pozwoleniu na budowę projekt budynku garażowego usytuowany w granicy działek położonych w P. przy ul. [...] i ul. [...] oraz ul. [...] nie powoduje naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr106, poz. 1126 ze zm.) oraz warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140). Właściciele działek przy ul. [...] i [...] nie skorzystali z prawa zapoznania się w wyznaczonym terminie z aktami sprawy, zaś aktualni właściciele działki przy ul. [...] nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym w związku z nieujawnieniem w trakcie postępowania zmiany praw własności. O prowadzonym postępowaniu został powiadomiony poprzedni właściciel. W wyniku wznowionego na wniosek skarżących postępowania administracyjnego stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uchylenia pierwotnej decyzji pozwolenia na budowę. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2003r. skarżący wnieśli o uchylenie decyzji we wskazanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja narusza art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w trakcie wznowionego postępowania organ I instancji umożliwił stronom wniesienie dowodów mogących wnieść nowe fakty w sprawie z czego skarżący nie skorzystali. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela stanowisko wyrażone przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżących wyjaśniono, że przedmiotowy obiekt wzniesiony został zgodnie z przepisami prawa budowlanego, a zarzut związany z wysokością projektowanego obiektu i ograniczeniem dostępu światła do działki skarżących jest nietrafny. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skardze na decyzję organu II instancji, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i częściowe zwolnienie od kosztów sądowych powyżej kwoty 100 zł. Skarżący wywodzili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro budynek gospodarczy został usytuowany w granicy działki, bez zgody skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. pełnomocnik skarżących podniósł, że skarżący pozbawieni byli czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na nieujawnienie zmian własności, oraz że błędne jest stanowisko Wojewody wyrażone w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r., iż w postępowaniu przeprowadzonym z udziałem wszystkich stron zapadłoby co do istoty sprawy takie samo rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom w niej zawartym, nie narusza przepisów prawa, a do tych kwestii sprowadza się sądowa kontrola decyzji administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakres i forma projektu winny spełniać wymagania określone w art. 3 powyższego przepisu. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Związanie to jest tak daleko idące, że nawet gdyby decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była zdaniem organu wadliwa, to organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest związany decyzją lokalizacyjną aż do chwili usunięcia jej z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 04 lutego 1999r., IV SA 212/97). Składając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego inwestorzy M. i S. P. legitymowali się ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2002r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], położonej przy ul. [...], dla realizacji budynku gospodarczego, wydaną na podstawie Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. , zatwierdzonego Uchwałą Nr X/58/II/94 Rady Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 1994r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Woj. P. Nr 22, poz. 246 z dnia 08 grudnia 1994r. W/w decyzja lokalizacyjna określała powierzchnię planowanej inwestycji na 30m2, wysokość budynku jako jednokondygnacyjną, z preferencją stromego dachu. Następnie decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2002r. Prezydent Miasta P. , na wniosek inwestorów zmienił decyzję z dnia [...] kwietnia 2002r. w ten sposób, że powierzchnia planowanego budynku została określona na 40m2. Pozostałe ustalenia decyzji pozostawiono bez zmian. Jak wynika z załączonej do decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] kwietnia 2002r. mapy (nr [...]), planowany budynek gospodarczy został zaprojektowany w granicy z sąsiednimi działkami, w tym z działką stanowiącą własność skarżących. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), którego przepisy zgodnie z § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) mają zastosowanie w niniejszej sprawie, w § 12 przewidywały możliwość usytuowania budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynikało to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 05 marca 2001r., sygn. akt P. 11/2000 (ogłoszonym w Dz. U. Nr 17 z 17 marca 2001r., poz. 207) nie była wymagana, przy uzyskaniu pozwolenia na budowę, zgoda właścicieli sąsiednich działek na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy. Zarzuty skarżących w tej kwestii nie mogą więc być uwzględnione. Mając na uwadze powyższe uregulowania, należało dojść do wniosku, że przedłożony przez inwestorów M. i S. P. projekt budowlany spełniał wymagania określone w art. 34 i 35 prawa budowlanego, bowiem był zgodny z ostatecznymi decyzjami lokalizacyjnymi oraz z przepisami techniczno – budowlanymi. Skarżący nie wskazali żadnych faktów i dowodów, które mogłyby być podstawą do zakwestionowania powyższych ustaleń. Należy również wskazać, że budynek gospodarczy zgodnie z decyzją lokalizacyjną ma jedną kondygnację ze stromym dachem, a przepisy wyżej cytowanego rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie regulują kwestii zacienienia działki, a jedynie w § 13 regulują kwestie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skoro zatem decyzja z dnia [...] lipca 2002r. nie była wadliwa materialnie, a została wydana jedynie z uchybieniem przepisów procesowych (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to zgodnie z art. 146 § 2 kpa, istniały podstawy do stwierdzenia, że brak było powodów do uchylenia tejże decyzji. Po wznowieniu postępowania (i zapewnieniu w nim udziału skarżącym) mogła bowiem zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej z dnia [...] lipca 2002r. W tym stanie rzeczy, uznając że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka /-/A. Łaskarzewska kk