II SA/Po 1154/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...], znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Wójt Gminy G. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalił dla A. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku stacji demontażu pojazdów na części działki nr . w miejscowości O., gmina G. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] września 2011 r. A. M. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego konieczne było uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Od chwili złożenia wniosku z dnia [...] września 2011 r. organ I instancji kilkakrotnie wydawał pozytywne rozstrzygnięcia, lecz były one uchylane w administracyjnym toku instancji, a sprawę przekazywano Wójtowi Gminy G. do ponownego rozpatrzenia. Obecnie rozpoznając sprawę – w celu zbadania czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla rozważanego przedsięwzięcia – organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną, wyznaczając obszar analizowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), tj. w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki inwestora. Tak zakreślony obszar analizowany obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W ramach przeprowadzonej analizy stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się warsztat samochodowy, w ramach którego prowadzona jest konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Planowana inwestycja kontynuuje zatem funkcje istniejące na badanym terenie oraz występujący tam sposób zagospodarowania działek. Ustalono zarazem, że wielkość powierzchni zabudowy na działce należącej do inwestora wyniesie maksymalnie 5% powierzchni działki, nie przekraczając tym samym średniego wskaźnika powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym. Szerokość elewacji frontowej określono na maksymalnie 22,0 m w nawiązaniu do zabudowy na działce nr [...]. Wysokość planowanego obiektu budowlanego wyniesie natomiast maksymalnie 6,0 m, a zatem nie przekroczy wartości tego parametru w obszarze analizowanym. Podobnie usytuowanie stacji demontażu pojazdów w odległości 60 m od frontu działki będzie odpowiadało wymogom ładu przestrzennego. Organ I instancji zaznaczył poza tym, że dla planowanej inwestycji wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, przy czym działka inwestora znajduje się poza obszarem Natura 2000. W niniejszej sprawie uzyskano także niezbędne uzgodnienia. Tym samym spełnione zostały również wymogi, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co z kolei obligowało organ administracji publicznej do wydania pozytywnej decyzji o warunkach inwestycji. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. J. i M. J. odwołali się od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy planowana zabudowa kontynuuje funkcję obiektu budowlanego na działce nr [...], (2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez wyznaczenie zbyt dużego obszaru analizowanego i objęcie nim działki nr [...], która nie tworzy urbanistycznej całości z omawianym przedsięwzięciem. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że żadna z nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dla przedmiotowej inwestycji. W bezpośrednim otoczeniu działki inwestora nie znajduje się żaden obiekt przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie demontażu pojazdów. Tym bardziej, że taka działalność jest uciążliwa dla mieszkańców i środowiska. Ponadto, wbrew twierdzeniom organu I instancji, na działce nr [...] prowadzona jest w istocie sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Tym samym wspomniana działalność gospodarcza różni się znacząco od prowadzenia stacji demontażu pojazdów mechanicznych, a nawet od prowadzenia warsztatu samochodowego. Należy przy tym uwzględnić różnice zachodzące pomiędzy poszczególnymi obiektami budowlanymi o charakterze usługowym. Skarżący podnieśli również, że analiza urbanistyczna została przeprowadzona w sposób wadliwy. Organ I instancji nie podał bowiem odległości działki nr [...] od należącej do nich działki nr [...]. Nie wskazano również wymiarów części działki nr [...], na której ma się znajdować stacja demontażu pojazdów. Co więcej, w otoczeniu działki inwestora występują budynki o funkcji mieszkaniowej, wobec czego zamierzony obiekt budowlany będzie generował duże uciążliwości. Jednocześnie zabudowa na działce nr [...] nie tworzy jedności urbanistycznej z działką nr [...]. W odpowiedzi na powyższe odwołanie A. i R. M. wnieśli w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59, art. 60 i art. 61 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając zarazem ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło następnie, że analiza urbanistyczna została przeprowadzona prawidłowo i odpowiada wymaganiom powołanego rozporządzenia. Konsekwentnie zatem, skoro w obszarze analizowanym znajduje się warsztat samochodowy zlokalizowany na działce nr [...], to należy przyjąć, że planowana zabudowa nawiązuje do istniejących na tym obszarze obiektów budowlanych. Jednocześnie organ I instancji mógł odstąpić od średnich wartości poszczególnych parametrów, w szczególności w zakresie wysokości zamierzonej stacji demontażu pojazdów, szerokości elewacji frontowej czy wskaźnika zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło również, że kwestie związane z obsługą komunikacyjną i zacieniem zostaną zbadane na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. M. i J. J. zaskarżyli powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wystarczał do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i (2) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie, czy budowa stacji demontażu pojazdów w sąsiedztwie osiedla domów mieszkaniowych kontynuuje dotychczasową funkcję oraz dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] marca 2016 r. Sąd wezwał Wójta Gminy G. o nadesłanie w terminie 3 dni kompletnych akt administracyjnych sprawy zakończonej wymienioną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie z dnia [...] marca 2016 r. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Wójt Gminy G. wyjaśnił, że kompletne akta administracyjne sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. zostały już przesłane do Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. wraz z pismem przewodnim z dnia [...] grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna, choć tylko częściowo z powodów w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Na wstępie trzeba zauważyć, że we wniosku z dnia [...] września 2011 r. A. M. zwróciła się do Wójta Gminy G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów na działce nr [...], arkusz [...], obręb O., w miejscowości O. w gminie G. (k. 11-13 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie dla rozważanego terenu nie obowiązuje aktualnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były one kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu miejscowego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkluzja ta znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 59 u.p.z.p., w świetle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 61 u.p.z.p., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ustawy wymienionej w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uszczegółowieniem sposobu weryfikacji spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jak wynika przy tym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o jakiej mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość gruntu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że na potrzeby niniejszego postępowania sporządzona została w dniu [...] listopada 2014 r. analiza urbanistyczna. Dokument ten okazał się jednak zdaniem Sądu wadliwy. Należy podkreślić, że obszar analizowany został w przedmiotowej sprawie wyznaczony nieprawidłowo. Ani w części tekstowej analizy ani na załączniku graficznym nie wskazano w jakiej odległości od granic działki inwestora został on wyznaczony, czy przy jego wyznaczaniu zastosowano kryteria z § 3 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, czy i z jakich uzasadnionych względów wyznaczono obszar analizowany w odległości większej niż przewidziane rozporządzeniem odległości minimalne. Okoliczność ta miała w rozpatrywanej sprawie szczególnie istotne znaczenie z uwagi na specyficzny kształt działki nr [...]. Za front wspomnianej nieruchomości należy bowiem prima facie uznać jej najwęższy fragment, sąsiadujący bezpośrednio z drogą publiczną. Uwzględniając w tej mierze skalę, w jakiej sporządzono omawiany załącznik graficzny, można przyjąć, że przedmiotowa działka ma szerokość ok. 5 m. Konsekwentnie 3-krotność szerokości frontu działki wynosi ok. 15 m. Tymczasem z załącznika graficznego analizy wynika, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości ok. 250 m od granic działki inwestora, co z kolei stanowi ok. 50-krotne zwiększenie wspomnianego parametru i ok. 5-krotne zwiększenie minimalnej odległości z § 3 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia. Szerokość działki nr [...] w jej dalszej części (tj. w części, w której ma być zlokalizowana inwestycja) wynosi natomiast ok. 45 m. Jeżeli organ I instancji wyznaczyłby obszar analizowany przyjmując jako kryterium powyższy parametr, to odległość o jakiej mowa w § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia powinna wynosić ok. 135 m. Jak już wskazano wyżej obszar analizowany wyznaczono w odległości ok. 250 m od granic terenu inwestycji, co stanowi 5-krotność powyższego parametru. Ani analiza urbanistyczna ani decyzja organu I instancji nie wskazują na uzasadnione powody takiego sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Trzeba zaznaczyć, że organ administracji publicznej mógł odstąpić od wymogu zakreślenia 3-krotności szerokości frontu działki jako podstawowej odległości, w oparciu o którą wyznacza się obszar analizowany. Tym bardziej, że argumentem przemawiającym za powyższym rozwiązaniem jest w niniejszej sprawie specyficzny kształt działki inwestora. Niemniej w takim przypadku organ administracji publicznej powinien przekonująco wyjaśnić motywy swojego działania w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy bądź też wskazać na takie uzasadnienie w części tekstowej analizy urbanistycznej. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ I instancji poprzestał jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości większej niż 3-krotna szerokość frontu działki. Takie stwierdzenie uznać należy w niniejszej sprawie za niewystarczające. Nie podano bowiem wartości parametru stanowiącego podstawę do wyliczenia odległości z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, ani też nie wyjaśniono, jaka odległość została ostatecznie przyjęta przez organ I instancji i jakie powody przemawiały za takim ujęciem. Tym samym należy więc uznać, że obszar analizowany został wyznaczony w niniejszej sprawie w sposób arbitralny, co z kolei prowadzi do wniosku, że dane zawarte w analizie urbanistycznej nie mogą stanowić podstawy do określenia parametrów dla nowej zabudowy. Poprawne zakreślenie obszaru analizowanego stanowi bowiem warunek sine qua non ustalenia cech ładu przestrzennego istotnego dla danej inwestycji. Abstrahując od wskazanej wyżej wadliwości, Sąd pragnie zarazem wskazać na nadmierną lakoniczność analizy urbanistycznej z dnia [...] listopada 2014 r. Opracowanie to w istocie nie opisuje ładu przestrzennego występującego w otoczeniu działki inwestora, lecz ogranicza się tylko do wskazania surowych danych architektonicznych. Informacje te nie stanowią jednak argumentu przemawiającego za dopuszczalnością lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Konieczne jest bowiem także poddanie tych danych interpretacji i podjęcie próby rekonstrukcji na ich podstawie wytycznych co do istniejącego ładu przestrzennego na określonym obszarze. Należy przy tym zaznaczyć, że kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wspomnianym wnioskiem z dnia [...] września 2011 r. Niemniej, mimo kilkukrotnej kontroli instancyjnej, sygnalizowanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji, akta administracyjne przekazane do Sądu – poza powyższym wnioskiem i załącznikami do tego pisma – rozpoczynają się w istocie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] (k. 14-17 akt adm. organu I instancji). Tym samym materiał dowodowy zebrany przez organy administracji publicznej wydaje się zdekompletowany. Co więcej, w toku postępowania sądowoadministracyjnego pismem z dnia [...] marca 2016 r. Sąd wezwał organ I instancji do przesłania kompletnych akt administracyjnych (k. 61 akt sądowych). W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Wójt Gminy G. oświadczył, że całość akt administracyjnych została już przesłana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w związku z wniesieniem skargi przez skarżących (k. 63 akt sądowych). Należy zatem przyjąć, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły dokumenty przedłożone Sądowi, w tym w szczególności nieprawidłowa analiza urbanistyczna, zawierająca liczne uchybienia. Sąd pragnie zarazem wskazać, że funkcja usługowa nie ma charakteru jednolitego i jest wewnętrznie zróżnicowana. Nie zawsze zatem występowanie w obszarze analizowanym obiektu budowlanego pełniącego funkcję usługową uzasadnia ustalenie warunków zabudowy dla każdego (jakiegokolwiek) obiektu usługowego. Konieczne w takim przypadku jest bowiem uwzględnienie wymogów związanych z harmonijnym kształtowaniem ładu przestrzennego oraz rozważenie specyfiki konkretnego zamierzenia budowalnego i jego podobieństwa do istniejącego obiektu o funkcji usługowej. Wywody prowadzone w tej mierze przez organy administracji publicznej należy zatem uznać za zbyt lakoniczne i wymagające pogłębienia. Reasumując należy stwierdzić, że organy administracji publicznej naruszyły w rozpatrywanej sprawie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło zarazem do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały istotny charakter i uzasadniały wyeliminowanie kontrolowanych decyzji z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2015 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Wójta Gminy G. z dnia [...] stycznia 2015 r., znak [...], z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, co miało wpływ na wynik postępowania, oraz z uwagi na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny sporządzić prawidłowo analizę urbanistyczną, przy wyznaczaniu obszaru analizowanego powinny uwzględnić treść § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna winny przekonująco to uzasadnić, a także starannie rozważyć, czy planowana inwestycja istotnie stanowi kontynuację funkcji występujących w obszarze analizowanym, z uwzględnieniem uwag Sądu odnośnie możliwych odmienności mogących występować w ramach funkcji usługowej i konieczności pogłębionej analizy w tym zakresie. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.