II SA/Po 1158/17

Dnia 31 października 2018 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu /-/ R. Talaga Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił dla W. K. radcę prawnego jako pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 6 lipca 2018 roku pełnomocnik skarżącego wniósł sporządzoną w imieniu W. K. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2018 roku, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia ustalonego według norm przepisanych. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w dniu 26 września 2018 roku stawił się adwokat M. M. przedkładając do akt pełnomocnictwo substytucyjne radcy prawnego M. K., który podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 26 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w trybie autokontroli przewidzianym w art. 179a P.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok z dnia 22 marca 2018 roku i oddalił skargę. Rozpoznając wniosek zgłoszony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) dalej jak "P.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w przedmiotowej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1715), dalej jako rozporządzenie z 2016 roku. Według § 3 powyższego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Powyższy przepis statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem sine qua non ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Nie powinno budzić wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to ma być zawarte w przedmiotowym wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Oświadczenie, o jakim mowa w powołanym przepisie rozporządzenia, stanowi bowiem materialny i konstrukcyjny element wniosku (jego uzasadnienia) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż wystąpienie okoliczności w nim przewidzianych t.j. zapłata w całości lub w części należnych kwot za podjęte przez pełnomocnika czynności, następuje stosownie do treści złożonego wniosku i skutkuje przewidzianą przez ustawodawcę możliwością ich zasądzenia w całości lub w części. W tym względzie aktualność zachował pogląd zgodnie z którym brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą kasacyjną złożył na podstawie art. 250 P.p.s.a. wniosek o przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenia ustalonego według norm przepisanych. Pełnomocnik nie złożył jednak jasnego i niebudzącego wątpliwości oświadczenia, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Brak stosownego oświadczenia stanowi zatem przesłankę do odmowy przyznania wynagrodzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z §3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga